Denkt aan de gevangenen
1973-01-12
Hebt u wel eens veertig foto's bijeen gezien van mensen, die om het geloof gevangen zitten en mishandeld worden?- Jaargang 17
- nummer 2
Zo iets kan namelijk. Het laatste nummer van "Kruistochten", uitgave van de stichting "De wereld is de akker", leverde die veertig foto's - als bijlage.
De foto's zijn naar ons land gesmokkeld door de "Raad van familieleden van ECB-gevangenen". En met ECB-gevangenen worden evangelische christenen en baptisten bedoeld, die in een staatsgevangenis achter het ijzeren gordijn zuchten. Om hun geloof in Jezus Christus hebben zij deel aan zijn lijden.
Als u ooit zo'n blad met veertig foto's dn handen krijgt, gaat u elk gezicht bezien. U haalt zich elk van die broeders en zusters voor de geest, tracht zich in hun plaats te denken. Er zijn mannen en vrouwen, jonge en oude. De oudste man is 82 jaar en hij heeft nog ruim 3 jaar gevangenis voor zich - als de Heere hem niet voordien verlost en in ruimte zet. Er is een vrouw van 23 jaar bij, die de helft van haar drie jaren straf om heeft. Er zijn drie vrouwen van ongeveer 37 jaar bij. De jongste mannen zijn 34 jaar. Gemiddeld zijn deze mensen tot 31/2 jaar gevangenisstraf veroordeeld; verschillenden verbeurden bovendien al hun aardse goed.
Deze veertig vormen een lijst van "nieuwe gevangenen"; allen zijn ze in de laatste 3 jaar veroordeeld ..
Is het niet om te duizelen: dat daar mensen - vermoedelijk in grote getalen - gevangen zitten om hun geloof in de opgestane Heiland? Terwijl wij onze kerstpreken aanhoren, onze kerstliederen zingen, ons kerstdiner verorberen en onze kerstboom optuigen, kortom ons zo christelijk mogelijk uitleven - zitten daar de echte christenen, deelgenoten aan het lijden van onze Heer, in de vreselijkste omstandigheden.
Terwijl wij in de kerstnacht klokken hoorden luiden - klonken in verre gevangenissen de snerpende kreten van broeders en zusters. Terwijl wij "Stille nacht" en "Vrede op aarde" zongen - riepen ginds gefolterden: "wij moeten meer lijden dan Christus moest lijden!"
Die christenen hebben natuurlijk hun contacten, in binnen- en buitenland. Leden van eenzelfde Lichaam kunnen niet zonder elkaar.
Als een lid lijdt, lijden de anderen mee.
Ze helpen elkaar, troosten elkaar, bemoedigen elkaar en verbergen elkaar. Zo ontstond die "Raad van familieleden van ECB-gevangenen".
Zijn vorige presidente, Lydia Vins, zit al gevangen. Haar plaats werd ingenomen door Galina Rytikowa, moeder van zes kinderen.
Zo'n vrouw is allerminst eerzuchtig - ze kende de vervolgingen al van nabij, toen ze de leiding van de Raad aanvaardde.
Haar man, Paul Rytikow, was namelijk al veroordeeld tot vijf jaar gevangenis: omdat hij het evangelie preekte en zijn kinderen onderwees in de geest van het evangelie. Voor en na zijn veroordeling werd hij voortdurend bewerkt, om voor de geheime politie te gaan werken en zo zijn straf te ontgaan. Om "een wolf te zijn in schapenvacht", zoals hijzelf dat noemde. Galina is overigens blijkbaar niet lang presidente van de Raad geweest.
Haar opvolger was Gennadi Kryoechkov, die een boodschap naar de vrije wereld zond, welke u meteen zult vernemen. Hij zwierf al jaren ondergedoken rond, op vlucht voor de politie. Huisvader met negen kinderen. Volgens de laatste berichten is ook hij gearresteerd.
De laatste boodschap, die Gennadi naar de vrije wereld zond voor hij de gevangenis inging, bevat een verzoek aan u en aan alle christenen over de wereld. Een verzoek om op 12 januari 1973 te bidden voor: - de verdrukte christenen in de Sowjet-Unie en - het evangelisatiewerk, opdat het evangelie in de Sowjet-Unie vrij verkondigd mag worden.
Dat verzoek is toch niet te veel gevraagd?
Denkt aan de gevangenen, alsof gij met hen gevangen waart, zegt de Schrift. Denkt aan hen die mishandeld worden, als mensen die ook zelf een lichaam hebt, zegt de Schrift.
Zij vragen u: bidt voor ons, want wij vertrouwen dat wij een goed geweten hebben, daar wij in alle opzichten de rechte weg willen gaan.
Dit is toch niet te veel gevraagd? Neem het u meteen maar voor, beste lezer, lieve lezeres, om vanavond voor het slapen gaan uw gebed te voegen bij de stroom van gebeden, die vandaag de Grote Hoorder van ons gebed "aanloopt als een waterstroom" (zoals onze vaderen zeiden).
Het krachtig gebed van rechtvaardigen vermag veel. Elia was een mannetje als wij maar op zijn gebed bleef de regen 3 ½ jaar uit; en op zijn gebed kwam de regen terug.
Uw gebed is directe hulp aan onze vervolgde broeders en zusters. Doe het zonder uitstel.
Vandaag. Morgen ook. Maak er een dagelijkse gewoonte van. Geen gebed komt onbestelbaar terug. Elk gebed komt terecht. De wereldgeschiedenis is al meermalen omgebogen op het gebed der gelovigen. Vraag daarom maar: het zuchten der gevangenen kome voor Uw aangezicht; laat de ten dode gedoemden in leven blijven, door de macht van Uw arm. En bid maar: Uw koninkrijk kome.
Een half jaar geleden werd een jonge Rus om zijn geloof gedood. Zijn naam was Ivan Mojsejev. Hij is twintig jaar geworden. Uit het blad "Kruistochten" haal ik de volgende samenvatting voor u.
Ivan werd in 1952 in Moldavië geboren. Hij groeide op in een christelijk gezin. Toen hij, 16 jaar oud, van school kwam, aanvaardde hij Jezus als zijn Heiland en Heer. Van jongs af kende hij het brandend verlangen om anderen over Jezus te vertellen. Niet alleen ging deze jongen voor in geheime kerkdiensten en was actief in jeugdwerk, maar ook in zijn loopbaan als chauffeur gebruikte hij elke gelegenheid om de blijde boodschap aan anderen door de geven.
Toen hij 18 jaar was moest hij in militaire dienst: het examen van zijn leven. Elke morgen stond hij eerder dan de andere soldaten op, om alleen met God te kunnen zijn. Zo kreeg hij de kracht om te getuigen van het Licht, dat deze donkere wereld wil verlichten.
En in deze vijandige omgeving sloeg het zaad van het evangelie wonderlijk aan: enkele soldaten luisterden naar zijn woorden, zonder daar door geërgerd te worden. Toen een politieke les door afwezigheid van een commandant in het water dreigde te vallen, besloten de manschappen hun eigen discussie te houden. Het thema werd gekozen: wat is het verschil tussen onze god en Ivan's God? Toen Ivan op een ogenblik zei dat zijn God almachtig is, merkte een sergeant op: als jouw God alles kan doen, laat Hij er dan voor zorgen dat ik morgen een paar dagen verlof krijg om mijn familie op te zoeken; als Hij dat kan geloof ik in Hem!
Wij zouden zeggen: ja, maar dáár is God niet voor!
Ivan was anders. Hij vroeg de Heere om raad. En de Heere gaf hem in het hart: vertel hem, dat Ik dat kan doen. Dus bleef Ivan tot lang na de discussie met de sergeant spreken en bidden om de verhoopte bekering van deze man.
Moet ik u nog zeggen, dat een hoge officier de volgende morgen de kazerne opbelde om te zeggen: dat de sergeant een paar dagen verlof moest hebben? Geen ding is voor Hem te wonderlijk. Hij hoort de stem van jonge raven - en zeker de stem van degenen, die Hem hard nodig hebben.
De officieren raakten in paniek. De hele kazerne beleed: zeker, er moet een God zijn!
Toen de sergeant van zijn verlof terugkwam moest de troep aantreden. Ivan werd belachelijk gemaakt. Zijn gebedsverhoring werd verdoezeld. Maar de sergeant zei dapper: ik geloof nu dat God bestaat, want toen u weigerde mij verlof te geven deed God dit wonder. Iedereen heeft het gezien!
Hiermee was Ivan's lijdensweg begonnen. Hij werd nu tien tot twintig keer per dag opgeroepen om ondervraagd en gekweld te worden.
Maar hij werd steeds op bizondere wijze gesterkt. Hij kreeg visioenen te zien. Meestal bad en zong hij, als hij op het hoofdkwartier moest komen. Op een dag zag hij een engel, die tot vlak boven zijn hoofd daalde en zei: wees maar niet bang want ik ben bij je.
Ivan gevoelde bij het komende verhoor de aanwezigheid van Gods dienaar en de angst was weg.
Eenmaal mocht hij een blik in de hemel slaan, als Stefanus. Eenmaal zong een groep engelen voor hem om hem te bemoedigen.
Kort voor zijn dood schreef hij dan ook: Ik ben niet bang! Hij gaat mij voor. Treur niet over mij, lieve vader en moeder, want ik heb Jezus meer lief dan mezelf. Ik gehoorzaam Hem, zelfs als mijn vlees bang wordt of niet wenst te gehoorzamen. Mijn leven is mij niet zo veel waard als Hij. Ik zal niet doen wat ik zelf wil, maar wat Hij wil. Als Hij zegt ga - dan zal ik gaan.
Zijn laatste woorden aan al zijn vrienden luidden: wees getrouw tot de dood en Ik zal u geven de kroon des levens.
Op 17 juli 1972 kregen zijn ouders telegrafisch bericht: uw zoon is op tragische wijze omgekomen, vervoeg u alstublieft bij de kazerne.
Ze kregen te horen dat hun zoon bij het zwemmen zou zijn verdronken. Maar het bewijs kregen ze thuis, in een dichtgesoldeerde kist: dat hij op afschuwelijke wijze was afgemaakt.
Ivan is een van de vele bloedgetuigen. Zijn verhaal is aan u doorgegeven opdat u er bij bepaald zou worden: welke voorrechten wij hebben boven onze gevangen broeders en zusters. Gedenk aan hen, die in gevangenis kwijnen. Laat hun gekerm voor Gods gezicht verschijnen.
En denk aan het simpele verzoek van de inmiddels gevangen Gennadi, om vandaag 12 januari 1973 met heel de christenheid mee te bidden voor de verdrukte christenen en voor de loop van het evangelie achter het ijzeren gordijn. Vandaag. Morgen ook. Maak er een dagelijkse gewoonte van.