Dankbaar en verlegen
1974-11-08
- Jaargang 18
- nummer 41
Verleden week kregen mijn vrouwen ik bezoek van twee broeders die ons een grote verrassing deden beleven. Het waren Dorr, bestuurslid van de persvereniging Opbouw, en Milo, redacteur van ons blad Ze brachten mijn vrouwen mij drie cadeaus - ik rangschik ze naar de waarde die ze voor ons kregen! - vooreerst een "envelop met inhoud", dan een zó prachtig bloemstuk als we nog nooit onder ogen kregen en ten slotte: twee albums!
De beide broeders hebben ons verteld wat dat allemaal te betekenen had. Toen ik afscheid nam als redacteur - niet als medewerker! - van Opbouw hadden de "bazen" van dat blad op een listige manier daarover een stuk in Opbouw geplaatst dat in het exemplaar dat wij ontvingen niet voorkwam! Tengevolge van de discretie van magen, verwanten en vrienden werd ons dat ook niet onder de aandacht gebracht. Op dat artikel zijn toen veel reakties losgekomen en de "vrucht" daarvan was de komst van de genoemden en wat ze meebrachten.
Met verbazing, ik mag wel zeggen: ontroering hebben mijn vrouw en ik dit alles aangehoord en beleefd. Wij houden niet bizonder van jubelen en dergelijke. Of, misschien beter gezegd: we zijn er een beetje bang voor. Ook ons hart is arglistig. En: wierook verontreinigt vaak het geestelijk milieu. Maar met de komst van deze twee broeders waren we toch erg blij. Dorr en Milo werden voor ons de vertegenwoordigers van de Opbouw-gemeenschap die op concrete wijze getuigenis gaven van het meeleven, de vriendschap, de waardering van heel veel lezers De beide albums staan vol met namen van hen. Ze gaven bovendien vaak niet alleen hun naam: ze zonden ook brieven, verhalen, ontboezemingen, dikwijls met foto's erbii! Ze kwamen niet alleen uit ons land maar ook uit Amerika, Canada en Australië. En wat ons bizonder trof en gelukkig maakte was dat dit alles niet alleen afkomstig was van broeders en zusters uit de "eigen" kerken, maar ook uit andere: “binnenverbandse", "synodaal", hervormde en chr. gereformeerde. Men zal uit dit alles kunnen verstaan dat we bizonder dankbaar zijn voor dit geschenk. Het is onmogelijk allen die hun naam en meer dan dat Raven persoonlijk te bedanken. Laten ze er verzekerd van zijn dat mijn vrouwen ik alles met de grootste aandacht hebben gelezen en bekeken en dat heel veel fijne momenten, gebeurtenissen, ontmoetingen uit de voorbije jaren weer voor ons zijn gaan leven. In gedachten reiken we allen de hand en zeggen uit de grond van ons hart: hartelijk, hartelijk dank.
Dit geschenk heeft mij dankbaar gemaakt. Maar ook verlegen want wie ben ik?