Ingezonden
1974-03-08
De Redaktie gaf aan mijn vriend Buwalda de gelegenheid nog eenmaal kort te reageren op mijn breedvoerige en, naar ik meen, zakelijke beantwoording van zijn Ingezonden van voor enkele weken.- Jaargang 18
- nummer 10
Waarde broeder,
U zult het al wel begrepen hebben: een kerkenverband in bisschoppelijk habijt en dito mijter, hoe fraai ook geborduurd, kan mij niet imponeren.
Diabolie
Het bisschoppelijk kerkenverband wordt door de kerken zelf gecreëerd.
In de bitterzoete weemoed van het minderwaardigheidscomplex vertrouwen ze elkaar toe, dat ze zich zo onmachtig voelen: "als we elkaar nu eens tot steun zouden mogen zijn in leer en leven. Een veiligheidsklep is toch in de Schrift nergens verboden. En we zullen elkaar toch geen pijn doen? Uiteindelijk hebben we onze formulieren van enigheid, en de aloude kerkenorde toch?"
Maar met dit soort vroomheid heeft de Kerk haar ambtelijke macht uit handen gegeven aan een instituut, dat nu óók de pretentie voert, het Woord Gods te spreken. En met de wederzijdse erkenning is het touwtrekken begonnen. En het Woord Gods klatert door alle heggetjes hen. Steenrotsen vermorzelt het, wat zullen de brave notabelen daartegen uitrichten, met hun brilletjes voorovergebogen over de ondertekeningformulieren!
Die blijven de eeuwen door waardevast! Fundament en vaandel voor rechters en De "wereld" kijkt toe: vaak ververoordeelden.
bijsterd, soms ongeïnteresseerd, soms met leedvermaak: "Daar heb je ze met hun "Soli Deo Gloria".
-Het "zoutend zout"!
Drie voorbeelden
De volgende voorbeelden lijken mij uiterst geschikt ter illustratie.
Kralingen. Als er geen kerkenpyramide was geweest met het orakel van Delfit aan de top, dan zou dat simpele incident plaatselijk: zijn afgewikkeld, en nooit zijn verwoestende gang hebben geforceerd door de pas vrij-gemaakte kerken. Maar een broeder, die zich door zijn kerkeraad 'gepasseerd voelde, moest zijn recht hebben. En toen fladderde er een procedure via de classis etc. tot aan de torenspits van de generale synode. Pressie van deze krijgsraad op de kerkeraad "op het hoogste niveau". "Gij, kertkeraad, gij zult ... ,' Een tegenkerkeraad ontstond en kreeg steun. Alle kerken in de hoogste spanning tot in de verste hoeken van het "vrij"gemaakte leven: "Met deze zaak staat en valt "het" verband"!! Artikelen en brochures. "Wijze" mannen afgevaardigd, De dominee gevlucht naar. .. het vorige synodale verband. Zijn gemeente leek een plantage waardoorheen een oorkaan zijn weg had genomen. En tenslotte een vastberaden kerkeraad van eenvoudige broeders die geen krimp gaven, en verklaarden dat ze zich om des gewetens wil niet zouden onderwerpen aan de eisen van de synode. Een oordeel als: "Toen daar de harde koppen "zacht" waren geworden was de kwestie van de baan", is voor mij onaanvaardbaar.
Met de feiten in strijd.
Groningen-Zuid. Dat zal je overkomen, dat je dominee niet mag spreken met de kerkeraad van een "ander verband". En dan doet hij het tóch! Die stouterd! Hij wordt om dit feit dan ook ... geschorst in zijn ambtsbediening. Dat heeft jaren geduurd, en wee degene, die daartegen protesteerde. Tegen de Open Brief barstte de hel los. Waar resideerde die hel? In de stille censuur van het sluimerende kerkenverband.
Maar die een mond kreeg in de kerkelijke bladen. Een grote mond. De acoustiek hangt natuurlijk wel af van de horigheid van de lezers.
Kampen. Dat ik zelf meemaakte.
Zonder de ruggesteun van het georganiseerde kerkenverband zouden de revolterende ouderlingen die elke kerkeraadsvergadering onmogelijk maakten, zonder pardon zijn afgezet door de bevoegde kerkeraad. Om "het verband" te bewaren is daarmee al maar getreuzeld, zeer tot mijn verdriet. Een boek ware te schrijven over de ellende, arnbtsdragers die letterlijk hun leven hebben verteerd, de sluwe intriges van een bes lot e n gesprekskring, door hoogleraren aangemoedigd. En toen heeft het stel, na openlijk verstoren van de eredienst, de wijk genomen: ze begonnen "voor zichzelf". Daar zingen ze nu de lof des Heeren over: "Wáre kerk"!
Conclusie
Voorzeker. De diepste oorzaak: van de misère moet in de eerste plaats in de plaatselijke kerken - gezocht.
Maar dat is dan toch ook hun zaak!
Daarvoor heeft toch Christus Zijn eigen ambtelijke dienst ingesteld?
Het kerkeverband. waaraan dit recht was toegespeeld, heeft de brand waarlijk niet geblust, maar doen overslaan naar alle aangesloten kerken tot een spannend geding, waarin ieder partij diende te kiezen.
Waartoe dit diabolische apparaat opnieuw leven ingeblazen?
Het is de levensgrote caricatuur van wat Christus ons veenhoudt in Mt. 18.
Het grijnst met de Absalomsctronie: "Stelle men mij maar aan als rechter in het land".
En het wint zijn aanhang uit de pure angst, dat de Kerk Gods uit de geschiedenis zal verdwijnen.
Zeker, uit de geschiedenisbóeken.
Die het moeten hebben van geruchtmakende stukken voor pers en t.v.
Voor de Kerk van Christus die haar eigen Koning gehoorzaam volgt, liggen de velden wit om te oogsten.
Een toevlucht voor al die dakloze bezwaarden die de zweep van de drijrver onderkennen als het eigen werk des duivels.
D. J. Buwalda
Ik laat drs Buwalda graag het laatste woord. .
Alleen veroorloof ik mij in reaktie op zijn ontboezeming twee opmerkingen,
1e. Hij gaat met geen enkel woord in op wat ik schreef over het christelijke samenleven en samenwerken van kerken die één zijn in Jezus Christus en geen enkele dan Diens macht boven zich dulden.
2e. Wat hij in zijn expectoratie ons voorschotelt is een beeld van een radikale en totale ontaarding van dit samenleven en samenwerken.
Het heeft niets gemeen met wat uit het Woord en door de Geest levende, vrije en zelfstandige kerken in haar gemeenschapsoefening met elkaar beogen en realiseren. En daarom haten en verwerpen we dat allen met hem ook hartgrondig.