De Open Hof door de bril van Victoria Sahovtova
2005-08-12
Victoria is getrouwd met Rob Blokzijl, een lid van de Samenwerkingsgemeente CGK/NGK in Alkmaar, die samenkomt in De Open Hof. Rob is een ‘nieuwkomer’ in de kerk. Hij is nog niet zo lang geleden tot geloof gekomen en heeft een verfrissende kijk op het reilen en zeilen van de gemeente. Dingen die iedere kerkganger gewoon vindt, treffen hem als heel opmerkelijk en ook stelt hij vragen die ons terugbrengen tot de kern van wat we geloven.- Jaargang 49
- nummer 15
In het plaatselijk kerkblad heeft ruim een jaar geleden een rubriek gestaan waarin verschillende gemeenteleden hun visie op - en ervaringen mèt de gemeente gaven. Eén van die ervaringen is van de hand van Victoria. Ze woont nu vier jaar in Holland en beheerst het Nederlands bijzonder goed. Onderstaand verhaal is dan ook zonder wijziging overgenomen.
Victoria Sahovtova
Privjet (Russische groet) Mijn naam is Victoria Sahavtova.
Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik net enkele dagen getrouwd met Rob Blokzijl. Nu nog alleen voor de wet, we zijn bezig een huis te kopen en als we daar wonen, willen we formeel Gods zegen over onze verbintenis vragen. Wat het huis er mee te maken heeft? Mijn moeder en broer willen ook graag komen en in ons nieuwe huis is meer gelegenheid tot logeren.
Mij is gevraagd hoe ik tegen jullie kerk aankijk. Ik dacht eerst, ‘kerk’, wat wordt daar mee bedoeld? Het gebouw?
Rob vertelde mij dat ik ‘kerk’ moet lezen als gemeente. Een stuk duidelijker! Wat is de gemeente? Rob werd er moe van en zei ‘de relatie die de leden van de ‘Open hof' onderling en met God hebben en hoe ze hier in het dagelijkse leven mee omgaan. Toen werd het een stuk makkelijker want dat weet ik niet.
Ik heb enkele diensten bijgewoond en enkele gemeenteleden mogen ontmoeten en dat waren positieve ervaringen.
Zelf ben ik communistisch opgevoed in enkele deelstaten van de oude Sovjet Unie.
Ik ben geboren in Dhagistan, opgegroeid in de Ukraine en de laatste jaren voor ik naar Nederland kwam heb ik gewoond in Moldavië. Mijn vader voer als officier op een onderzeeboot en is officieel nu nog vermist. Toen mijn moeder informeerde naar de reden van zijn afwezigheid, na 3 jaar, werd zij bedreigd met arrestatie omdat zij informeerde naar staatsgeheimen.
Omdat er geen lichaam was, kreeg ze ook geen uitkering en moest dus alleen voor de opvoeding van twee kinderen zorgen. Ik heb daarom nog altijd veel respect voor haar. Nu werkt ze als hotelmanager in Baltii in Moldavië. Ook zij was overtuigd communist. Toen het communisme instortte en de helden van gisteren de vijanden van vandaag en omgekeerd werden stortte voor veel mensen de wereld in. Mijn moeder moet nu ook leven met gevoelens van schaamte omdat ze zich als het ware heeft laten hersenspoelen. Hoewel we wel Russisch orthodox gedoopt waren, mocht je het geloof vrijwel niet openlijk belijden. Veel gebeurde in het verborgene. Aangezien je ook vrijwel niemand kon vertrouwen, werd ons verteld, was er dus geen sprake van een gemeente zoals jullie die kennen.
Vanuit deze achtergrond is het verklaarbaar dat ik mijn relatie met God als een persoonlijke relatie zie. Ik voel vaak zijn nabijheid en bid vaak. Ik heb het nog steeds moeilijk om daar met anderen over te praten. Rob is tot het geloof gekomen door het kijken en luisteren naar mensen en heeft God in zijn hart toegelaten. Bij mij werkt het anders, ik heb vaak het gevoel dat mensen zich niet hebben te bemoeien met de relatie die ik met God heb en ik haak af als mensen dat wel doen. Rob voelt dat goed aan, hij dringt niet aan, maar vertelt wel van zijn ervaringen Daardoor raak ik ook wel meer geïnteresseerd.
Wat mij opvalt is dat hij vooral altijd positief is over de jongeren die hij ontmoet in de kerk. Als trainer van een voetbalelftal zegt hij ook vaak het jammer te vinden dat ouderen op sommige gebieden niet meer naar de jeugd kijken, hij leert er veel van. Andersom kan ook natuurlijk.
Misschien is dat wel een verklaring voor het woord ‘gemeente’; van elkaar Ieren, elkaar steunen en bemoedigen en dat alles in het teken van de liefde voor God en elkaar.
Mij valt ook op dat als ik gemeenteleden ontmoet via Rob het vrijwel altijd mensen zijn die iets te vertellen hebben.
Ik heb nog geen oppervlakkige mensen ontmoet. Ik hoor van Rob dat veel ouderen zich bezorgd maken over de jongeren en hun geloofsbelevenis, dat vind ik vreemd omdat hij zo positief is over jongeren, maar er is mij verteld dat de bezorgdheid vooral hen geldt die hij niet ontmoet omdat ze niet in de kerk komen. Rob zegt ook dat dit volgens hem komt omdat het teveel een kerk voor ouderen is. Hij vraagt wel eens aan mijn zoon Max waarom wil jij nooit mee. Het antwoord is dan meestal; ‘waarom wel’?
Ik denk dat ouderen samen met jongeren naar het antwoord op deze vraag moeten zoeken. Het is jammer dat jongeren niet in het ‘kerkgebouw’ komen, maar als ze wel bij andere gelegenheden ‘kerk’ zijn? Misschien is de samenkomst in de kerk wel minder belangrijk dan wij altijd gedacht hebben. De samenkomsten op zondag zouden volgens mij moeten dienen om ouderen en jongeren met elkaar in contact te brengen na de dienst.
Jongeren zijn vaak nog niet zelfbewust en weten niet van zichzelf wat ze te bieden hebben.
Daarom is het misschien een grondhouding geworden om te denken: wat heeft de kerk mij te bieden. Een betere benadering zou misschien zijn: wat heb ik als jongere de kerk te bieden?
Volgens Rob is dat heel veel.
Onze Russische kerk vind ik te veel pracht en praal, zeker gezien de omgeving waarin ze staan. Ook zijn er te veel machtsverhoudingen. Het staan in de kerk, gekoppeld aan de lange diensten maken het mij inmiddels vanwege knieklachten vrijwel fysiek onmogelijk om de diensten te bezoeken. De Open Hof vind ik daarentegen weer wat te sober, ik mis dan iets. Wel ben ik van mening dat overdaad de aandacht afleidt van waar het werkelijk om gaat. In tegenstelling tot Rob heb ik uit preken ook nog niet veel kunnen halen, wel kon ik ze goed volgen. De antwoorden die Rob daar vindt, heb ik nog niet gekregen. Het zingen vind ik echt prachtig! Al met al ben ik toch wel positief vandaar dat Rob en ik hebben besloten om als we om Gods zegen over ons huwelijk vragen, wij dat dan graag in de ‘Open Hof 'doen.
Waarbij er dan zeker enkele Russische gasten aanwezig zullen zijn.
De meest positieve ervaring vond ik de hartverwarmde reacties van veel gemeenteleden op de oproep van Max in jullie blad ‘bijeen’. Max zit er echt mee dat zijn vriend geen medische hulp geboden kan worden omdat het geld ontbreekt.
Velen hebben al geld gegeven en enkele hebben dit toegezegd. Mijn broer gaat nu via de bank waar hij werkt er persoonlijk voor zorgen dat het geld op de juiste plaats komt en Vladimir volgend jaar aan zijn hart geopereerd kan worden.
Mijn ervaringen met jullie land waren voor mij hevige cultuurschokken. De in vergelijking met ons land minder stevige familiebanden, het mij tegenvallend niveau van het onderwijs waren al kleine schokjes. De manier waarop jullie met nieuwkomers omgaan was echt een shock.
Ik probeerde snel een inburgeringcursus te gaan volgen, maar ik moest rustig wachten: er waren wachtlijsten. Toen ik dan snel aan een cursus Nederlands wilde beginnen werd mij verteld rustig aan te doen daar ik toch wel een uitkering kreeg. Naderhand ontdekte ik dat veel van mijn mede nieuwkomers er net zo over dachten, waarom je zelf inspannen als je alles voor niets kunt krijgen. Ondanks mijn universitaire opleidingen ben ik begonnen als schoonmaakster, heb een cursus Nederlands gedaan en staatsexamen op niveau 5.
Inmiddels werk ik als verkoopmedewerker en heb een administratieve opleiding gevolgd.
Thans ga ik beginnen met een opleiding aan de Open Universiteit en ik hoop in de toekomst een passende baan te vinden.
Nu ik hoop dat jullie mijn bijdrage zinvol vonden en mij mijn niet optimale Nederlands kunt vergeven en hoop U een keer te ontmoeten.