Persschouw
1974-09-20
"Geen wegwerp-kerk"- Jaargang 18
- nummer 34
De "uitstoting" uit het kerkverband" van de Vrijgemaakte Kerken gaat nog steeds door.
Onder bovenstaande titel schreef ds H. van Tongeren het volgende artikel in 't Kompas, het kerkblad van Maassluis:
"De classis Schiedam van 2 mei 1974 heeft ons uit het kerkverband geworpen.
En dat zonder ons antwoord op haar ultimatum af te wachten.
Terwijl wij dát antwoord nadrukkelijk hadden toegezegd onder vermelding van de redenen, waarom het niet op de vervaldag van het ultimatum (1 mei 1974) kon klaar zijn.
Maar de classis verkoos niet te wachten. Alle kerken in den lande kregen een briefje, waarin als enig argument stond: dat "Maassluis weigerachtig is gebleven diverse besluiten van meerdere vergaderingen te ratificeren en dientengevolge met ingang van 3 mei 1974 geen deel meer uitmaakt van het verband der Gereformeerde Kerken in Nederland."
Dat enige argument was een aperte onwaarheid.
Want de classis wist nog niet wat ons antwoord zou zijn op haar ultimatum.
Onverhoord werden wij veroordeeld.
Dat was trouwens geheel in de stijl van de Classis Schiedam.
Zo was het immers ook begonnen.
Op 23 dec. 1971 zond de Classis Schiedam de afgevaardigden van Maassluis weg zonder dat die afgevaardigden het verweer van de kerkeraad tegen de beschuldiging van de classis hadden mogen voorlezen.
Sindsdien mocht Maassluis niet meer op de classis komen.
Dat heeft nu bijna twee-en-een-half jaar geduurd.
Van 23 december 1971 tot 2 mei 1974.
Nu is er dan de totale uitwerping.
Maar de Kerk van Maassluis gaf het niet op!
Maassluis wilde weten en wil nog weten of \dit nu allemaal maar mag in ons kerkverband.
Vandaar dat Maassluis toch het antwoord, waarop de classis niet had willen wachten, aan de classis toezond.
Het was in feite de zoveelste vredes-poging van Maassluis. Zoals te vrezen was heeft de classis ook die vredesduif neergeschoten. De uitwerping werd bekrachtigd, Het feit, dat de classis van 2 mei jl. ons uit het kerkverband wierp zonder ons antwoord af te wachten, werd door deze classis van 13 juni zelfs niet genoemd. Bagatellen kun je immers verwaarlozen.
In verband met deze uitstoting van de kerk van Maassluis vraagt ds Van Tongeren:
"Biedt het kerkverband vandaag ook bescherming aan degenen die slachtoffer dreigen te worden van een keiharde uitwerp-mentaliteit?
Is een kerk een wegwerp-ding geworden?
Of vertoont het kerkverband het gelaat van Christus, de Herder der schapen, die samen-vergadert?
Daartoe is het kerkverband immers geroepen.
Om met Christus te bewaren, te beschermen en te onderhouden wat van Christus is.
Of is het zo, dat van toen af, dat de classis ons zonder ons antwoord af te wachten, uitwierp, de Christus Gods bi; ons niet meer vergadert, gelijk de 26 belijdende leden. die zich aan onze gemeente onttrokken, ons hebben geschreven?
Staat de zaak zo?
Zoals men uit dit citaat kon vernemen hebben 26 belijdende leden van de kerk van Maassluis zich aan het opzicht van de raad van deze kerk onttrokken. Ze deden dat nadat de classis Schiedam had besloten de kerk van Maassluis uit het "kerkverband" te stoten.
Dat ging ook weer vreemd toe.
Men kan dat lezen in een brief die de kerkeraad aan de gemeente zond. Daarin staat o.a. dit:
"De kerkeraad besloot een brief te richten aan de 26 belijdende leden die onze gemeente hebben verlaten.
Deze hadden aan de kerkeraad o.a. het volgende geschreven: "Wij verzoeken u daarom alsnog ons uiterlijk donderdag 16 mei 1974 mee te delen of u zich al of niet bekeert o.a. uitkomend in het al of niet ratificeren van de Schriftuurlijke besluiten van de meerdere vergaderingen".
Ten antwoord hierop schreef de kerkeraad aan deze broeders en' zusters (na een vermaning over hun niet meer in de kerk komen) 0 a.: "Naar aanleiding van uw brief van 13 mei jl. kunnen wij u meedelen dat de kerkeraad een antwoord op de brief van de classis heeft vastgelegd.
Wij menen dat dit een genoegzaam antwoord is op de vragen die de classis ons heeft gesteld.
Van dit antwoord, dat in overleg met de adviserende predikanten is tot stand gekomen, kan de definitieve tekst eerst aan het eind van deze week gereed zijn.
Wij hebben besloten deze tekst te publiceren in 't Kompas van 19 mei a.s."
Deze brief was op 15 mei in het bezit van de geadresseerden.
Die besloten echter het toegezegde antwoord van de kerkeraad niet meer af te wachten!
Terwijl zij wisten dat op 19 mei het antwoord van de kerkeraad zou verschijnen, schreven zij d.d. 18 mei dat zij zich onttrokken aan opzicht en tucht van de kerkeraad De kerkeraad betreurt deze ingrijpende beslissing van de 26 broeders en zusters. Waarom konden zij zelfs niet een dag wachten op bet antwoord van de kerkeraad?
In hun genoemde brief van 18 mel proberen de 26 deze vraag als volgt te beantwoorden. Wachten was niet meer nodig. want de kerkeraad had de 26 durven vermanen inzake hun niet meer in de kerk komen! Zij schrijven: "Broeders, als bij u bekering aanwezig zou zijn, waar wij u om heb, ben gevraagd, waar wij ook om hebben gebeden, en zoals de classis dit terecht van u verlangt, dan kunt u het slechts met ons eens zijn dat wij terecht niet naar de kerk te Maassluis buiten verband zijn gegaan en dat Christus in de huidige situatie bij u de kerk niet meer vergadert.
Op grond daarvan en dat wat hierop volgt kunnen en mogen wij geen stap verder mee met deze buitenverbandkerk" .
Waar de classis ons dus (op een duidelijk-
onrechtvaardige wijze, immers zonder het door ons toegezegde antwoord zelfs te willen afwachten!) buiten het verband zette zou nu plotseling van de Kerk van Maassluis gelden, dat Christus daar niet meer vergadert!
Wij achten dit verschrikkelijk oordeel naar de maatstaf der Schrift ten ongegrond."
De brief van de kerkeraad aan de gemeente eindigt zo:
"De 26 eindigen met een oproep aan de gemeente: "Broeders en zusters versta uw roeping om u te laten vergaderen in de enigheid van het ware geloof. U zult zich met ons moeten onttrekken aan het opzicht en tucht van de kerkeraad te Maassluis, nu zij het recht op uitoefening van die, door Christus opgelegde taak, de weg van het Woord verlaten hebben".
Wij leggen deze brief van de 26 neer voor het aangezicht van Hem, die harten en nieren proeft, in de rustgevende wetenschap, dat Hij het is die rechtvaardig oordeelt. We hebben de broeders en zusters die dit alles schreven en ondertekenen met hartelijke aandrang opgeroepen hun blief van 18 mei weg te doen een weer met ons samen te vergaderen, daarin gehoor gevend aan de roepstem van onze Heiland, die Zijn leven voor de schapen heeft ingezet."
De "binnenverbandse" Vrijgemaakte Kerken zijn wel zeer ver verwijderd van wat de Vrijgemaakte Geref. Kerken in de aanvang van haar optreden ten aanzien van synoden en haar besluiten leerden en in praktijk brachten!
Ds D. van Dijk van Groningen tekende eens dat standpunt op voortreffelijke wijze aldus: "Ik herinner mij, dat op de Utrechtse Synode, tijdens de debatten over de schorsing van Prof. Schilder iemand, ik meen Prof. J. Ridderbos, zei: "als gij eens de Kerken zoudt regeren naar uw inzicht, dan zoudt ge evengoed aas wij het nu doen iemand, die inging tegen de besluiten van de Synode, dat verbieden en als hij niet luisterde, hem schorsen".
Welnu, de historie van de vrijgemaakte kerken héeft sindsdien bewezen, dat dit een onjuiste profetie was.
In onze Kerken wordt aan ieder de volle vrijheid gelaten, het niet eens te zijn met een besluit van de Synode; de volle vrijheid (ook om openlijk zulk een besluit te bestrijden en te trachten anderen tot zijn inzicht te bekeren.
Niemand heeft men lastig gevallen omdat hij het niet eens was met de Amersfoortse besluiten over de samenspreking ; ook niet omdat hij publiek in woord en (of) geschrift tegen deze besluiten inging. Men zal moeten toegeven, dat wij ons in deze vrij wat Gereformeerder, Schriftuurlijker gedragen hebben dan de Synode van Utrecht in haar behandeling van Prof. Schilder."
We beleven wel wonderlijke tijden wat de kerken betreft: Wat prof. Ridderbos profeteerde is t.a.v. de Vrijgemaakte kerken binnen het verband volledig bewaarheid!
Men heéft daarin geschorst en uit het verband der kerken gestoten op een wijze die erger is dan wat wij in de jaren veertig beleefden.
Daartegenover heerst in de Ned. Herv. Kerk en de (synodaal) Gereformeerde Kerken een "vrijheid" t.a.v. synodebesluiten die op anarchie begint te lijken! Én juist in die kerken wordt volgens de daarin geldende kerkorde aan de synoden een macht toegekend als waarvan de Vrijgemaakte Kerken nooit wilden weten. Het is vreemd.
In de kerken met een goede kerkorde drong al meer de hiërarchie door.
In de kerken dienaar onze overtuiging geen goede kerkorde hebben.
een kerkorde met hiërarchische bepalingen, neemt de kerkordelijke bandeloosheid hand over hand toe. Bewijzen daarvoor gaf ik in mijn opstel in het "Informatieboekje".
Zowel het een als het andere verschijnsel wijst er op dat kerkordelijke bepalingen weinig betekenis hebben als in de kerken de geloofsband aan het Woord van God niet funktioneert, als daarin de Geest van Christus niet voluit heerschappij voert.
"Lausanne 1974"
Wie de kranten goed bijgehouden heeft weet dat er eind juli in Lausanne een enorm congres is gehouden over de Evangelisatie in de wereld.
Dit congres bedoelde de bundeling van de "evangelicals" - de evangelische christenen - in heel de wereld en de bevordering van de verkondiging van het Evangelie in heel de wereld.
Er waren uit alle delen der wereld 2700 officiële deelnemers.
Maar soms waren er wel 4000 bezoekers.
Het congres was opgezet door de Billy-Graham-organisatie - Billy Graham was ere-voorzitter.
Het is de moeite waard enkele uitspraken die op en door dat congres werden gedaan te memoreren.
Ik citeer er uit het Ref. Dagblad enkele.
Vooreerst deze: "Wij belijden de goddelijke inspiratie, de betrouwbaarheid en het gezag van zowel het Oude als het Nieuwe Testament en in hun geheel als het enige geschreven Woord van God; de Schrift bevat geen enkele dwaling in alles wat zij uitspreekt; ze is de onfeilbare regel voor geloof en handelen".
Dit is het eerste "grondbeginsel" dat in het "covenant", de overeenkomst.
die aan het einde van het congres werd ondertekend.
Het tweede is het volgende: “Het tweede bijbelse grondbeginsel dat wij opnieuw willen uitspreken, is "de verlorenheid" van de mens buiten Jezus Christus. De Bijlbel tekent de mens als iemand die oorspronkelijk was geschapen voor de gemeenschap met God. Maar de zonde is ons geslacht binnengetreden in de hof van Eden. Thans wordt de mens geboren als een van Gold vervreemde. Zonder Jezus Christus is hij verloren en zonder hoop in deze wereld".
En de derde uitspraak beklemtoont de objectiviteit van de menselijke schuld.
"Wij worden verlost van de toorn van God, van Zijn oordeel over onze zonden. We mogen dat niet zó verstaan: wij hadden schuldgevoelens, een geweten dat ons aanklaagde, en we zijn die schuldgevoelens kwijt geraakt in Christus. Nee, wij waren objectief schuldig voor Gods aangezicht, maar Christus heeft onze schuld gedragen en werd in onze plaats veroordeeld, opdat wij zouden worden gerechtvaardigd".
In een volgende uitspraak wordt geaccentueerd dat Christus de enige "weg des heils" is. De “evangelioals'" wijzen af de opvatting dat er vele wegen naar God zijn en ten slotte niemand verloren gaat. Zij prediken "de smalle weg" van het Evangelie en accentueren het onvermogen van de mens om zichzelf te redden.
"Bekering is niet iets dat de mens kan doen uit eigen kracht. De zondaar kan zichzelf niet heenkeren naar God en ook de evangelist kan hem niet tot God bekeren. Dat is het werk van de Heilige Geest". "De zaligmaking is door genade alleen en door geloof alleen, en wij moeten er voor oppassen dat we nooit het geloof beschrijven als iets dat ook maar enige verdienste in zichzelf zou hebben. De ganse waarde van het geloof Ligt in haar voorwerp, Jezus Christus, niet in het geloof zelf'.
De "evangelicals" leggen voorts sterke nadruk op de heilszekerheid en de heilsvreugde. Zij leven uit het "in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars". En vandaar uit ontstaat een sterk verlangen naar de wederkomst van Christus.
In de “overeenkomst van Lausanne" staat daarover het volgende: "Wij geloven dat Jezus Christus persoonlijk en zichtbaar zal wederkomen in macht en heerlijkheid om Zijn verlossing en oordeel te vol; eindigen. Wij herinneren ons ook de waarschuwingen van de Heere dat valse christussen en valse profeten zullen opstaan als voorlopers van de uiteindelijke Antichrist. Wij verwerpen daarom als een hoogmoedige en aanmatigende droom de verwachting dat de mens ooit zelf het Koninkrijk van vrede en gerechtigheid op aarde zou kunnen bouwen.
Als christenen vertrouwen wij dat God Zijn Koninkrijk zal bevestigen en wij zien met vurig verlangen uit naar die dag en naar de nieuwe hemel waar gerechtigheid zal wonen en waar God voor altijd zal regeren. Ondertussen vernieuwen wij onze toewijding aan de dienst van Christus en van de medemens in een vreugdevolle onderwerping aan Zijn gezag over ons ganse even".
Het is een vertroostende ervaring te horen dat mannen en vrouwen uit alle delen der wereld, volop bezig zijnde in de verkondiging van het Evangelie, zó "Schriftgetrouw" spreken.
Wist U dat van de 32.000 zendelingen die vanuit Amerika in heel de wereld werkzaam zijn èr 22.000 uitgezonden werden door allerlei formaties van de "evangelicals"?