Mainhattan
2006-10-13
De zon staat hoog aan de hemel wanneer ik met een Duitse vriend meerijd naar Frankfurt am Main. De hittegolf die grote delen van Europa al enkele weken in haar greep houdt, weet ook vandaag van geen wijken.- Jaargang 50
- nummer 20
De airco in de auto biedt gelukkig verkoeling. De auto laten we achter in de parkeergarage onder de Goetheplatz en lopen door het stadsdeel waar kolossale bankgebouwen staan. Indrukwekkende torens, scherp afgetekend tegen de blauwe hemel.
De hoogste wolkenkrabber steekt 259 meter de lucht in. Met zoveel monetaire hoogbouw is het geen wonder dat deze stad als het financiële centrum van Duitsland te boek staat. En ook op Europees niveau spreekt Frankfurt een woordje mee. Hier is nl. ook de Europese Centrale Bank gehuisvest.
Op onze wandeling komen we het visitekaartje van deze bank tegen: een gigantisch €-teken dat staat opgesteld voor de reusachtige toren waarin deze instelling is gevestigd.
Onze tocht gaat verder in de richting van de Main. Dan laat Frankfurt ook een ander gezicht zien. Tussen de hoogverheven architectonische pracht en praal duiken verschillende bedelaars in het straatbeeld op. Haveloze verschijningen; onverzorgd. Zij vergapen zich niet aan moderne bouwkunst, maar proberen op de één of andere manier een bestaan bij elkaar te schrapen. Met een leeg koffiebekertje in de hand vragen ze aan passanten om een financiële bijdrage.
Het overvalt me. De armoede kijkt me plotseling aan middenin dit uithangbord van welvaart.
Bankgebouwen en bedelaars. Twee uitersten. Het contrast is groot. Een paradox? Ach, we zijn er toch allang aan gewend geraakt? Te leven op een planeet waarvan de bevolking ongelijk verdeeld is over ‘rijk’ en ‘arm’?
Doet het eigenlijk nog iets met me?
De extreem hoge temperatuur trotserend wandelen we langs de Main. Een mooie rivier. Niet groots, maar met ambitie. We komen bij de Frankfurter Dom en gaan een andere wereld binnen. Weg van de schrijnende tegenstelling. Hier heerst gewijde rust. Nou ja, rust …? Er zijn veel toeristen. Met camera’s. Vertegenwoordigers van ‘rijk’. Ik loop wat rond en kijk om me heen. Er zijn orgels en altaarstukken. Het licht valt uitbundig door de ramen naar binnen. Middenin de Dom is een groot kruisbeeld te zien. Hoeveel toeristen zouden de afbeelding van het gepijnigde lichaam van de gekruisigde Christus al op hun video’s opgenomen hebben? Video’s met daarop ook de altaarstukken en de orgels? En de reusachtige wolkenkrabbers buiten? En het giga €-teken? En de bedelaars op de pleinen ...? We verlaten de Dom en lopen weer in de zinderende hitte.
’s Avonds staan wij op een heuvel en zijn omringd door akkers: aardappels, maïs, graan, pompoenen. In de verte zien we de sky line van Frankfurt. Ook wel Mainhattan genoemd. De hoge gebouwen steken vaag af tegen de grijswitte lucht. Mainhattan: een €-teken, lege koffiebekertjes en een kruisbeeld. Symbolen niet alleen van een stad als Frankfurt, maar van de wereld waarin we leven. De gebroken wereld zoals we die kennen, zoals die dagelijks op ons af komt. Die wereld die niet uit Gods handen zal vallen. Hij gaf Zijn eniggeboren Zoon om voorgoed met die gebrokenheid af te rekenen.