Het verhaal is rond
2014-07-12
- Jaargang 58
- nummer 14
‘Ik ben de hele week naar school geweest’, zeg ik tijdens onze bijbelclub voor kinderen uit het AZC.
Ineens zitten de kinderen op het puntje van hun stoel en kijken me verbaasd aan, want dat hadden ze niet gedacht van die dame die ze regelmatig oma noemen tegenover anderen. ‘Vond je dat wel leuk’?, vragen ze met twijfel in hun stem.
‘Het was geweldig leuk’, zeg ik. ‘Je kunt het je misschien niet voorstellen, maar ik heb de hele week bijbelverhalen gehoord en verteld. We hadden zelfs 's avonds school en het ging allemaal over God en over Jezus... Het was zo druk dat ik voor vandaag zelfs een andere juf gevraagd heb om het verhaal te vertellen.’ Ze luisteren vol aandacht, vinden het grappig en gek, maar reageren ook teleurgesteld dat zij nu geen verhaal van mij krijgen. Het intro van de morgen is onbedoeld een verhaal op zich geworden.
Vandaag zijn er veel jongens. Dat geeft onrust. De kinderen zingen met veel plezier, maar daarna is de aandacht weg bij de knullen. We laten ze een potje voetbal in de buitenlucht spelen. Ik doe mee. Ook dat kan voor verrassingen zorgen: ‘oma’ schiet ballen in het doel, springt zomaar over een hekje om de bal te zoeken en weet bij een scherp schot of een mooie duik van de jongens allerlei namen van voetballers te noemen. Zo willen ze wel vaker naar de club komen! Even is er over van alles te praten.
Ook voetballen geeft kansen.
De ‘scholing’ waar ik het aan het begin over had, was bij de stichting Evangelie en Moslims, waar ik een cursus ‘Storytelling’ deed. We leren een bijbelverhaal in een notendop te vertellen (2,5 minuut). De doelgroep voor deze korte verhalen zijn moslimvrouwen. Veel van hen komen uit een cultuur waarin zij niet hebben leren lezen en waarin verhalen en de herhaling daarvan dé manier is om iets te leren, te onthouden en door te vertellen. Het is te vergelijken met de tijd van Jezus. Hij vertelde ook korte verhalen, gelijkenissen.
In die 2,5 minuut probeer je zo dicht mogelijk bij het pure verhaal te blijven; geen inleg en geen uitleg. Vervolgens probeer je de vertelling zo nauwkeurig mogelijk terug te laten vertellen. Het gaat om het toe-eigenen van het bijbelverhaal.
Plaatjes, gebaren of voorwerpen kunnen daarbij alleen hulpmiddel zijn. Je hoopt dat de verhalen niet alleen worden onthouden, maar ook weer worden doorverteld.
In het vervolggesprek gebruik je altijd dezelfde vragen: Wat verrast je en vind je mooi? Wat zegt dit over God en over mensen? Wat betekent dit voor mijn leven? Het is een helder handvat en geeft een strak doel aan de nabespreking.
Met zes andere vrouwen dacht ik zo een week lang na over thema’s die kunnen spelen bij moslimvrouwen. Samen zochten we naar passende bijbelverhalen en gingen aan de slag om die verhalen compact en beeldend te maken. Wat is er nog veel te leren: niet alleen om te onthouden wat er precies is gezegd, maar ook om meer passende verhalen paraat te hebben!