Ruimte voor berusting, groei in vertrouwen
2013-11-01
Wonden heb ik al vroeg in mijn leven opgelopen en die hebben mijn vertrouwen in mensen en in God beschadigd. Ik geloofde in God, maar ik had niet het vertrouwen dat Hij mijn gebed hoorde. Zag Hij mijn pijn wel?- Jaargang 57
- nummer 21
Ik heb mijn wonden vaak toegedekt, ik vond het moeilijk om me kwetsbaar op te stellen. In de kerk hoorde ik over de genade voor zondige mensen, maar miste de ruimte en veiligheid voor gewonde mensen. Ik kwam geregeld het opgeheven vingertje tegen. Niet letterlijk, maar tussen de regels door van goedbedoelde teksten en uitspraken. Het gemak waarmee juist gelovigen mijn wonden een plek wilden geven, voelde aan als het negeren van mijn verhaal.
Wonden moet je niet koesteren, wonden moet je wel verzorgen. Toen ik daar eindelijk de tijd voor nam, kwam er ruimte voor berusting en voor groei in vertrouwen. Ik zag ook scherper dat God mij wel heeft vastgehouden, dat Hij op bepaalde momenten in mijn leven zorgde voor de juiste mensen: mijn man, een vriendin, korte ontmoetingen of een kring om ons gezin heen.
Ik heb veel gehad aan gesprekken met een Bijbel open, als ik leerde kijken naar Jezus. Het was waardevol als de ander ook kwetsbaar durfde te zijn. Daardoor is er een groot verlangen gegroeid om een diepere relatie te hebben met God. Om zonder schroom alles, ook mijn wonden, bij Hem neer te leggen.
Moeilijk? Ja! Maar het is bespreekbaar voor me en meer en meer óók met God.