Grommen
2004-07-16
Ik kan er geen ander woord voor noemen.- Jaargang 48
- nummer 14
Ze gromde tegen me.
Zomaar. In de les.
Een bijna dierlijk geluid... heel even… Heel kort. Ze zit vlak vooraan.
Ik kijk haar aan.
Maar zie haar niet.
Haar ogen lijken heel even niet de hare.
En dat allemaal in een leslokaal, twee hoog achter in de school. Een plekje waar ik al jaren van vind dat het mijn plekje is. Sterker nog, ik beschouw het een beetje als mijn plek in het Koninkrijk van God.
En daar is even heel tastbaar duidelijk dat de strijd in de hemelse gewesten op aarde uitgevochten wordt.
En dit keer ging de strijd om het hart van een 17-jarig meisje.
Tengere meid, al twee jaar in mijn klas en bijna altijd in een gewapende vrede tegenover me.
Onderkoelde afwijzing die ik al maanden zie.
Ik bid er geregeld om. De gave van het onderscheiden van de geesten. Ik denk dat ik meer wijsheid moet ontwikkelen, meer liefde voordat God het me geeft. Maar af en toe zit ik er erg dicht tegen aan, zonder het zelf te merken, denk ik.
Zoals nu?
De les ging over psychopaten. Maar dan de kleintjes. De pubers. Zij die opgroeien. En ik toon een videoclip van de band ‘Therapy?’ De clip gaat over een lustmoordenaar die een meisje verkracht en vermoordt. Met het dode lichaam speelt. In duistere beelden, vol vuiligheid en onderbuikgerichte gore videotaal. En toch subtiel in alle perversie.
De klas kijkt ademloos toe. Ik ontrafel samen met mijn leerlingen elk detail van de videoclip. Bespreek de beeldtaal en geef uitleg.
Leerlingen reageren geschokt. Het nummer beviel ze wel; voor de uitleg.
Mooie ballade, mooie sfeer. Totdat tekst en beeldtaal samenvallen.
Leerlingen discussiëren daarna over de redenen waarom dergelijke videoclips er zijn.
Iemand oppert dat het per ongeluk is.
(Gelach, met een ondertoon ‘dat geloof je zelf toch ook niet’) Een ander zegt: ‘Om te waarschuwen, dat je zo niet moet doen.’ Ook deze reden wordt weggehoond. ‘Als dat zo zou zijn waren er wel waarschuwingsteksten in beeld gebracht,…’ analyseert een jongen.
Dan vraagt zomaar een meisje wat ik ervan denk. Waarom Ik denk dat deze clip gemaakt is.
De vraag is een uitdaging voor me.
Ik schets, nu de hele klas luistert, hoe een mens onder invloed van God kan komen, door zich aan God over te geven en open te stellen voor God.
Een logisch gevolg lijkt en kan zijn dat je ‘meer op God gaat lijken en dat God –door-jou-heen-werkt.’ Het klinkt logisch voor een aantal leerlingen.
Dan maak ik de stap.
Stille aandacht… Ik schets dat mensen zich ook open kunnen stellen voor Satan.
En vervolgens leg ik uit dat zoiets dus ook logische gevolgen kan hebben.
Zichtbaar.
Tastbaar.
Als je je overgeeft aan Satan, is het ook logisch dat hij door jou heen zijn smerigheid toont.
En misschien moet ik dat maar eens ontmaskeren…
Haar grommen is zo kort, maar de ogen die ik erbij zie zeggen genoeg.
Zo vol boosheid en woede.
Dan versluiert haar blik zich weer en maakt ze afwerende meidengebaren.
Toont verontwaardigde houding, wegwerpgebaartje en een afdraaiende lichaamhouding, waarbij haar gezicht half verdwijnt achter haar lange haren.
Haar stem is herkenbaar, haar woorden waarmee ze mijn boodschap afkeurt weer menselijk en er lijkt niks gebeurt te zijn in dit leslokaal.
Maar voor mij was het een korte blik in de ogen van de hel.