Een Kind is ons geboren!
1974-12-13
Want het juk dat drukte, en den stang op zijn schouder, de roede van zijn drijver hebt Gij verbroken als op Midiansdag.- Jaargang 18
- nummer 46
Want elke schoen die dreunend stampt, en elke mantel, in bloed gewenteld, zal verbrand worden, een prooi van het vuur. Want een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven, en de heerschappij rust op Zijn schouder ...
Groot zal de heerschappij zijn en eindeloos de vrede op de troon van David en over Zijn koninkrijk .....
Jesaja 9: 3-6 (N.V.)
Want een Kind is ons geboren, woorden die ons onmiddellijk doen denken aan het Kindje in de kribbe, Wiens komst wij dezer dagen op kerstfeest blij herdenken.
Maar de daden die door Jesaja aan dit Kind toegeschreven worden, doen nu niet bepaald kinderlijk aan. Ook zijn de velden van Bethlehem-Ephrata bij lange na nog niet in zicht, maar wél een ordinair slagveld: dreunende soldatenlaarzen en met bloed doordrenkte soldatenmantels. Kortom: een akelig toneel, dat luguber ons voor ogen schildert de verschrikkelijke slag, die zojuist heeft plaats gehad, een veld bezaaid met lijken, met inderhaast weggeworpen wapens en afgerukte soldatenkleding, een veld doordrenkt van bloed.
Jesaja zegt: 't kan de vergelijking doorstaan met Midiansdag (vgl. de zuid-afrikaanse "Dingaansdag") toen de Geest des HEREN Gideon "als een jasje aantrok" (Richt. 6 : 34) en huishield onder het leger der Midianieten (Richt. 7 en 8).
Alle romantiekis hier wel ver.
Vooral wanneer we horen, dat dit Kind verbroken heeft het (Israël) drukkend juk, de stang op de schouder, de roede van de drijver, terwijl en passant alle oorlogstuig en heel de krijgsuitrusting als een geweldige brandstapel wordt opgetast.
Dat is toch geen "kinderwerk".
En terecht mag Jesaja zeggen: de heerschappij rust op Zijn schouder!
Natuurlijk heeft Jesaja, door de Geest gedreven, uiteindelijk hier geprofeteerd van. Jezus Christus, de Messias wiens geboorte ons zo indringend in Lucas 2 wordt beschreven.
Maar hij heeft daarbij persé niet gedacht aan een hulpeloos kind. In de oosterse landen klinkt in de uitroep "een kind is ons geboren" iets van een triumph, zeker als deze aangevuld wordt met "een Zoon is ons gegeven!
Daarbij staat de oosterling meer voor de geest de zoon als hij volwassen is, dan een wiegekind. In gedachten ziet hij zijn volwassen zoon een ereplaats innemen in zijn stad, spreken met de vijanden in de poort, zorgen voor zijn op leeftijd gekomen ouders. "Zie, zonen zijn een erfdeel des HEREN, een beloning is de vrucht van de schoot. Als pijlen in de hand van een held, zo zijn de zonen der jeugd. Welzalig de man die zijn pijlkoker met dezen heeft gevuld.
Zij worden niet beschaamd, als zij spreken met de vijanden in de poort" (Ps. 127 : 3-5, N.V.).
Natuurlijk de geboorte van de Zoon des mensen is een wonder op zichzelf, geheel eigensoortig: ontvangen van de Heilige Geest, geboren uit de maagd Maria. Er valt bij de geboorte van de Messias in een stal genoeg te overdenken: Komt, verwondert u hier mensen! Wie de Schrift na-denkt inzake de vleeswording des Woords, valt van de ene verbazing in de andere. Hij wordt er stil van. En toch - ook die triomfantelijke uitroep van Jesaja is hier niet misplaatst: een Zoon is ons gegeven. Temeer daar wij Hem volwassen weten: de heerschappijis op Zijn schouder, Hem is gegeven alle macht in hemel en op aarde. Groot zal de heerschappij Zijn en eindeloos de vrede op de troon van David en over zijn koninkrijk.
Vrede op aarde - vrede tussen God en mens, door Zijn volbrachte verzoenende arbeid.
Maar ook: vrede op aarde tussen de mensen onderling. In beginsel daar waar Hij de gemeenschap der heiligen sticht. Maar volmaakt wanneer Hij na de definitieve afrekening (dat is nog iets anders dan "Midiansdag"!) met al Zijne en mijne vijanden alle oorlogstuig en krijgsuitrusting (vgl. Ps. 46 : 9, 10; Jes. 2: 4; Mich. 4: 3) van heel de wereld optast tot een geweldige brandstapel en alles door het vuur (2 Petr. 3 : 10) voorgoed vergaan zal: eindeloos zal de vrede zijn op de troon van David en Zijn koninkrijk. Een Kind is ons geboren, een Z66n is ons gegeven - wie zou niet juichen, nu, meer dan negentien eeuwen na Zijn geboorte in een stal?
En wie zou niet zich laten dringen met vernieuwde kracht en hoop in deze oorlogszuchtige wereld te bidden: Uw koninkrijk kome!
Uit: "Ons Kerkblad"
Orgaan ten dienste van de Geref. Kerken in de prov. Utrecht - 20 dec. 1958