Ouderverenigingen
1974-01-25
Een gesloten deur ... een open venster.":- Jaargang 18
- nummer 4
de zorg voor de geestelijk gehandicapte naaste.
Waarschijnlijk zullen de ouders, die nog maar kort geleden geconfronteerd zijn met hun leed, de komst van een geestelijk gehandicapt kindje, niet direkt bereid zijn naar een oudervereniging toe te stappen, àls ze al van het bestaan daarvan op de hoogte zijn.
De zuster van het consultatiebureau kan eventueel het contact hebben gelegd, of de ouders gestimuleerd hebben naar een oudervereniging toe te stappen.
Velen voelen zich echter tè gekwetst om het leed van anderen bij hun leed onder ogen te zien.
Maar wanneer het kindje moeilijkheden gaat geven, anders of langzamer gaat reageren dan de andere kinderen, rijst bij de ouders de vraag: Hoe lossen andere ouders dat op? Hoe doen zij bepaalde dingen met hun kind?
De ouders zijn dan rijp geworden om de stap naar een oudervereniging te nemen.
Voor het ene ouderpaar zal dit proces sneller verlopen dan voor het andere, maar wanneer zij eenmaal temidden van andere ouders mogen luisteren naar de zongen van anderen, dan kan het zijn dat hun hart opengaat in een stille schaamte: ... Mijn, ons leed is het enige niet... met als gevolg, dat er een gesprek mogelijk is met mede-ouders.
Gebleken is me echter, dat andere ouders na hun drempelvrees vol gespannen verwachtingen over rle drempel heenstapten om er later op de avond zeer gedesillusioneerd weer over terug te gaan.
Zij hadden problemen te huren gekregen waar andere ouders druk over aan 't discussiëren waren: die handelden over uithuisplaatsing van hun kind, over werkvoorzieningen e.d.
Problemen, die opeens duidelijk uit de schemer opdoemden, waardoor de ouders tijgers en beren op hun weg zagen, omdat ze plotseling voor hun 'kind en henzelf in de toekomst een lawine van problemen op zich af zagen komen.
Een vader zegt: "Het leek wel alsof die ouders al zoveel vérder waren in het verwerken van allerlei moeilijkheden... alsof zij al halverwege, en wij nog aan het begin van een moeilijke weg stonden ... "
En het is waar: de ouders, de geestelijk gehandicapte en zijn broertjes en zusjes hebben nog een lange weg te gaan.
• Taak Ouderverenigingen
Op die weg kan de Oudervereniging als hulp dienen. Adviezen en voorlichting worden gegeven, waar dat nodig is. De ouders kunnen bij de Oudervereniging (in verscheidene plaatsen bestaat deze) terecht met problemen van verschillende aard. Advies-groepen van mede-ouders en deskundigen worden meer en meer gevormd, en er wordt mee-gedacht met de zorgen van anderen.
De verenigingen vestigen voortdurend de aandacht op problemen en hiaten in de voorzieningen voor geestelijk gehandicapten.
De wetgeving is al enige malen door hen beïnvloed; samen proberen ze steeds meer een werkelijke integratie mogelijk te maken van de geestelijk gehandicapte in de samenleving.
Zij doen dit - en met name door de vereniging Philadelphia wordt dit gedaan - onder het motto: "Niet alleen maar samen".
* Deze spreuk wordt ook veel gebruikt bij de landelijke collectes die eens per jaar worden gehouden.
Zij gaan uit van de drie verenigingen voor Sociaal Pedagogische Zorg voor Zwakzinnigen en van de drie Ouderverenigingen die er in Nederland zijn, en die in een Stichting samenwerken: het hierboven genoemde Philadelphia, protestants-christelijk georiënteerd, Helpt Elkander, dat neutraal is, en Voor het Zorgenkind, dat rooms-katholiek gericht is.
De opbrengst van de collectes wordt verdeeld onder deze verenigingen; van het geld worden dagverblijven gebouwd, gezinsvervangende tehuizen (welke die geestelijk gehandicapten moeten opvangen) (waarvan de ouders er niet meer zijn of hen niet meer kunnen verzorgen), en short-stayhomes (kort-verblijf-tehuizen) die bedoeld zijn om ouders tijdelijk te ontlasten, die door ziekte of overspanning enige tijd onmogelijk voor hun kind kunnen zorgen.
Veel mensen in Nederland maken bezwaar tegen het houden van een collecte voor geestelijk gehandicapten.
Immers, zeggen zij, moet de overheid niet voor hen garant staan? Ik dacht echter dat de hand uitsteken naar de geestelijk gehandicapte medemens een gedachte kan zijn die ons bewust maakt van onze eigen verantwoordelijkheid ten opzichte van die naaste.
* Dat de drie Ouderverenigingen gezamenlijk naar buiten optreden, betekent niet dat de eigen aard van de verenigingen, die voortvloeit uit bepaalde overtuigingen, zou moeten worden verlaten.
Er wordt terdege rekening gehouden met de levensbeschouwing van de ouders.
Dit is goed, omdat het wezenlijke probleem, de geboorte van een gehandicapt kind, een individueel probleem blijft, dat door de ouders zelf vanuit hun eigen visie wordt benaderd.
Dr Kruisinga, de toenmalige Staatssecretaris van het Ministerie van Sociale Zaken en Volksgezondheid, zei in 1969 op een jaarvergadering van de Oudervereniging "Philadelphia" dat hierdoor "uw vereniging een zuurdesem kan zijn in de bijbelse zin van het woord, voor de maatschappij."
Juist omdat elk van de drie verenigingen z'n eigen inbreng, z'n eigen visie mag houden.
De binnenverbandse vrijgemaakte kerken willen desondanks komen tot de oprichting van een eigen Oudervereniging "Dit Koningskind" (voor geestelijk èn lichamelijk gehandicapten), welke volgens het eerste contactblaadje "duidelijk een vereniging voor onze eigen broeders en zusters wil zijn."
Samen werken de verenigingen echter wel voor hetzelfde doel: de zorg voor de geestelijk gehandicapte steeds meer te verbeteren.
Wanneer de ouders dáárvan doordrongen zijn, zullen ze zich gaarne willen inzetten om dit doel na te jagen: ieder zorgenkind moet een verzorgd kind zijn!
De ouders die eenmaal volledig meewerken en tegelijkertijd steun geven en ontvangen, aan en in de zorg voor de mede-ouders, zullen zich niet eenzaam meer voelen. "Iemand is namelijk slechts eenzaam, als wij liefde geven die niet tot ons weerkeert."
Dat de ouders een belangrijke taak kunnen hebben in het meewerken naar dat toekomstideaal: "ieder kind een verzorgd kind", dat steeds beter verwezenlijkt wordt, blijkt wel uit de woorden van Professor Dr Hart de Ruyter: "Het waren niet de artsen of de psychologen die voor deze groep in het geweer kwamen, maar de ouders zèlf.
De Ouderverenigingen hebben - althans in Nederland - de stoot gegeven tot een réveil in de zwakzinnigenzorg, dat momenteel in alle sektoren van de zorg en opvoeding doorwerkt."