AAN DE KABOUTERS VAN DE ORANJE VRIJSTAAT
1971-11-19
- Jaargang 15
- nummer 32
Aan een jonge Kabouter, die ik tot mijn vrienden reken, heb ik het te danken dat ik de "Proklamatie" van de Oranje Vrijstaat in handen kreeg.
Ik heb die proklamatie met aandacht gelezen en ook met de warmte en de sympathie van iemand die de ervaring heeft "dat zijn hart ergens voor open gaat".
U: lees die proklamatie als een boodschap over de noodzaak en het onvermijdelijke van een "nieuwe samenleving" en ik erken die noodzaak en ook dat onvermijdelijke, zoals aak in het vervolg nog wel zal blijken. Ik proef ook de oprechtheid, de ernst en de bereidheid om met inzet van alle krachten en met de offers die het vraagt, die "alternatieve samenleving" wáár te maken en ook die bereidheid spreekt aan als iets waarin ik mee betrokken wil zijn.
Als jullie dit in goed vertrouwen van mij willen aannemen, dan zou in dit vertrouwen een uitgangspunt kunnen liggen om kontakt te hebben over een aantal vragen, die - dacht ik - belangrijk genoeg zijn om niet over het hoofd gezien te werden als we ons inzetten vaar zo iets belangrijks als een "alternatieve samenleving".
Ik ben me er van bewust, dat het niet eenvoudig is om die vragen goed te formuleren en ik besef dat er een gevaar aan verbonden is om die vragen te stellen. Dit gevaar namelijk dat jullie bij het doorlezen van die vragen de indruk zouden krijgen, dat ik van alles wat ik hiervóór gezegd heb, mets heb gemeend en dat ik als het er op aankomt, in die proklamatie niet meer zie dan een hoop onwezenlijke onzin". Ik wil jullie vriendelijk en dringend vragen, zulke gedachten op zij te schuiven en de moed op te brengen om te blijven geloven aan de oprechtheid van de woorden die aan het begin van dit verbaal te lezen zijn.
Daarom wil ik ook vooropstellen dat ik er hardstikke van overtuigd ben, dat er een nieuwe wereld, een nieuwe samenleving komt en dat geen mens en geen legers met miljoenen tanks en vliegtuigen en grote massa's atoombommen en wat er nog meer voor afschuwelijke verschrikkingen mogen bestaan, die nieuwe samenleving zullen kunnen tegenhouden.
Daar wil ik dan nog aan toevoegen dat ik er even absoluut van overtuigd ben, dat die nieuwe samenleving er een zal zijn zonder onrecht, zonder uitbuiting, zonder minachting van de een voor de ander, zonder onderdrukking, zonder vijandschap en zonder angst.
Het zal een wereld zijn waar plaats en ruimte en vrijhield is voor ieder zonder onderscheid en waar de mensen ongeacht huidskleur of ras in vrede en harmonie met elkaar zullen samenleven. Het zal ook een wereld zijn waar zuivere lucht wordt ingeademd en waar het water schoon zal zijn, waar de vogels blij zullen zingen en de bloemen prachtig zullen bloeien.
Met eenzelfde diepe overtuiging weet ik dat wij voor die nieuwe samenleving ons moeten inzetten met al onze kracht, dat ons leven alleen maar "zinvol" kan zijn als we ons vervuld weten van de boodschap van die nieuwe samenleving die vast en zeker komt, zodat we echt geen genoegen mogen nemen met een samenleving zoals die nu is, in de zin van: wat ons betreft mag het zo nog wel een poosje blijven.
Het zal dus wel duidelijk zijn dat ik niet zo bang ben voor "onwezenlijke onzin", want als jullie daaraan zouden doen, dan ik zeker niet minder.
Mijn vragen hebben dan nok geen betrekking op technische of organisatorische mogelijkheden, maar het zijn echte "achtergrondvragen", vragen over wat we geloven en verwachten als we uitzien Raar een "alternatieve samenleving" en ons daarvoor inzetten.
De eerste vraag die ik zou willen stellen is deze:
Kan de alternatieve samenleving tot stand komen zonder dat de mensen anders worden?
Er staat in de proklamatie iets waar ik direkt achter ga staan: "De oude maatschappij vergaat omdat ze zichzelf niet redden kan uit haar eigen konflikten".
Ik vind dat een heel juiste en ook een heel belangrijke opmerking, want deze onmacht komt natuurlijk niet voort uit de onoplosbaarheid van technische of organisatorische problemen. Als men anders zou willen zou men best anders kunnen. Maar de proklamatie zegt terecht: het zijn de konflikten waaruit de oude maatschappij zich niet kan redden. Die konflikten komen voort uit de onwil om zogenaamde "aanspraken" en zogenaamde "rechten" prijs te geven en "machtsposities" los te laten. En dat wist er op dat er bij de mensen zelf iets niet deugt. Dat "de boomstronk rottend is" is niet een technisch probleem en niet een oganisatorische moeilijkheid, maar dat zit in de mensen zelf.
We kunnen natuurlijk denken dat die rottende boomstronk alleen maar vertegenwoordigd wordt door die kleine groep van mensen die nu aan de macht zijn politiek en ekonomisch - en dat alle andere mensen in gaafheid leven, maar dat is niet vol te houden als je bedenkt dat altijd en overal de mensen zodra ze rijk worden en macht krijgen, die rijkdom en macht
gebruiken om door onderdrukking en uitbuiting er
zelf nog beter van te worden. Als een heel groot parentage van de mensen gaaf was, dan is het volgens de allereenvoudigste wetten van de kansrekening niet denkbaar dat rijkdom en macht altijd en overal in handen komen van hen die niet gaaf zijn. Juist dat altijd en overal geeft de aanwijzing dat net kwaad zich over de hele mensheid verspreid moet hebben.
Kunnen we verwachten dat in de alternatieve samenleving de mensen anders zullen zijn?
Als we ontdekken dat de mensen nu eenmaal zijn zoals ze zijn en dat het nergens en nooit anders geweest is, dan ligt het voor de hand dat, we ons afvragen of we wel verwachten mogen dat de mensen zullen veranderen. Zijn de wolven en de ratten ook niet altijd geweest zoals ze zijn?
Als wolven en ratten en mensen toevallige producten van toevallige omstandigheden in een ontwikkelingsproces zijn, bestaat er dan een omstandigheid die wolven verandert en is er een macht die van ratten andere beesten kan maken? Waar is dan de kracht die van mensen andere wezens, GAVE wezens maakt?
Waar zou allekracht vandaan moeten komen en wat voor zekerheid hebben we dat die kracht het winnen zal?
Kunnen we verwachten dat de alternatieve samenleving er een van vrede en veiligheid en liefde zal zijn? Ook als de mensen niet veranderen?
Ik lees in de proklamatie dat in de alternatieve samenleving de spanning bussen rijkdom en armoede zal verdwijnen door kollektivering van het bezit.
Nou dat kan ik begrijpen. Als we zien wat een macht - ekonomisch en politiek - de "bezitters" in. deze wereld hebben en wat voor ellende deze macht met zich heeft meegebracht, dan kan ik daar helemaal inkomen dat de proklamatie zegt: Dat nooit weer.
Alleen ... dan hebben we het geloof dat de mensen anders zullen worden losgelaten. Want als de mensen anders zouden worden dan zouden in de nieuwe samenleving de “bezitters" hun rijkdom in een eigen vrije en persoonlijke verantwoordelijkheid zo kunnen beheren en gebruiken dat ook de niet-bezitters in vrijheid zouden kunnen meegenieten van de vruchten van die rijkdom. En volken met veel bronnen van welvaart zouden volken die veel minder mogelijkheden hebben zo te hulp schieten dat allen op rechtvaardige wijze deel zouden hebben aan de rijkdom die deze aarde ons biedt.
Als we niet verwachten dat de mensen anders zullen zijn, is het dan voldoende om alleen de rijkdom te collectiviseren?
Als in de nieuwe maatschappij "iedereen verantwoordelijkheid heeft en zijn eigen lot bepalen kan" geldt dan als enige beperking dat die verantwoordelijkheid geen "bezittersverantwoordelijkheid" zal kunnen zijn?
"Verantwoordelijkheid hebben en eigen lot bepalen"
betekent persoonlijke verantwoordelijkheid met keuzemogelijkheid of wel persoonlijke verantwoordelijkheid met persoonlijke vrijheid.
Als de "bezittersverantwoordelijkheid" daar in geen geval onder kan vallen, wat is dan de aard van de verantwoordelijkheid die ieder zal hebben?
De schipper die in een keurig afgebakende vaargeul moet varen heeft de verantwoordelijkheid om netjes binnen de bakens te blijven. Dan gaat alles goed. Dat is een verantwoordelijkheid, maar het is de verantwoordelijkheid van een slaaf tegen wie je zegt: jij hoeft niet te denken, dat doen anderen (de kollektiviteit) wel voor je, jij hebt alleen maar de verantwoordelijkheid om binnen de bakens te blijven die anderen voor je uitzetten.
Als we nu alle vaasgeulen van de maatschappij netjes afbakenen, dan heeft ieder de verantwoordelijkheid om binnen de bakens van zijn vaargeultje te blijven.
Dan gaat alles goed. Maar dan is ieder teruggebracht naar het verantwoordelijkheidsniveau van de slaaf.
We zijn dan misschien "gelukkige slaven", maar ergens op een gebouw in Eindhoven heb ik een spreuk gelezen die ongeveer als volgt luidt: "De gelukkige slaaf is de grootste vijand van de vrijheid". Kunnen we met zo'n slaven-verantwoordelijkheid "eigen lot bepalen"?
Wordt dat niet een gekollektiviseerde verantwoordelijkheid, met een gekollektiviseerde Iotsbepaling?
En als we zo de mensen "in liefde verenigen", is die liefde dan niet een "gekollektiviseerde liefde" en is een gekollektiviseerde liefde nog liefde?
Uiteraard moet dan de volgende vraag luiden:
Kunnen we deze kollektivisering aanduiden als een "herstel van de eenheid tussen al wat leeft"?
De meest beklemmende vraag is hier: Is de eenheid tussen al wet leeft mogelijk, denkbaar?
Kunnen we over zo iets als "eenheid" praten als "al wat leeft" nu eenmaal is zoals het is: de wolven en de ratten en de mensen? Als "al wat leeft" niet anders is dan een toevallig mengsel van toevallige produkten die door toevallige omstandigheden ontstaan zijn en als dat toevallige mengsel er nu een is dat toevallig vervuld is van tegenstrijdige belangen en tegenstrijdige begeerten en tegenstrijdige levensdriften. is er dan iets anders denkbaar als de CHAOS? De chaos van wantrouwen, achterdocht, uitbarstingen van haat en vijandschap en een allesbeheersende angst en vertwijfeling.
Waar komt in deze chaos de kracht vandaan die eenheid brengt tussen al wat leeft? Waar vindt die kracht een aangrijpingspunt?
Hiermee kom ik vanzelf tot mijn laatste vraag die eigenlijk een samenvatting van alle vragen is:
Als er geen oorsprong en geen voedingsbron is voor een kracht die de mensen verandert en een kracht die de eenheid tot stand brengt tussen al wat leeft? Waar zetten we ons dan voor in?
Brengt de kollektivisening van de rijkdom en van de verantwoordelijkheid en van de lotsbepaling ons dan niet tot een kollektivisering van alle elementen van de chaos: kollektivisering van wantrouwen en achterdocht kollektivisering van haat en vijandschap kollektivisering van angst en vertwijfeling Is er voor de "gelukkige slaaf" een ander uitzicht dan te worden tot de meest beklagenswaardige mens?
Misschien zou er nog meer te vragen zijn maar het lijkt me voldoende om het hierbij te laten. Ik denk dat lk niet overdreef toen ik zei dat het erg gevaarlijk is om zulke vragen te stellen en dat er moed voor nodig is om te blijven geloven aan de woerden van sympathie en bijval die ik aan het begin van dit verhaal geschreven heb.
Toch zou ik willen dat we samen die moed opbrachten, want jullie hebben gelijk. De oude samenleving verdwijnt en moet verdwijnen. Er komt een nieuwe samenleving op ons af. Dat is vast en zeker. Wat ik van die nieuwe samenleving geloof en verwacht heb ik al gezegd.
Maar we kunnen aan die nieuwe samenleving niet deelnemen - zinvol en met verantwoordelijkheid en in, vrijheid - en we kunnen die niet met vreugde verwachten, als we niet de moed hebben om met elkaar de vragen onder ogen te zien die op ons afkomen en waar we niet onderuit kunnen.
Daarom zoek ik kontakt met jullie, die een verwachting hebben en die uitdragen. Voor ieder die bereid is om met mij over die verwachting te praten en de vragen onder ogen te zien ben ik ter beschikking.
Mijn adres is: W. F. COUMOU,
Jacob Oppenheimstraat 40, Eindhoven
Proklamatie van de oranje vrijstaat
Hoe ontstaat uit de oude maatschappij een nieuwe maatschappij? Als een paddestoel op een rottende boomstronk.
Uit de sub-kultuur van oe bestaande orde groeit een alternatieve samenleving. De ondergrondse maatschappij van de opstandige jongeren komt boven de grond en gaat, onafhankelijk van de nog heersende autoriteiten, zichzelf sturen. Deze revolutie voltrekt zich nu. Dit is het einde van de underground, van het protest. van het demonstreren; van nu af aan geven wij onze energie aan de opbouw van een antiautoritaire maatschappij.
Wat wij van de oude maatschappij kunnen gebruiken zullen wij nemen: kennis, socialistische idealen en het beste van de liberale tradities. De paddestoel van de nieuwe maatschappij voedt zich met de sappen van de rottende boomstronk tot zij vergaan is. De oude rnaatschappij zal voor onze ogen verslijten; wij zullen haar opgebruiken.
Links en rechts zullen de paddestoelen van de nieuwe maatschappij zich uitzaaien. Heksenkringen van kaboutersteden zich federeren tot een wereldomspannend het: de Oranje-Vrijstaat.
Waarom vergaat de oude maatschappij?
Omdat zij zichzelf niet kan redden uit haar eigen konflikten. De politieke tussen de bestaande autoritaire kunnen elk moment in een militaire katastrofe uitbarsten. De agressie van de officiële technologie en industrie tegenover de natuur breken het biologies miljeu systematisch af en zal binnen enkele jaren uitlopen op apokalyptiese rampen. Ongekende epidemiën.
Voedselvergiftigingen, hongersnood, massale sterfte onder dier en mens zijn onafwendbaar wanneer niet de opkomst van een nieuwe kultuur dit voorkomt. Een nieuwe kultuur met een nieuwe mens: de kultuurkabouter, die de spanning tussen de natuur en de oude kultuur zal opheffen. Die de dieren verstaat en de mensen in liefde verenigt, die de eenheid tussen al wat leeft herstellen zat.
De kultuurkabouter in de nieuwe samenleving zal de konflikten van de tot verdwijnen gedoèmde, oude maatschappij tot een oplossing moeten brengen. Zijn taak zal het zijn de spanning tussen stad en platteland weg te nemen door een huwelijk tussen stad en platteland, de spanningen tussen "verantwoordelijke" kommandant en onverantwoordelijke soldaat, tussen autoriteit en onderdaan, tussen regering en volk op te heffen door de schepping van een nieuwe maatschappij waarin Iedereen verantwoordelijkheid heeft en zijn eigen lot bepalen kan, de spanning tussen arbeid en vrije tijd te beëindigen, de spanning tussen rijkdom en armoede te overwinnen door de kollektivisering van het bezit. De kultuurkabouter zal het volkomen huwelijk tussen de tegenstrijdigheden van het oude systeem sluiten.
Dwars door de oude, gevestigde orde heen zal een nieuwe maatschappij zich sturen.
Voor het provotariaat is de regering in Den Haag nog slechts een schaduw-kabinet, zijn de burgemeesters nog maar schaduw-burgemeesters, zijn knuppelende politie-agenten nog slechts spookverschijningen van een verdwijnend bestaan. Hun wetten, ambtsketenen en knuppels verliezen hun greep op een nieuwe realiteit die wij kreëren.
De oude maatschappij kan de strijd tegen de nieuwe niet onder kontrole brengen, laat staan winnen. Zij is op eigen kracht onmogelijk in staat de problemen van autoritair: isme en natuurverminking op te lossen.
Ook de oude maatschappij kan daarom alleen nog gered worden als zij de kenmerken van de nieuwe overneemt, Voor de keus gesteld tussen ondergang en assimilatie.
met de nieuwe maatschappij is zij ook gedwongen de weg van de lieve revolutie in te slaan.