‘We vroegen toch niet om iets geks?’
2014-05-31
Van begin af aan wilden Roland en Antoinette Kalkman dolgraag kinderen. Hun wens bleef echter onvervuld. Inmiddels zijn vele jaren verstreken en hebben ze drie adoptiekinderen. ‘De teleurstelling en de boosheid zijn uit beeld geraakt. We zijn dankbaar dat God deze weg voor ons gekozen heeft.’ - Jaargang 58
- nummer 11
Roland is ambulant begeleider in het basisonderwijs, Antoinette is begeleider van mensen met een verstandelijke beperking. Het echtpaar woont al vele jaren in Maassluis, waar ze sinds een jaar of tien lid zijn van de NGK.
Roland en Antoinette trouwden jong en wilden graag kinderen. Antoinette werd zwanger, maar kreeg een miskraam.
‘We zijn daarna aan het dokteren geweest’, vertelt ze. ‘Toen bleek dat er medisch gezien geen enkele beperking was om een kind te krijgen.
Je denkt dan: het komt wel goed. Ook als de tijd verstrijkt, blijf je hopen en verwachten...’ Maar er gebeurde niets. Tot op de dag van vandaag weet niemand waarom.
Hoewel Antoinette er nu met rust en een zekere nuchterheid over kan vertellen, heeft het een tijd geduurd voordat zij en haar man dit grote verdriet hadden verwerkt. ‘Het is als een donkere wolk die voortdurend boven
je hangt.’
Makkelijk
De impact op de levens van Roland en Antoinette was groot. Ook op hun geloofsleven. ‘We hebben er echt veel voor gebeden’, zegt Antoinette. ‘Als er dan niets gebeurt, word je teleurgesteld en boos. Je begrijpt het niet. We vroegen toch niet om iets geks? We wilden een kind, en zouden dat kind ook nog christelijk opvoeden, binnen de kerk. We hebben ook wel geworsteld met de ‘kinderzegen’. Werd ons huwelijk dan niet gezegend?’ De kinderloosheid had ook een sterke invloed op de manier waarop Antoinette naar haar omgeving keek. ‘Soms leek het erop dat iedereen zomaar kinderen kreeg. Mensen zeiden: we gaan eerst op vakantie, bouwen dan het dak uit en willen dan een kind. En dat gebeurde dan ook. Iedereen leek zo makkelijk zwanger te worden. Als dat bij jou dan niet zo is, krijg je het gevoel niet in het plaatje te passen en voel je je eenzaam.’ ‘Ook in de gemeente was het soms alsof alles om kinderen en ouders draaide’, vervolgt Antoinette. ‘Dat was misschien helemaal niet zo,
maar vanuit jouw oogpunt zag het er wel zo uit.’
Adviezen
In het contact met anderen, waaronder gemeenteleden, merkte Antoinette veel verlegenheid rond dit onderwerp. ‘Ik ben zelf vrij open, maar de mensen om me heen vonden het moeilijk om ermee om te gaan. Als ik ergens op kraambezoek was, lieten ze mij bijvoorbeeld niet het kindje vasthouden.
Ze dachten dat ik dat niet zou willen...’ ‘Mensen kwamen ook met slechte adviezen’, vervolgt Antoinette. ‘Ze zeiden dat ik er te veel mee bezig was en dat ik het moest loslaten. Of ze zeiden dat we maar eens lekker op vakantie moesten gaan.’ Zulke tips deden weinig goed, maar op zichzelf vindt Antoinette het wel belangrijk dat er in gemeenten ruimte is om erover te praten en ernaar te vragen. ‘Je wilt er niet altijd over praten – wat dat betreft sta je er zelf ook telkens anders in – maar ik heb wel altijd behoefte gehad om samen met mensen te bidden en samen te huilen.’
Afgesloten
Op een gegeven moment besloten Roland en Antoinette om de behandelingen in het ziekenhuis af te sluiten. De stap naar een ivf-behandeling hebben ze nooit gezet. Antoinette: ‘We hadden daar geen principiële bezwaren tegen, maar we wisten dat het op dat moment niet onze weg was. Dat was een bepaald gevoel dat we hadden. Voor de mensen om ons heen was dat wel moeilijk. Ze zagen ons verdriet. Waarom wilden we het dan niet proberen? Maar voor ons was het heel duidelijk.’
‘Soms leek het erop dat iedereen zomaar kinderen kreeg’
In plaats van het medische traject verder te volgen, namen Roland en Antoinette een jaar rust. ‘Op dat moment kochten we een tweepersoonscaravan. Samen konden we ook genieten.’ Daarna schreven ze zich in voor adoptie.
‘Dat zie ik heel duidelijk als twee verschillende processen’, zegt Antoinette.
‘We hebben eerst het proces van zelf geen kinderen kunnen krijgen afgesloten.
We hebben het een plek gegeven.
Daarná zijn we met adoptie begonnen.
Want we wilden het niet zien als “tweedekeuskinderen”.’ Inmiddels heeft het echtpaar drie geadopteerde kinderen uit Colombia: Matthias, Jennifer en Yulia. De oudste is 13 jaar, de jongste 6. ‘Ik zou nooit méér van een biologisch eigen kindje kunnen houden dan van deze drie’, zegt Antoinette blij. ‘Nu, achteraf terugkijkend, weten we ook zeker dat dit Gods weg was. De teleurstelling die we eerder voelden, is daarom uit beeld geraakt. We zijn dankbaar dat God deze weg voor ons gekozen heeft. Maar ja, had ik dat maar eerder geweten...’
Jordi Kooiman is freelance journalist en eindredacteur van Opbouw.