Gods mensen in de grote stad
2013-02-23
Onze steden seculariseren en tegelijkertijd groeit er weerstand tegen vreemdelingen en nieuwkomers. Kunnen multiculturele kerken mensen inspireren om vragen te stellen? Zijn juist zij wellicht goed nieuws voor de stad?- Jaargang 57
- nummer 4
Woord en daad (kerugma en diakonia) lijken soms op gespannen voet met elkaar te staan. ‘Natuurlijk is de verkondiging het hart van onze missie’, zegt de één. ‘Hoe kunnen ze geloven als ze het Woord niet hebben gehoord?’
‘Nee’, zegt een ander. ‘Wij verkondigen Gods liefde door onze daden. Hoe kunnen ze geloven als ze het Woord niet hebben “gezien”?’ Deze gedachte kwam bij me op tijdens een lunch met een predikant van een andere multiculturele kerk. Onlangs had een internationale groep uit zijn kerk gezongen op de Lijnbaan in Rotterdam. Daarna sprak hij de omstanders toe. We gingen ervan uit dat zij nieuwsgierig waren wat die veelkleurige groep te vertellen had. Even voelde ik me onrustig: mijn gemeente was de laatste tijd niet betrokken geweest bij deze manier van zending. Maar toen bedacht ik wat er een dag of tien eerder was gebeurd. Lokale welzijnswerkers houden kantoor in ons gebouw. Zij hadden ons gevraagd of we de tuinen in één van de nabijgelegen straten konden opknappen; de slechtste straat van de buurt. En zo liep na de ochtenddienst op zondag een groep mensen gewapend met harken en ander tuingereedschap ons gebouw uit. Misschien waren ze vooral tijd kwijt aan koffiedrinken met buurtbewoners, maar uiteindelijk zagen de tuintjes er ook een stuk beter uit.
Toen besefte ik dat de sleutel van dit model van zending het internationale karakter van de groep was. Multiculturele kerken hebben een boodschap voor een samenleving die worstelt met immigratie: ‘Wij zijn één.’ En ze kunnen vertellen over Degene die het mogelijk maakt om in die eenheid te leven.
Geschenk
Internationale kerken zijn niet nieuw. Ze laten zich inspireren door de kerk van Antiochië uit Handelingen. Multi- etnische kerken zijn op hun best als ze vlaggen, voedsel en vriendschap delen, maar de werkelijke test voor zo’n kerk is het leiderschap. Vertrouwen ze leiders die afkomstig zijn uit alle windstreken? In het verleden ging de kerkgroeibeweging uit van de homogene groep, maar de heterogene kerk heeft een krachtig getuigenis dat mensen wereldwijd aantrekt. Want de lokale kerk
is nog steeds Gods belangrijkste middel voor zijn missie in de stad. Daarnaast hoeven we niet bang te zijn voor verstedelijking als we steden niet als probleem maar als geschenk gaan ervaren. Wanneer de kerk eropuit is haar bewoners te bereiken, is de stad juist genadegave. Maar dan hebben we wel nederigheid en zelfrelativering nodig. Wij brengen Christus niet naar de stad. Christus is daar al. Ik geloof ook in de gereformeerde ‘algemene genade’. We kunnen Gods aanwezigheid zelfs in de donkerste steegjes ontdekken. Multiculturele kerken ontmaskeren mythes zoals ‘steden zorgen louter voor problemen’, ‘geloof sterft in de stad’ of ‘de stad is het kerkhof voor de kerk’. Hun aanwezigheid in onze steden is goed nieuws en een voorbeeld voor de samenleving.
Robert Calvert is predikant van Scots International Church. Zijn artikel is uit het Engels vertaald.
| Bid... dat migranten- en multiculturele kerken niet geïsoleerd raken van andere kerken; dat kerken in de stad hart krijgen voor de gemeenschappen en netwerken in hun nabijheid; dat voorbeelden van eenheid in verscheidenheid geseculariseerde mensen uitdagen om op onderzoek uit te gaan. |
| Robert Calvert Robert Calvert is sinds 1995 predikant van Scots International Church in Rotterdam. Gesticht in 1643 is dit de op één na oudste migrantenkerk van de stad. Het kerkgebouw staat midden in de stad, tegenover het oogziekenhuis. Robert is al meer dan tien jaar actief in netwerken die stadszending en migrantenkerken stimuleren zoals PLACE (Partners Learning and Acting in Cities of Europe) en SKIN (Samen Kerk in Nederland). |