BOUW
1973-04-13
In een vacantie van de bouwvakmensen merkten twee elkaar op, en besloten samen een firma te vormen.- Jaargang 17
- nummer 15
Het bedrijfskapitaal was nog niet geheel en al rond, toen een grootkapitalist zich aandiende.
Hij had vertrouwen in de twee, zei hij, en hij begon alvast met een behoorlijke order op te geven. Die gevolgd zou worden door meer als alles naar wens zou verlopen. Ze zouden een sleutelperiode innemen in zijn grootbedrijf.
Daarmee waren de twee geholpen en ze gingen in zee.
Ze hadden goed vertrouwen in zichzelf en in elkaar.
Ze knoeiden niet. Ze handelden naar beste weten.
Misschien hadden ze wat meer voeling met elkaar kunnen houden, maar het werk drong.
Er kwam zoveel kijken en ze wilden op tijd en goed afleveren.
Zo werd de eerste order goed op tijd afgeleverd en met vreugde, in goed tevredenheid aanvaard. En de bestellingen gingen door.
Ook de bewoners van de appartementen waren ruim tevreden. Ze waren gezellig ingericht en men had niettemin een grote marge van particuliere vrijheid. De bewoners hadden een ruim contact onderling. Ze praatten over allerlei samen, niet eens in noodzakelijke samenhang met hun woning.
Maar in de loop der jaren bleek, dat het gebouw toch niet zo goed was uitgevallen als aanvankelijk was gedacht. Het begon scheuren te vertonen, Niet maar kleine scheurtjes in de kalk, maar echte, brede scheuren, die ontstonden in het fundament, en zich onheilspellend voortzetten naar boven.
Nu werd de toestand anders.
De bewoners wisten geen raad en wezen elkaar de plaatsen aan, die nu ineens een bedreiging vormden voor hun veiligheid.
En ze wendden zich eerst geïsoleerd, later meer gezamenlijk tot de firma, die hun dit had geleverd.
Deze was radeloos. Noch de directeur, noch z'n medefirmant hadden ooit een dergelijk resultaat verwacht van wat zij samen hadden uitgewerkt.
Ze waren dan ook niet van plan, zichzelf schuldig te verklaren. Zij hadden naar beste weten de tekening gehonoreerd bij de uitvoering van het hele project.
En toch .... Was het materiaal dan toch ondeugdelijk geweest? of hadden ze niet genoeg geduld geoefend tot het cement goed hard was geworden?
Ook de grote heer van de bestelling ging zich met de zaak bemoeien.
Hij vroeg of de firmanten zich bij hem wilden melden.
Dat is toen een lang gesprek geworden.
Wat daar allemaal aan de orde geweest is, weten zij zelf het best, woord voor woord.
En ze kunnen nu ook beter begrijpen, hoe het tot dit teleurstellende slot moest komen.
Ze herinneren zich een en ander tijdens de bouw beter dan vroeger.
Die heer bleek zelf een uiterst deskundig bouwer te zijn.
Hij liet hun geen mogelijkheid hun fouten te blijven ontkennen. En gaandeweg werden hun die nog duidelijker.
En ze beleden Hem hun schuld.
En toen beleefden ze de verrassing van hun leven.
Wat zij hij bij het weggaan?
"Als de bewoners bij jullie komen, om jullie te vertellen, hoezeer ze gedupeerd zijn, dan heeft dat natuurlijk een zeer gegronde reden. Maar de moeilijkheid is dat gedane zaken geen keer nemen.
Jullie zelf kunnen hiervan niets herstellen, hoe graag jullie het zouden willen. En daarom, als ze komen, verwijs ze naar mij. Ze kunnen er op aan, dat ik in staat ben, alles te herstellen, en als ze het Mij toevertrouwen, zal Ik het doen ook. Ik maak alle dingen nieuw. Maar zonder Mij kunnen zij niets doen, evenmin als jullie.
Jullie weten dat. Zeg het hun en geef het niet op. Blijf het hun zeggen, wanneer ze bij jullie komen. En dat doen ze toch wel? Dan spreken ze toch zeker ook open met jullie?
Want bouwen is niet zo heel eenvoudig.
En sommigen van hen heb ik eveneens een sleutelpositie gegeven. Laten ze die niet onderschatten.
Zie, ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voleinding der wereld!
En nu nog één vraag.
Zij houden toch onderling wel telkens echt voeling met elkaar, als ze Mij in hun leven hebben "ingeschakeld"? En niet alleen met elkaar, maar ook met allen, die Mij liefhebben?
Hoe zullen ze anders weten, Wie Ik ben, en wat Ik wil, en waar Ik naar toe ga? Wat de zin van hun leven is?
Dáár bouw Ik.
Met ogenschijnlijk onmogelijk materiaal, maar het zijn levende stenen.
Op een levend fundament, dat Ik garandeer.
En de poorten der hel zullen het niet overweldigen.