‘Mama, ga je dan ook dood?’
2004-05-28
Eind januari bleek er een knobbeltje in haar borst te zitten en vanaf dat moment ging het leven in etappes. Van huisarts naar specialist, van scan naar foto en telkens weer inzoomen op de uitslag: ‘hoe kwaadaardig en agressief is het’ of ‘er zullen toch geen uitzaaiingen zitten’ en meer van zulke vragen.- Jaargang 48
- nummer 11
Het was ook een periode die onverwachte openingen gaf in gesprekken met mensen in en buiten de gemeente. Een beetje ‘pinksteren’ dus.
Heleen en Cees Griffioen (Amersfoort) kijken terug op bewogen maanden tussen Kerst en Pinksteren. Heleen: ‘Het had iets van een storm die plotseling opstak en door de takken joeg.
Maar ik kon er met Cees goed over praten en in het centrum van ons geloof ervoeren we allebei rust - ook als we dachten aan de meest donkere gevolgen voor ons jonge gezin.’ Opvallend was dat bij Heleen de herinneringen aan het zware auto-ongeluk in Kenia weer bovenkwamen (1991 - toen nog Heleen van Oord). ‘Het herstel duurde wel een jaar, maar ik heb die periode als heel waardevol ervaren. Iets van God, die alle dingen doet meewerken ten goede, zoals Paulus het zegt in Romeinen 8. Dat gaf ons ook nu haast een soort
nieuwsgierigheid: hoe zal God ook dit moeilijke uitwerken ten goede? Zo’n woord werkte als een positieve spiraal.’
Kruiselings
Als ik vraag hoe Heleen Gods nabijheid heeft ervaren, noemt ze de bijna opgewekte rust, die in de maanden van spanning en onzekerheid overheerste.
Die opgewektheid was ook niet alleen een kwestie van karakter.
Ze voegt er aan toe: ‘Het is misschien goed om er bij te vertellen, dat ik nu labieler ben door alle rompslomp en geregel rond de bestraling. Dat lijkt tegenstrijdig, want de prognose is heel goed. Maar toch ben ik niet zo stabiel en opgewekt als in weken van de grootste onzekerheid.’
Kansen
Cees en Heleen maakten van de ernstige ziekte geen geheim, ook omdat er soms hulp nodig was. Heleen: ‘Het moeilijkste was dat de mensen vaak zo geschrokken reageerden. Niet vreemd natuurlijk, maar voor ons lag op zo’n moment de eerste schrik al weer achter ons. Je merkt ook hoeveel zo’n bericht bij anderen losmaakt aan herinneringen en soms komen mensen met heel directe ervaringen van ernstige ziekte. De reactie was vaak: ‘Je leven zal wel staan te schudden op zijn grondvesten’. Ik merkte dat ik me dan heel vrij voelde om iets te vertellen over de rust die we ervoeren, over de kracht die we ontvingen en over het perspectief van eeuwig leven. Dus het accent lag op zulke momenten niet eens zozeer op de statistieken en de kansen op genezing.’
Je lijden voorleven
‘Ook met de kinderen konden we er open over praten. Soms op heel directe vragen, zoals van Ruben, de oudste: ‘Mama, ga je dan ook dood?’ Ik hoopte vanaf het begin van mijn ziekte, dat ik God beter zou leren kennen - ook zoals Hij nabij zou zijn in het lijden van mijn leven.’ Na een paar weken vertelden Cees en Heleen in een dienst van de gemeente van Amersfoort-Noord iets over de ziekte en de manier waarop ze dat als gezin beleefden. Dat gaf veel openheid.
‘Het maakte anderen soms ook vrijmoedig om iets te vertellen van Gods kracht die ze ervaren hadden bij moeite in eigen leven.’
Buren en bidden
Ook in de buurt en op school intensiveerden sommige contacten tijdens de ziekteperiode. Bijvoorbeeld met een buurvrouw, die niet lang tevoren zelf borstkanker had gehad. Ze was toen echt gesloten voor het evangelie.
Dat werd anders toen Heleen zelf ziek bleek te zijn: ‘Ik heb verteld, hoe ik de ziekte ervoer en wat God daarin voor mij betekende en toen viel de weerstand weg. De openheid, waar ik anders naar zoek en voor bid, was er nu gewoon. Jammer vond ik de meer sceptische reacties in de sfeer van ‘wacht maar, als straks je echte gevoelens boven komen, dan praat je nog wel anders’.
Taxi
En hoe is het nu tijdens de taaie fase van bestraling en het dagelijks retourtje Utrecht? Heleen: ‘Ik heb echt gebeden voor betekenisvolle momenten in deze ‘verloren uren’. En dan vind ik het toch wel bijzonder om van de eerste taxi-chauffeur die mij reed, te horen dat twee maanden eerder zijn vrouw van nauwelijks veertig was gestorven ...’