Het verhaal van Lena Kruk
2006-03-17
Een jonge predikant, ds. Jaap van den Bos uit Zaandam, ontmoette gemeentelid Lena Kruk in voor haar moeilijke omstandigheden. Ze was 41 jaar, moeder en door de medici opgegeven. Moeilijker kun je ’t niet treffen. Toen was Jezus er en opende ogen en harten. Ds. Van den Bos schreef er over in het plaatselijke kerkblad, Opbouw neemt het met toestemming over. De naam Lena Kruk is om privacyredenen gefingeerd. (ah)- Jaargang 50
- nummer 6
Het zal je maar gebeuren datje voor je gevoel nog midden in het leven staat maar plots te horen krijgt dat je dodelijk ziek bent geworden. Het gebeurde de 41 jarige Lena Kruk uit Zaandam. Waar haal je dan kracht en moed vandaan om zo'n bericht te verwerken? Die vraag leidde tot gesprekken in een ziekenhuis te Amsterdam met een christenverpleegster.
Gesprekken over Jezus die Redder is, over vergeving, over zoveel meer. Afgelopen augustus kwam Lena thuis uit het ziekenhuis. Daar konden ze niets meer voor haar doen.
Ze zou binnen afzienbare tijd gaan sterven. Maar in het ziekenhuis was de hoop op een nieuw leven gezaaid in haar hart. In de vele gesprekken en soms gesprekjes die ik in haar laatste weken met haar had groeide haar geloof in Jezus Christus. Jezus die de dood overwon, Jezus die je zonden vergeeft, Jezus die je leert te vergeven, Jezus die van je houdt, Jezus die een prachtige toekomst heeft verdiend, Jezus die je bevrijdt van angst.
Zij dronk de woorden in. Zelf bad ze een gebed van overgave aan Hem. Ondertussen ging de ziekte slopend verder.
Maar Lena werd anders en kwam tot rust. Ze was ontroerd dat we in de kerk voor haar baden. Het raakte haar dat mensen voor haar baden en kaarten stuurden. Ze wist soms gewoon niet wat haar overkwam. De bijbel ging open voor Kitty, maar lang niet alles kon ze meer lezen of tot zich nemen. De kern, Jezus, die ontmoette ze. Dat redde haar leven. Zoals Jezus zelf zei in Johannes 6:47: ‘Waarachtig, ik verzeker u: wie gelooft in Mij, heeft eeuwig leven’. Het is alleen een geschenk dat je in de hemel mag komen. Een geschenk dat je krijgt door geloof in Jezus. En alleen door deze Jezus krijg je rust. Dat was een ontdekking voor Lena en opnieuw ook voor mij. Want zij had gehoord dat ze zou gaan sterven: dus maakte ze de balans van haar leven op. Ze probeerde rust te vinden ïn al het goede dat ze had gedaan. En dat was niet niks. Maar toch werd ze daar niet rustig van. Dat werd ze door het geloof in Jezus. Op het laatst heeft ze het erg moeilijk gehad. Wat er in haar omging werd moeilijker te peilen. Totdat alles stil werd en Lena tot rust kwam; voor altijd, vrijdag 26 augustus 2005, in haar slaap. De dood werd voor haar een poort naar de hemel bij God. Het was zeer bijzonder dit te mogen meemaken. Zeer bijzonder om God aan het werk te zien. Bijzonder om daar zelf bij gebruikt te worden door Hem. Bijzonder ontdekkend hoe door het eenvoudig getuigen van de verpleegster in het ziekenhuis hoop werd gezaaid en geloof is gaan groeien. En dat op een ongedacht moment. Lena mocht ontdekken dat God in zijn Zoon Jezus mensen echt redt. Op een bepaald moment vroeg ze mij: 'Jaap, ik geloof nu wel, maar hoe gaat dat met mijn kinderen?' Ik wist wat ze bedoelde en zei haar: 'God geeft hen nog tijd om in Hem te gaan geloven.
En dan geldt het ook voor hen: als je gelooft in Jezus..., dan heb je eeuwig leven. Dan gaat ook voor hen de hemel open. Bid maar voor hen dat zij het ook gaan geloven'. Ik denk dat ze niet alleen voor hen gebeden heeft, maar er ook nog met hen over gesproken heeft. Elke keer als ik bij Lena kwam nam ik een kaartje mee met een bijbeltekst. Eén van de teksten was deze: ‘Want God had de wereld zo lief dat Hij zijn enige Zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft (Joh 3:16)’. De kaartjes legde ze op haar nachtkastje.
En als ze troost of bemoediging nodig had pakte ze er een.
Veel, voor mij bekende, teksten kwamen plots tot leven door haar, en werden zo ook voor mij bronnen van kracht en hoop en vertrouwen. Want zeg nu zelf..., ais je die tekst (Joh. 3:16) echt tot je laat doordringen..., dan leef je toch op...!