Politieke keuzes in een hanzestad
2004-10-15
Welgemoed en begeleid door een mooie en warme zon togen we op 9 oktober naar Zwolle voor de jaarlijkse vrouwencontactdag. Het weer zat mee, en het lukte om een parkeerplaats te vinden zodat we ruim op tijd de met mooie bloemen aangeklede kerkzaal konden betreden. Het blijft een bijzonder gezicht: een kerkzaal gevuld met allemaal vrouwen en hier en daar een man.- Jaargang 48
- nummer 20
Na het genoten van een kopje koffie en het zingen van enkele liederen, nam de dagvoorzitster, mevrouw Evelien van Dijken het woord. Zij heette ons van harte welkom en toonde zich verheugd over de opkomst: tweehonderdvijftig vrouwen waren op deze dag afgekomen, ondanks de 'concurrentie' van het jubilerende Nederlands Dagblad. Mevrouw van Dijken loodste ons vaardig en opgewekt langs alle onderdelen van deze dag. We zongen veel onder begeleiding van het orgel en een combo uit de gemeente van Zwolle.
Het thema had ook goed 'houdt dan de lofzang gaande' kunnen zijn.
Overigens is er niets mis met een paar honderd vrouwenstemmen in een groot kerkgebouw waar het geluid goed weg kan.
Als inleiding op de gastspreekster las mevrouw van Dijken een stukje voor uit 2 Koningen 6, waarin Naäman op het punt staat terug te keren naar zijn land en zijn heer met zijn heidense gebruiken. Hij vraagt dan aan Eliza of de Here het hem zou vergeven als hij zich met zijn heer moet buigen voor de afgod Rimmon. Elisa zegt dan 'ga in vrede'.
Volgens mevrouw van Dijken is deze geschiedenis voor vandaag de dag nog steeds actueel: we zijn afhankelijk van God en we dienen ons bij alles af te vragen hoe we als christen om moeten gaan met alles wat uit de samenleving op ons afkomt, en hoe zich die twee werelden tot elkaar verhouden.
De politiek en standpunten
Hierna gaf zij het woord aan mevrouw Tineke Huizinga, bekend als tweedekamerlid van de Christen Unie en iets minder bekend als Nederlands gereformeerde zuster uit Heerenveen.
Mevrouw Huizinga nam ons meteen mee in een gefingeerd voorbeeld van allerlei mogelijke ontmoetingen met mensen en zaken waar de politiek mee te maken heeft en standpunten over dient in te nemen. Momenteel spelen drie items een belangrijke rol in de politiek. Ten eerste het asielbeleid.
Daarbij is de vraag voor de Christen Unie: wat is barmhartig en waar staat het woord gastvrijheid voor als het gaat om het uitzetbeleid? En ook: hoe kunnen we zorgen voor betere economische omstandigheden in de landen waar mensen naar terug worden gezonden etc. Het tweede belangrijke punt is: de integratie van tweede en derde generaties allochtonen.
Hoeveel geld mag hun integratie kosten en welke voorwaarden kunnen aan hen gesteld worden om te integreren?
Het derde hot item is momenteel de sociaal-economische situatie van de samenleving. Welke schouders dienen welke lasten te dragen? De Christen Unie is voorstander voor rentmeesterschap met het oog op de toekomst maar meent ook dat voor de zwakkeren nu een aanvaardbaar zorgstelsel in stand gehouden dient te worden.
Waardig
Niet bij alle zaken die de revue passen in Den Haag ben je als christen een andere mening toegedaan dan niet christenen, aldus mevrouw Huizinga.
Waar je het eens bent met elkaar moet je de handen ook ineen slaan. Maar als het gaat om zaken waarvan je overtuigd bent dat je als christen een ander geluid moet laten horen, dan moet je dat ook doen. Soms laten grotere partijen zich door deze geluiden beïnvloeden bij hun standpuntbepaling, soms bereik je maar heel weinig.
Echter, telkens weer klinkt de naam van Christus als iemand van de Christen Unie het woord krijgt. Tineke Huzinga wil deze naam waardig zijn en wil zichzelf als christenpolitica ’s avonds in de spiegel recht in het gezicht kunnen kijken. Het gaat niet om uiterlijk vertoon, maar om de inhoud van wat naar voren gebracht wordt. Mevrouw Huizinga roept ons als vrouwen tenslotte allen op om elk op onze plek in onze eigen omgeving van alle dingen die we tegenkomen iets te vinden, en zonodig ons ergens gericht voor in te zetten of mee te doen aan plaatselijke politiek. De politiek is er voor de samenleving en de samenleving dat zijn wij!
Islam
Na de lezing van mevrouw Huizinga was er de gelegenheid om vragen te stellen. Opvallend was dat meerdere vragen zich kenmerkten door angst voor het oprukken van de islam.
Mevrouw Huizinga pareerde kort en krachtig: wij hebben een machtige God en hoeven niet bang te zijn voor andere goden. Ook leven we in een land met vrijheid van meningsuiting waarin het past dat mensen hun godsdienst op hun eigen manier mogen beleven. Echter, openlijk aanzetten tot geweld mag niet, dan dient de overheid in te grijpen.
Kippenvel
We konden haar woorden overdenken onder het luisteren naar een orgelconcert, gevolgd door een klarinetconcert begeleid door orgel. In de pauze, waarin de inwendige mens verstrekt kon worden, werd ook ruimschoots van de gelegenheid gebruik gemaakt om met oude bekenden te praten of buiten een wandelingetje in de zon te maken.
Het middagprogramma was luchtiger van aard. We werden vergast door het optreden van drie jonge Afrikaanse christenen die elkaar in Nederland hebben leren kennen en met nog twee anderen de zanggroep Lumière hebben opgericht. Ritmisch, recht vanuit het hart, bezongen zij gloedvol de liefde van hun Heer. Jezus is Heer en Hij is in ons midden! Om kippenvel van te krijgen.
Een heel ander genre vertolkte Mirjam Hartkamp. Zij zong een moderne versie van 'U zij de glorie', zichzelf begeleidend op de gitaar. Bijzonder!
Middeleeuws hedendaags
Onze voorzitster had zich intussen verkleed als troubadour en kondigde de komst van een echte handelsman aan. Deze kwam vergezeld door een poortwachter met roffelende trom van achteren de zaal binnen schrijden, gehuld in middeleeuwse kledij. Hij nam ons aan de hand van een powerpoint-presentatie mee naar het ontstaan en de wording van de hanzestad Zwolle en toonde ons allerhande mooie en authentieke beelden. Ook nodigde hij ons uit om na afloop van de dag de binnenstad van Zwolle met een bezoek te vereren, waar nog menig oud bouwwerk te bewonderen valt.
Mevrouw van Dijken sloot in haar slotwoord hierop aan en gaf te kennen dat het middagprogramma expres niet zo lang duurde zodat het een ieder vrij stond de namiddag op andere wijze in Zwolle door te brengen.
Een allerlaatst woord tenslotte werd gesproken door ds. W.J. van der Linde.
Hij wees ons erop dat ons verblijf op aarde iets heeft van een wachtkamer, een voorpost van wat ons te wachten staat als burgers van het koninkrijk der hemelen. We zullen ontmoedigd en gefrustreerd blijven op sommige momenten, maar we mogen en kunnen als christen onze schouders zetten onder onze taak op aarde in biddend opzicht en in verwachting van onze Heer en Heiland Jezus Christus.
Deze dag was een ware ontmoetingsdag waarvan we opgeladen en geïnspireerd huiswaarts togen.