Theoloog en techneut naar Indonesië
2005-07-01
Indonesië, een land dat uit duizenden eilanden bestaat en zo'n 240 miljoen inwoners telt. Als alles volgens plan verloopt, vestigen Evert (44) en Alice (36) Langbroek-Knoeff zich daar over een jaar om als techneut en theoloog hun gaven in te zetten. Daarmee zullen ze hun jarenlange zendingsideaal verwezelijken. Eerst volgen ze echter vier maanden een intensieve voorbereidingsstudie in Engeland.- Jaargang 49
- nummer 13
In maart namen ze afscheid van hun thuisgemeente in Apeldoorn tijdens een uitzenddienst van voorbede en zegen. Vervolgens reisden af naar het zendingscollege Redcliffe in het Britse Cloucester. Hun eerste indrukken zijn positief.
'We voelden ons echt welkom en opgenomen door de studenten, de docenten en de staf', vertelt Evert.
Op Redcliffe komen studenten van over de hele wereld om enkele jaren een opleiding te volgen op het gebied van bijbelse en interculturele vakken. Evert en Alice kozen de korte opleiding 'Across the Cultures'.
'Eén van de vakken die we volgen is: 'living and working cross-culturally' (leven en werken in een andere cultuur).
Het grappige is dat het grootste deel van de klas dat al doet', merkt Alice op. De studenten komen overal vandaan en ieder spreekt zijn eigen Engelse versie. 'En dat is niet altijd even goed te verstaan.' Evert en Alice merken zelfs cultuurverschillen met Britten. Mensen verontschuldigen zich als je op hun tenen trapt. En ze staan overal voor in de rij, bij de bushalte, voor de eetzaal, altijd netjes twee aan twee.
De eerste twee weken had het echtpaar vakantie. 'Heerlijk na een zeer drukke periode van inpakken, inboedel opslaan, huis verkopen en de uitzenddienst', lachen ze. Ze verwachten zich op Redcliffe goed voor te kunnen bereiden op het leven in een andere cultuur. Ook gaan ze veel leren over andere godsdiensten zoals het animisme. Maar de nadruk komt te liggen op de islam. Daarover krijgen ze les van de bekende islamoloog Colin Chapman.
Leuk koppel
Evert en Alice ontmoetten elkaar tijdens evangelisatiewerk op een camping en trouwden in 1989. Ze vestigden zich in Apeldoorn. Evert groeide op in Rotterdam en volgde de MTS.
'Toen we elkaar leerden kennen had Alice het al over de zending', herinnert Evert zich. 'Ik zei: 'Dan zijn we wel een leuk koppel, een theoloog en een techneut.' Toch heeft het even geduurd voor het zover was.
Alice maakte eerst haar studie af aan de Theologische Universiteit in Apeldoorn en deed werkervaring op als pastoraal werker bij enkele gemeentes en als docent op de Bijbelschool De Wittenberg in Zeist', vertelt Evert. 'Een aantal jaren geleden spraken we erover om werkelijk iets te gaan doen. Het komt niet zomaar naar je toe.' Al als kind wilde Alice zendeling worden. Ze koos daarom bewust voor het gymnasium om theologie te kunnen studeren. Maar tijdens haar studie twijfelde ze. Ze was bang dat ze niets met haar diploma zou kunnen doen. Uiteindelijk studeerde ze toch af op het Oude Testament bij professor Peels. Haar vrees werd niet bewaarheid want een week na de buluitreiking kon ze als pastoraal werker terecht bij de NGK Oegstgeest. Daar deed ze het pastoraat, kerkenraad, catechisatie en ging ze 's zondags voor. In 2002 solliciteerde Alice bij de GZB. 'Het was heel bijzonder dat dat de GZB voor mij koos, een NGK-vrouw, die ook nog 's zondags preekt', vertelt Alice. 'Maar toen de GZB de school in Albanië blij meldde dat ze iemand hadden gevonden, protesteerde de directeur. Hij wilde geen vrouw.' Alice en Evert gingen op bezoek. Tevergeefs. 'Hij wilde me echt niet. Dat was moeilijk', zegt Alice. Niet in de laatste plaats omdat ze haar baan in Oestgeest al opgegeven had. Gelukkig kon ze als pastoraal medewerker terecht in Langerak. 'Ik noemde mezelf de herdershond', lacht Alice. 'Ik hield geen preken en leidde geen kerkenraad.' Vervolgens willigde ze het dringende verzoek in van de NGK van Culemborg. 'Ik heb er een jaar gewerkt als 'ouderling met bijzondere opdracht'. Dat was het dichtste bij het predikantschap dat we konden verzinnen. Het heeft de landelijke pers opnieuw gehaald. Zelfs de Apeldoornse Courant berichtte: primeur avondmaal voor Apeldoornse.'
Idealen verwezelijken
Het echtpaar had zich inmiddels aardig gesetteld maar realiseerde zich op een bepaald moment: 'Dromen en idealen worden niet vanzelf bewaarheid.' Dus bezochten Evert en Alice een zendingsweekend waar verschillende organisaties vertegenwoordigd waren. Ze voerden gesprekken met enkele organisaties. Ze voelden zich bij de OMF het meest op hun plaats omdat die expliciet op zoek waren naar theologen. Ook in het werkgebied van de OMF, namelijk Zuid Oost Azië, staat men open voor vrouwen die leiding geven. Bovendien zou Evert daar veel kunnen betekenen op technisch gebied.
Daarbij sprak de intensieve sollicitatie procedure hen aan omdat het gebed centraal staat; iedere zendeling moet minimaal 30 gebedspartners hebben. Een ander voordeel was dat OMF de mogelijkheid bood om voor korte tijd ervaring op te doen. In 2003 ging het echtpaar met Serve Asia twee maanden naar Indonesië. Ze vonden het een zware maar tegelijkertijd ook een geweldige ervaring om in een subtropisch klimaat en een Aziatische cultuur te leven. Eind 2003 besloot het echtpaar biddend om verder te gaan op de ingeslagen weg. Daarvoor moesten ze wel aan de nodige voorwaarden voldoen. Allereerst door de medische en psychologische keuring komen, aangenomen worden door het bestuur van OMF Nederland, een 'Field Welcome' krijgen van het land waar ze heengaan en zorgen voor voldoende financiële toezeggingen. Indonesië was de eerste die het echtpaar welkom heette. 'We hebben niet specifiek voor dat land gekozen', licht Evert toe. 'We hadden geen speciale plek in gedachten. We willen onze gaven delen. Dat hebben we eerst in Nederland gedaan en we wilden dat ook doen waar het meer nodig is.'
Lesgeven
Alice hoopt les te gaan geven aan een bijbelschool of een predikantenopleiding en tevens gemeenteleiders toe te rusten. 'OMF Indonesië bidt al jaren om twintig nieuwe theologen. Er zijn honderden bijbelscholen en predikantenopleidingen in Indonesië die dringend goed opgeleide docenten nodig hebben', licht ze toe. De drijfveer van Evert en Alice is 2 Timotheüs 2:2: 'Wat je van mij gehoord hebt, geef dat door aan betrouwbare mensen die in staat zijn om het anderen te vertellen.' Het echtpaar wil ieder op eigen vakgebied de kennis doorgeven.
Evert door practicumlessen op een technische school te begeleiden, uitleg te geven over computergestuurde machines en mee te werken aan projecten voor straatkinderen.
'Door die een vak te leren kunnen ze in hun eigen onderhoud voorzien', legt hij het positieve resultaat hiervan uit. 'Omdat je in Indonesië niet op straat mag evangeliseren, proberen we door deze contacten de liefde van Jezus te delen.' Alice op haar beurt hoopt dat haar toekomstige leerlingen de opgedane kennis weer doorgeven aan andere predikanten en evangelisten.
Dat zal niet altijd makkelijk zijn. Zo bestaat er in Indonesië veel traditioneel geloof. Als je ouders christen zijn, ben jij dat automatisch ook. Zo kan het gebeuren dat leerlingen aan de predikantenopleiding geen persoonlijk geloof hebben. Ze volgen de opleiding omdat hun familie daartoe besloten heeft. 'Dat heeft alles te maken met de Aziatische cultuur waarin persoonlijke keuzes minder belangrijk zijn dan het groepsbelang', licht Alice toe.
Een ander obstakel is de wijdverbreide vrijzinnigheid die debet is aan het tolerantiebesef dat er vanaf de kleuterschool in wordt gehamerd. Het heeft er de afgelopen jaren wel voor gezorgd dat christenen (10%) en moslims (85%) vredig naast elkaar hebben geleefd. Het heeft echter ook geleid tot onverschilligheid. 'Als m'n buurman moslim is, waarom zou ik hem dan over Jezus vertellen? Als hij daarin oprecht is, is dat toch prima?', verduidelijkt Alice de gedachtengang met een voorbeeld.
'Weet je wel wat het hem kost als hij christen wordt? Z'n hele familie, vaak ook z'n baan en vriendenkring.' Alice wijst er dan wel op dat het gaat om het eeuwig behoud van die persoon.
Het gevolg is dat Indonesiërs zelf weinig evangelisatie en zending bedrijven. Alice hoopt haar leerlingen te leiden tot een persoonlijke relatie met de Heer en ze te stimuleren om zendingswerk op te pakken.
ThuisFrontTeam
De omgeving reageerde positief op het vertrek van Alice en Evert al zullen velen hen wel missen. Uiteraard blijven ze nauwe contacten onderhouden met Apeldoorn en daarin speelt het ThuisFrontTeam een belangrijke rol. Het vormt een levende schakel tussen de zendende gemeente en de zendelingen door informatie te verschaffen, te bidden en de gemeentelijke betrokkenheid te bevorderen en de financiële zaken te regelen. Contacten zullen via nieuwsbrieven, foto's en video's verlopen. Er is eveneens een website waarop achterblijvers de nieuwste ontwikkelingen van Evert en Alice op de voet kunnen volgen: www.evertenalice.tk.
Na Engeland is de volgende stop in Singapore. Daarna krijgt het echtpaar in Bandung een jaar lang een taal- en cultuuropleiding. Ze gaan de Indonesische taal leren, die is na de onafhankelijkheid ingevoerd en wordt op alle scholen in het land onderwezen. Ze weten niet precies hoe lang ze wegblijven. 'OMF werkt met termijnen van vijf jaar inclusief verlof', legt het echtpaar uit. Ze vinden één termijn wel erg kort. 'Eerst een jaar studie, dan een jaar naar ons eerste veld, dan een paar maanden verlof en daarna begint het eigenlijk pas echt. En dan heb je dus nog maar twee jaar waarin je een werkelijk aan de slag kunt.' Dus gaan Evert en Alice voorlopig uit van minstens twee termijnen.
'En verder... Dat ligt in Gods hand. Weet jij hoe je leven er over 10 jaar uitziet?'