Groei in openheid en betrokkenheid
2005-11-18
De 40 doelgerichte dagen werden in Amersfoort-Noord afgesloten met een themadienst op 9 oktober. Alle 5 de doelen uit het boek Doelgericht leven van Rick Warren kwamen nog eenmaal langs, onder de noemer het echte leven. De dienst werd extra feestelijk door de muzikale bijdrage van een gospelkoor.- Jaargang 49
- nummer 22
Het echte leven, dat is het leven waar God je voor bestemd heeft. Hij zelf maakt dat leven mogelijk, zoals blijkt uit wat Hij zegt voorafgaand aan de Tien Geboden: ‘Ik ben je Verlosser, die je bevrijd heeft’. Daarná volgen de leefregels die bij dat verloste leven passen. Predikant Freddy Gerkema: ‘Gods bevrijding gaat dus aan al het andere vooraf. Jezus bevrijdt mensen, zodat ze kunnen leven met God.’ De navolging van Jezus (doel 3) typeerde hij daarom als het centrum van de hele reeks doelen. Die navolging komt vooral aan het licht waar mensen in liefde samenleven (doel 2), en is zichtbaar in onze toewijding aan God (doel 1) en aan elkaar (doel 4) - dat laatste bijvoorbeeld door tijd, aandacht en geld te geven. Gerkema: ‘Vijfduizend euro voor Pakistan – als je dat als gemeente zou kunnen geven, gewoon omdat we dat in kas hebben’.
Op diezelfde zondag konden de gemeenteleden ‘s middags kiezen uit een zestal workshops, waarin de ervaringen van de 40 dagen op een creatieve manier terugkwamen: door erover te schrijven, te schilderen, een boekje te maken, te dansen, te zingen of door te praten over nog overgebleven vragen. Een deelnemer: ‘Ik heb per thema opgeschreven wat me gepakt had, wat ik wil onthouden – in steekwoorden, korte citaten en schetsjes.
Zo ontstond een eigen boekje dat heel bijzonder voor mij is.’ De middag werd besloten met een gezamenlijke maaltijd, waarvoor ieder iets had meegebracht: zo ontstond een gevarieerd buffet van broodjes, salades, fruit en andere heerlijkheden.
Eén plus één kan meer kan zijn dan twee!
Balans
Hoe valt de balans uit nu we als gemeente deze veertig dagen achter de rug hebben? Uit de gemeente komen veel positieve geluiden. Vrijwel alle reacties op de themadiensten zijn positief.
Een enkeling is kritisch op het vervallen van de standaard middagdienst op de start- en slotzondag van het project. Ook is men positief over de gesprekken in de kleine groepen, waar meer gemeenteleden dan gewoonlijk aan deelgenomen hebben.
De openheid, het vertrouwen en de betrokkenheid op elkaar groeiden daardoor duidelijk. Het is als bevrijdend en samenbindend opgevallen dat Warren oproept om onze zwakke plekken niet te ontkennen, te maskeren of goed te praten, maar ze onder ogen te zien en ze te durven toegeven.
‘Wat we geleerd hebben?’schrijft iemand. ‘Dit: het was waardevol om duidelijk weer eens mee te krijgen dat iedereen uniek is gemaakt en bedoeld.
Dat iedereen capaciteiten en talenten heeft die alleen hem of haar in die eenmalige en unieke combinatie op het lijf zijn geschreven. En dat je ervan mag genieten om die in de praktijk te brengen. God ziet je graag dingen doen die je goed kunt en waar je passie voor hebt. Ook leerzaam was dat aanbidding (doel 1) iets heel breeds is, dat het terug te vinden is in heel je functioneren en niet alleen als je bidt of een geestelijk lied zingt.’
Kritiek
Maar er is ook kritiek. Er is veel te doen over het Amerikaanse, ‘moeterige’ karakter van het boek en het willekeurige gebruik van bijbelteksten, ‘alsof Warren ergens een grote zak met losse teksten had liggen waaruit hij een greep deed als hij wat nodig had’. Vooral bij doel 5 – onze missie om van Jezus te getuigen – vliegt Warren volgens veel gemeenteleden uit de bocht. Die missie wordt onder de druk gezet van dreiging met hel en het mislopen van de hemel - van nietgelovigen maar ook van de niet-voldoende-evangeliserende christenen.
‘Het boek was een soms vreemde mix van enerzijds bevrijdende gedachten en anderzijds van zaken waar de knoet van het heilige moeten erover heen ging’, schrijft een echtpaar.
Predikant Freddy Gerkema nam in zijn preek over dat thema ronduit afstand van die klem van het eeuwig heil en onheil die Warren legt op het al dan niet spreken over je geloof.
Een enkel gemeentelid vindt het boek ronduit ‘een drammerig, slecht boek’.
Ook de video die aan het begin van elke gespreksavond bekeken kon worden ‘zal wel nooit de top tien van meest bekeken programma’s halen’, zoals een gemeentelid met gevoel voor understatement het formuleert.
Andere gemeenteleden geven aan dat een gevarieerd buffet van broodjes, salades, fruit en andere heerlijkheden.
Eén plus één kan meer kan zijn dan twee!
Balans
Hoe valt de balans uit nu we als gemeente deze veertig dagen achter de rug hebben? Uit de gemeente komen veel positieve geluiden. Vrijwel alle reacties op de themadiensten zijn positief.
Een enkeling is kritisch op het vervallen van de standaard middagdienst op de start- en slotzondag van het project. Ook is men positief over de gesprekken in de kleine groepen, waar meer gemeenteleden dan gewoonlijk aan deelgenomen hebben.
De openheid, het vertrouwen en de betrokkenheid op elkaar groeiden daardoor duidelijk. Het is als bevrijdend en samenbindend opgevallen dat Warren oproept om onze zwakke plekken niet te ontkennen, te maskeren of goed te praten, maar ze onder ogen te zien en ze te durven toegeven.
‘Wat we geleerd hebben?’schrijft iemand. ‘Dit: het was waardevol om duidelijk weer eens mee te krijgen dat iedereen uniek is gemaakt en bedoeld.
Dat iedereen capaciteiten en talenten heeft die alleen hem of haar in die eenmalige en unieke combinatie op het lijf zijn geschreven. En dat je ervan mag genieten om die in de praktijk te brengen. God ziet je graag dingen doen die je goed kunt en waar je passie voor hebt. Ook leerzaam was dat aanbidding (doel 1) iets heeler geen tijd was om de materie goed te laten bezinken: ‘De auteur komt over als iemand die niet stil kan zitten en vol vaart aan de slag wil. Ik kan dat tempo niet bijhouden.’
Persoonlijke ervaringen
Ook de zeer persoonlijke ervaringen ontbreken niet in de verhalen die loskomen nu het project voorbij is. Een gemeentelid meldt: ‘Voorafgaand aan het project heb ik meegedaan aan een gebedswandeling voor en door de wijk rondom de school waar wij ’s zondags kerken. Heel mooi en bemoedigend vond ik het dat er de volgende dag een moslim opbelde met de vraag of iemand hem over Jezus kon vertellen.
Het was iemand uit de wijk waar wij gelopen hadden.’ Een moeder meldt: ‘Ik heb die laatste zondagmiddag geschilderd en ervan genoten. Ook de kinderen ervoeren die gezamenlijke afsluiting als een feest. Zij vroegen die zondagmorgen: “Hoe laat begint vanmiddag dat feest in de kerk?” Dat klonk mij als muziek in de oren, want ik hoor ook vaak: “Ik wil niet naar de kerk, dat is saai”.’ Een ander stelt, kort en goed: ‘Zo'n project mag van mij vaker.’
Hoe nu verder?
Predikant Freddy Gerkema en (inmiddels ex-) ouderling Mark Rietkerk, die meedeed met de voorbereidingen, zijn beide per saldo positief over het 40 dagen project. Rietkerk: ‘Met zeven diensten en twaalf wekelijkse groepen het seizoen beginnen betekent toch dat een groot deel van de gemeente bij dit thema betrokken is geweest. Ik zie het project bovendien als een startpunt om verder te gaan, bijvoorbeeld in de kleine groepen. Over de onderwerpen is stuk voor stuk veel meer te zeggen en zeker meer mee te doen. Ook op onderwerpen als het inzetten van je gaven kan later teruggekomen worden. Ik kan het boek elke gemeente aanraden’.
Of het project tot veranderingen in het gemeenteleven leidt – bijvoorbeeld tot meer dienst aan elkaar en meer uitstraling naar buiten – het is op dit moment nog te vroeg om dat te beoordelen. De behoefte aan zo’n soort vervolg lijkt in elk geval aanwezig.