Persschouw
1974-09-06
- Jaargang 18
- nummer 32
Contact Orgaan Gereformeerde Militairen en Alleenstaanden
Het werk van C.O.G.M.A. is bij velen in eigen kring een begrip geworden.
Vooral bij diegenen die door hun, al of niet gedwongen, verblijf in de militaire dienst met het werk van C O.G.M.A. in aanraking kwamen.
Maar toch zijn er ook nog velen, ook in eigen kring, die er geen flauwe notie van hebben wat het C.O.G.M.A. nu in feite doet.
Het is daarom interessant wanneer ook buiten onze eigen kring belangstelling bestaat voor ons werk.
De gedachte die vaak bij velen leeft, dat we als kleine kerkengroep toch weinig inbreng in het geheel van het maatschappelijk en kerkelijk leven hebben, wordt door het onder., staand artikel voldoende ontzenuwd.
We troffen een artikel aan in "De Wekker", orgaan van de Christelijk Gereformeerde Kerken in Nederland.
Voor C.O.G.M.A.-leden is het alleen maar een aansporing om op de ingeslagen weg voort te gaan en 'Om overal waar dit kan, het Woord Gods uit te dragen.
Hier komt dan een gedeelte van het artikel uit "De Wekker" van 19 april 1974.
Reizend
Zo, dat was het dan weer.
De zoveelste contact-reis naar Duitsland zit er weer op. Van 9 t/m 14 maart, zes dagen lang, reizend en trekkend, langs een tiental bases.
Ruim dertig rij-uren, nodig voor de ontmoetingen met legerpredikanten, tehuisleiders en vooral niet te vergeten, de gezinnen.
Luisteren, denken en praten. Zes dagen lang van het ene gesprek naar het andere.
Wij zaten tamelijk comfortabel ingeblikt met ons vieren. Dat waren ds H. v. d. Veen, em. legerpredikant te Ede en 'Ouderling H. J. Bosch uit Enschede, voor het Contact Orgaan Gereformeerde Militairen en Alleenstaanden van de Vrijgem. Geref.
Kerken (buiten verband) en ds C. Langbroek, legerpred. te Veenendaal en ouderling J. Koning uit Enschede, voor de Werkcommissie Contact Militairen uit de Chr. Ger. Kerken.
Op zichzelf al een belevenis om een week lang "verenigd" te zijn tot eenzelfde doel: Samen de weg zoeken die leidt naar de broeders en zuster in de verstrooiing.
Want verstrooid zitten ze wel! Eén enkel gezinnetje bezoeken, hélemaal in noord-west, vraagt maar even een ritje van 85 km vice-versa!
Vooral die gezinnen, sterk geïsoleerd, moeten worden bezocht.
Verrassend
Zoals op alle reizen ontbraken ook nu de verrassingen niet. De ontmoetingen met diverse basis-predikanten en tehuisleiders, die spontaan reageren en hun waardering uitspreken voor de ruggesteun. die zij ook uit ons werk ondervinden Verrassingen waren ook die beide volle kerkzaaltjes. in Hessisch-Oldenderf en in Blomberg. waar respectievelijk ds Langbroek en ds Van der Veen, in de samenkomsten, het zaad van het Evangelie mochten strooien. Ademloos aangehoord door brs. en zrs. van diverse kerkelijke komaf. Maar hoog gewaardeerd.
Hier waren akkers, om te zaaien!
Pastoraat
Wat een zwaar woord, voor een paar reizende dominees en ouderlingen, die geen andere pretentie hebben, dan de broeder en zuster in Duitsland, namens de "thuiskerken". de hand te komen drukken. Met de bedoeling: "Wij denken aan jullie.
Houd moed. Strijd de goede strijd."
Verrassend en bemoedigend, als je merkt, dat op deze wijze, de héél dunne draad naar de thuis kerken, even onder stroom komt te staan.
Contact!
De thuiskerk wordt verwacht en is welkom.
Dat je steeds weer tegenover uitgestoken handen komt te staan.
Geweldig, als je ervaart. dat bij die gezinsbezocken, de bedoelde handdruk ineens kan overgaan in een vastgrijpen enerzijds en een 'Optrekken Cl meenemen anderzijds. Opheffen, olie jonwonden gieten. Opnemen en samen, met biddende handen, aan de Grote Waard toe te vertrouwen: "Heer, draag zorg voor hen." Menigmaal zie je elkaar verwonderd aan, na zo'n bezoek van amper anderhalf à twee uurtjes en je zegt: "Ik snap er niets meer van."
Een paar vreemde mensen ontmoeten.
Ontdekken dat je dezelfde basis hebt waaruit je moet leven. En dam, zomaar ineens, in een flits, beleef je het. De Here heeft hier een taak voor ons. Hier dreigt noodt Die sfeer zou je moeten kunnen verwoorden, helaas.
Vereenzaming, geneugten van de welvaart die aftrekken van de geestelijke zaken, jaloezie van de medemens, niet geaccepteerd worden, familieleed, sterfgevallen, kinderloos huwelijk, De baby die wordt verwacht en de aanstaande vader kon nog geen belijdenis doen, doordat hij al ettelijke jaren in het buitenland verblijft. Straks moet dat kindje gedoopt, en ...
Problemen, levensgroot!
Zo maar word je er bij betrokken.
Het wordt je zomaar op de handen gezet. In diepgaande gesprekken, 'waaruit de behoefte aan geestelijke leiding en steun spreekt. Aan wegwijzende gedachten en woorden.
Als je dan vertrekt, voel je dat je een -broeder en zuster in de Here achterlaat. En al is het intussen middernacht geworden, je zegt alleen maar: "Dank U wel, Here!"
Contactdraad
Juist die hele dunne draad van de thuiskerk naar de loopgraaf blijkt van ontzettend groot belang te zijn!
We kunnen dit niet afdoen met de bewering dat wij "thuis" ook wel dezelfde problemen kennen. Dat zal wel zo zijn, maar met dit verschil: De eigen gemeente, kerkeraad. dominee, wijkouderling, kunnen hier begeleiden en pastorale zorg bieden.
En deze pastorale zorg en begeleiding ontbreekt in den vreemde veelal.
In zeer bijzondere gevallen zijn de basis-predikanten slechts bij machte om geestelijke bijstand te verlenen. Met de allerbeste bedoelingen, zijn deze mensen niet in staat om hun “gemeenschap" pastoraal te bearbeiden. Daaraan kunnen contactraden weinig doen. Niemand die daartoe de opdracht verstrekt of ontvangt. Of het moest de meelevende br. of zr. zijn, die er weet van heeft. Maar zitten die niet met hun eigen problemen? In de kring van de bij de Nederlandse Krijgsmacht, Protestants Geestelijke Verzorging wordt die ook wel terdege onderkend.
Ook daar zit men wel met de vraag: Moet het Pastoraat niet prevaleren boven het Apostolaat? Moeten wij niet allereerst denken aan de huisgenoten des geloofs", in plaats van op de "massa" te mikken?
Die massa, die bestaat grotendeels uit mensen, die als Protestants worden aangemerkt, die echter in geen geval ook maar enig contact met de kerkmens op prijs stellen, Maar ook voor de zorg over deze mensen is de legerdominee aangesteld. Wat moet nu voorrang hebben? Waar moet het accent liggen?
Prognose
Ds C. B. Dekker schreef in het eerste nummer van '74 van "Accent", het orgaan van de Prot. Geestelijke Verzorging, naar aanleiding van deze vragen: Als men in niet-christelijke kring rondkijkt, blijkt wel, dat men het daar soms ook niet verwacht van de benadering van de massa. Integendeel, er wordt aan cel-vorming gedaan, onder arbeiders en onder studenten. Van daaruit wordt de gedachte verder verbreid.
Bovendien is de verbinding tussen het. hoofdkwartier en de groep te velde ook sterk gemaakt. Rondreizende figuren gaan de halve wereldbol rond om stimulerend op de cellen te werken. Organisatorisch kunnen de kerken daar nog heel wat van leren! Slotvraag van ds Dekker : Wordt het tijd dat de geestelijke verzorging wat meer op de pastorale toer gaat? Dat men zich eerst en vooral richt op de kerkleden, zonder zich daarom af te sluiten voor allen? Dat die predikant zich ook door die kerkleden gesteund weet, ja, dat optimaal gezien, zij hem actief steunen, bij de verbreiding van het Evangelie. Het lijkt hoog tijd, daar eens over na te denken.
Tot zover dit artikel. Moeten we nog vragen naar het nut van het werk van Cogma en de Werkcommissie.
Er wordt door de geestelijke verzorgers alom gevraagd, Fijn, te weten, dat, ook mede door stimulansen onzerzijds, in enkele plaatsen al gespreksgroepen zijn ontstaan, onder kerkmensen. Dat gezinnen zich openstellen voor de "opvang"
van de dienstplichtige jongens, die niet vrijwillig in Duitsland zijn geplaatst.
Gelukkig dat legerpredikanten, die toclh alleen maar voor de mannengemeenschap zijn aangesteld, hier aan medewerken. Dat ze zoveel uren per week godsdienstonderwijs geven aan de scholen. Dat zij catechisatie geven aan jongelui en soms beIijdenis-catechisatie aan hen die tot de kerk toetreden willen.
Deze dingen verdienen steun. Ons stimulerend spreken met de brs. en zrs. kan daar veel aan doen.
Laten wij vooral als kerken bedenken, dat wij niet van onze leden "laf" zijn, als ze naar Duitsland, of waar dan ook vertrekken. Juist dàn moeten zij voorwerp van bijzondere zorg zijn.
Natuurlijk is het ondoenlijk dat de thuiskerk zijn verstrooide lid een of tweemaal per jaar opzoekt. U zou ze ook moeilijk vinden ook.
Voelt u wel, hoe dun die draad met de thuiskerk is?
Maar dat contact kan er blijven of komen.
Actie
Vaders en moeders, familieleden, zielszongers, luister nu eens heel goed. Nee, nee, niet die krant dichtvouwen,nu u voelt dat het op u aankomt!
Het is het belang van uw kind, uw familielid, uw gemeentelid in de verstrooiing.
Help ons a.u.b. om ze te kunnen vinden.
Alleen in Hessisch Oldendorf werden ons 3 gezinnen genoemd, door de basispredikant Hoekema. Enkelen van hen zijn al jaren in Duitsland.
Helaas, nooit door de thuiskerk doorgegeven, ondanks herhaalde oproep aan kerkeraden. Wij moesten nu volstaan met een korte kennismaking, na de kerkdienst. Ze waren niet in het bezoekschema opgenomen, doordat ze ons onbekend waren. Op die wijze zijn in feite deze families verstoken gebleven van een bezoek. Zoiets kan worden voorkomen!
Het is met de taak van de predikant in Duitsland, de draad naar de huiskerk aan te leggen. Juist andersom moet dat contact ontstaan!
Ouders en kerkeraden, mogen wij u helpen, om uw jongen, uw familieleden, uw gemeenteleden, ook namens u, enkele keren per jaar, de hand te drukken. Mogen wij hun laten voelen: De kerk denkt aan jullie?
Van enkele kerkeraden kregen wij in het verleden goede informatie.
Dat kon leiden tot inlichten van contact-mensen in Duitsland. Die zorgden voor de opvang van het komende gezin. Meteen was er de band met de medechristenen.
Weet u, dat dat dunne draadje met de thuiskerken voor ons betekent, dat daar zo'n 40 tot 50 ontmoetingen aan vast zitten?
Vreemd. Ik denk aan die geschiedenis van die Samaritaan. Wat zei Jezus tegen die Schriftgeleerde? Was het een verwijt? Nee het was een advies. Hij adviseert hem, de toepassing op zich zelf te maken. Ga heen en doe gij evenzo.
Maar dan is er geen alternatief. Het is een opdracht die je alleen kunt ontwijken tot eigen schade.
De opdracht: Weest dan gijlieden barmhartig ..
Waarom?
Indien gij dit een van Mijn minsten hebt gedaan, zo heet gij dat Mij gedaan.
Maar wees gewaarschuwd voor de keerzijde: Indien gij niet ...
Gegrepen door deze opdracht, wil het Reizend Pastoraat voortgaan, met, waar dat maar mogelijk is, de verbinding tussen hoofdkwartier en loopgraaf intact te houden en waar mogelijk, te verstevigen.
Mocht u ons nodig hebben: de Werkcommissie Contact Militairen in het Buitenland, secretariaat, J. Koning, Ambon straat 8, Enschede.
Tel. 05420-24289. (V:oor de Chr. Ger. Kerken).
Contact Orgaan Gereformeerde Militairen en Alleenstaanden (COGMA) secretariaat, H. J. Bosch, Hekselbrink 83, Enschede. Tel. 05420-62272.
(Voor de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerken (buiten verband), Wij zijn tot uw dienst! K.