Zeven dagen vrij voor God
2005-08-12
Drie weken knus in een huisje, luieren bij de tent met een zwembad in de buurt. ‘Gewoon’ in Nederland of bijna nog gewoner in het land van de Tour.- Jaargang 49
- nummer 15
Het kan ook anders. Zo’n drieduizend christenen namen deze zomer een week vrijaf voor God en deden mee aan de Reveilweken of aan de zomerconferentie van New Wine.
Kees (47) en Klara (45) Poelman uit het Groningse Ten Boer kampeerden met hun vier kinderen de laatste week van juli bij ‘De Bron’ in Dalfsen. Met meer dan duizend mede-christenen deden ze mee aan de eerste van de drie zogenaamde Reveilweken (eentje in Dalfsen en twee in Voorthuizen).
Het is al voor het zesde jaar. Klara: ‘Je komt zodoende veel bekenden tegen.
Maar je weet ook qua opzet een beetje wat je verwachten kunt van zo’n week en dat geeft rust.’ Echtgenoot Kees ervoer het als de meest relaxte Reveilweek ooit.
Veilig
Iedereen van jong tot oud is ingedeeld in een groep van rond de vijftien personen, waaronder twee groepsleiders.
Elke ochtend komt zo’n groep bij elkaar.
Al vroeg in de morgen, rond de klok van acht voor de gezamenlijke ‘stille tijd’, maar ook later na de korte ochtendlezing. In de groep is alle ruimte voor gesprek, onderling meeleven en gebed. Gedurende de week groeien vijftien eenlingen tot een echte groep, met op de laatste dag (vrijdag) een hele ochtend van gebed en zegening, beurtelings voor alle kringleden. Kees en Klara genieten het meest van deze dagelijkse uurtjes in de groepen. Klara verwondert zich er over dat je met christenen van verschillende komaf toch zo’n eenheid kunt ervaren. De openheid is groot, het gevoel van veiligheid ook.
Recht uit de hemel
Het thema van de conferentie - ‘Recht uit de hemel’ - had een dubbele bodem, met niet alleen een toespeling op het evangelie dat van hogerhand komt, maar ook met aandacht voor God, die recht en gerechtigheid wil brengen op aarde. De vraag was dus wat het betekent om als christen ‘recht’ in de gemeente en ‘recht’ in de samenleving te staan. De hoofdlezingen waren bedoeld om dat concreter te maken aan de hand van de brief aan de Romeinen (hoofdstuk 12-15). Het ging zodoende over de omgang met onderlinge verschillen binnen de gemeente en vragen rond vrijheid en wetticisme. Klara: ‘Ik ben door de lezingen positiever tegen de eigen gemeente (Tehuisgemeente Groningen) gaan aankijken. De gemeente is ondanks alles wat je graag anders zou willen toch bruid van Christus’. Op een andere avond volgde de confronterende vraag, wat je als christen concreet – naast het betaalde werk - zou kunnen betekenen in politiek en samenleving. Om te beginnen al in de wijk waar je woont.
Open
De middag-seminars waren minder direct aan het thema gebonden. Kees woonde een seminar bij over ‘christen en popmuziek’, dat hij als verrassend open ervoer. Kees: ‘Er wordt benadrukt dat er bij veel popartiesten een diep verlangen leeft naar echtheid, weg bij de leegte. Je moet dus niet bij voorbaat afschrijven, maar rustig luisteren.
En als je al luisterend naar de muziek(teksten) onrustig wordt in je geloof, stop er dan mee. En bid ook maar eens voor popmusici, werd gezegd. Ik vond dat een heel open benadering.’ Uitbundig gezongen wordt er ook, soms in de groepen, maar zeker in de grote zaal onder leiding van een goed spelende band – zelfs nog een ‘Psalm voor nu’.
Uitstraling
Klara en Kees ervaren zo’n week als opbouwend, zowel persoonlijk als voor het gezin. Zo was oudste dochter Mirjam (14) dit keer volop betrokken bij het kinderwerk en ook de andere kinderen hadden het in hun groepjes naar de zin. Heeft zo’n week ook uitstraling richting de eigen gemeente, vroeg ik nog. Klara: ‘De laatste jaren hebben meerdere gezinnen de Reveilweken bezocht, dat werkt ook wel door in de gemeente, al is het niet altijd gemakkelijk om dat aan te wijzen.