Wake up call
2005-05-20
Bijna 80 Dromers heb ik geschreven. Vanaf januari 2001. Eerst elke Opbouw, later eenmaal per maand. En vandaag schrijf ik mijn laatste Dromer. Om afscheid te nemen van jou als lezer, omdat jij, zoals de redactie mij wel eens aangaf, deze column waardeerde. Dromer stopt.- Jaargang 49
- nummer 10
Ik heb een keer of 3 eerder overwogen te stoppen met schrijven.
Voor Dromer 59, toen een meisje uit de klas mij ontmaskerd had en doorhad dat ik Dromer was.
Maar, veel meer, op die momenten dat ik uit de school klapte.
Uit de privé school.
Kijk, schrijven over het schoolse leventje en actuele maatschappelijke zaken, dat was niet zo moeilijk. Maar schrijven over leerlingen die persoonlijke, vertrouwelijke informatie gaven; daar ging het wringen.
Al maakte ik, als meester vermommer van blonde meisjes donkere dames, van 16-jarigen 18-jarigen. Zelfs zonder moeite werd een hervormde jongen in mijn verhaal een evangelische clubleider.
Vanzelfsprekend verzon ik namen en als het kon veranderde ik jongens in meisjes en werden plotsklaps getrouwde ouderparen alleenstaande opvoeders.
Maar toch… Als een meisje in vertrouwen vertelt dat haar zwager haar misbruikt, hoe kan ik daar naar eer en geweten een week later over publiceren?!
Veelal waren Dromers verhalen uit mijn verleden teruggebracht naar de actualiteit.
Meiden die al 7 jaar van school zijn, figureren denkbeeldig en geanonimiseerd in verhaaltjes die zogenaamd gisteren plaats vonden.
Maar toch… Ik breek een stukje vertrouwen.
En dat voelt niet goed.
Dat voelt steeds minder goed.
Dat voelt zelfs slecht. Mijn mooiste Dromers heb ik dan ook nooit gepubliceerd en staan ergens op mijn harde schijf, als herinnering aan haar en hem..
En als ik nu nog nieuwe Dromers moet verzinnen zijn ze ECHT van drie dagen terug.
Mijn geweten klaagt mij nu zachtjes aan.
Ik ga stoppen.
In 78 Dromers heb ik geprobeerd de lezer van Opbouw te dienen met een blik op de leefwereld van dat ‘uitdagende meisje achter in de kerk’, die ‘verlegen jongen op catechisatie’.
Kortom, de leefwereld achter een
gesloten gesluierde stoere of slungelige lichaamstaal.
Vaak omdat er gebroken, gekwetste, beschadigde jonge mensen onder zitten.
In hun struggle for life, vaak onbegrepen, ongelukkig en beoordeeld op uiterlijk gedrag.
Ik heb geprobeerd door de buitenkant heen te laten kijken, naar datgene wat jonge mensen (in mijn omgeving) bezighoudt.
Ik wil op deze plek mijn excuus aanbieden aan allen die zich herkend hebben en zich onzorgvuldig beschreven of beoordeeld voelen.
Wil je me vergeven?
Ik wilde je niet kwetsen, maar aan de lezer iets duidelijk maken met respect voor jou.
Met name geldt mijn excuus voor die ene predikant die zich pijnlijk herkende.
‘Hoe ik je neerzette bij het aansteken van de kaars’.
Ik hoop dat je me vergeven wilt.
Elk jong mens die ik beschreef is gebaseerd op iemand die ik ken, echt bestaat en die mijn hart heeft. Of in een gedeelte ervan.
Ik schreef uit liefde.
Dank voor je stille reacties en eventueel op opbouwdromer@hotmail.com Dromer