Rouwadvertenties
2013-09-21
Opvallend dat ik de laatste tijd vaker rouwadvertenties bekijk.- Jaargang 57
- nummer 18
Jaren geleden deed ik dat ook al eens, maar dan voor studiedoeleiden. Ik las toen wat er allemaal in die publieke aankondigingen over de overledene werd gezegd. Daar kwam vanaf de jaren zeventig van de vorige eeuw verandering in. Eerst was het een standaardtekst, aangedragen door de begrafenisondernemer. De kerkelijke kleur van de familie kon vaak uit de bewoordingen afgelezen worden. Tegenwoordig is het wel anders. De begrafenisondernemers volgen de familieleden, die soms al kibbelend bepalen hoe ze de begrafenis, inclusief de rouwadvertentie, vorm en inhoud zullen geven. Het is persoonlijker, individualistischer, soms ook rommeliger geworden.
Naast de kerk en de Bijbel heeft nu ook de heersende cultuur invloed op hoe we onze doden begraven. Daar hoeven we op zich nog geen bezwaar tegen te hebben. Zolang de familie het ermee eens is! Er zijn natuurlijk wel grenzen: op mijn begrafenis zal geen christelijk levenslied gezongen worden. Psalmen, gezangen en geestelijke liederen bieden ruimte genoeg voor christelijk rouwbeklag.
Ik merk ook dat ik op de data let. Iemand uit 1926 overleden!Een hele leeftijd! In de Bijbel wordt zo iemand tot de zeer sterken gerekend. Natuurlijk, het is relatief (de zeer sterken halen vandaag de 100!) maar het is toch iemand die een halve generatie ouder is dan ikzelf. Ik heb dus nog heel wat jaren voor de boeg.
Maar dan komen de tijdgenoten van 1940, 1943 en nog jonger. Deze data drukken me met de neus op de feiten: ook jij gaat dood. Dat wist ik natuurlijk al, maar toch, zo’n datum is confronterend.
En dan die doden uit de jongere generaties, de kinderen die al sterven voordat ze eigenlijk geleefd hebben. Wat een tragiek en leed schuilt er in die sombere jaartallen, nog afgezien van wat de tekst verder nog vertelt.
Ons leven is gedateerd. Als gelovige zeg ik: gedateerd door de val van de eerste en de opstanding van de tweede Adam. Hoe oud we ook worden, we sterven altijd te jong. De dood had er helemaal niet moeten zijn, en zal er eens niet meer zijn. God lof!