Als bijna alles tegenzit
2004-10-29
Piet, jij zei ooit tegen mij: 'wat een wereld van verschil is het toch waar je wieg heeft gestaan.' En volgens mij hebben we dan direct de kern te pakken. Jij hebt veel mee gehad in het leven. Goede ouders, stabiele jeugd, de juiste vrouw, fijn gezin, opklimmen op de maatschappelijke ladder. Redenen genoeg om God alle eer te geven.- Jaargang 48
- nummer 21
Henriëtte ontviel je te vroeg en dat was een groot verdriet. Ik denk dat je juist dóór het verdriet hebt leren zien hoe rijk gezegend je bent geweest; heb je vervolgens God leren kennen in al Zijn grootheid en liefde. Was misschien het verdriet nodig om jou 'klein' te krijgen, ootmoedig?
Misère
Mijn leven, Piet, heeft er zo heel anders uitgezien. Alles wat bij jou heeft meegewerkt ten goede/ten gunste, is in mijn leven zo heel anders uitgepakt. Dus geen juiste ouders, stabiele jeugd, de juiste man enz. enz. Je kent me langer dan vandaag, dus ik hoef op dit papier niet in de finesses te treden. Ik heb God voor weinig kunnen danken, integendeel…, me wel afgevraagd: 'waarom liet Hij bepaalde dingen toe?'. Veel verdriet is er in mijn leven geweest. Toch betrok ik (toen ook al) God bij alles. Ik houd zoveel van Hem, Piet. Hij was er altijd bij in mijn misère. Hij gaf me kracht, sterke schouders, gezondheid, niet omzien in wrok. Ik heb geen geluk gehad; toch heb ik kunnen danken en ik kwam daar ook voor uit tegenover mijn kinderen en diegenen die zoiets begrijpen.
Niet alleen
Als er momenten waren dat ik erg verdrietig was, troostte Hij me soms.
Eén voorbeeld zal ik noemen, maar ik kan er meerdere geven. Een jaar of wat geleden had ik vreselijke zorg om een zoon. Hij was onder het gehoor gekomen van een predikant die alles, wat mij dierbaar is en houvast geeft, ontzenuwde. Weg met de brieven van Paulus! Jezus?? En mijn zoon raakte steeds meer onder zijn invloed. Ik kon er bijna niet meer tegenop. Deze zoon ook al? Huilend liep ik de keuken in. Ik was alleen thuis. En ineens hoorde ik: 'Laat deze zoon maar aan Mij over!'. 't Was zo reëel, net of er iemand/Iemand achter me stond. Er viel een last van me af. Ik hoefde het niet alleen te dragen. En zo ervaar ik Hem wel vaker. Ik kan daar intens blij van worden en dankbaar.
Maar in tegenstelling tot jou, kan ik dus mijn kleinkinderen weinig moois uit mijn leven vertellen en ik ervaar dat als remmend in de verstandhouding.
Want nu krijgen ze de leeftijd dat ze zouden willen horen hoe ik de 'ander' in mijn leven ontmoette.
Enige zoon
God heeft die kennis van je bewaard, zeg jij. Ik ontken het niet, maar laat wel het woordje God weg. Ik zeg: hij is bewaard en dat is iets waar je God voor kunt danken.
Ik had in Eindhoven goede vrienden.
Aanvankelijk bleef de kinderzegen uit. Ze baden er om. Na ongeveer 8 jaar werd er een zoon geboren. Het bleef de enige zoon. Op zijn 20ste jaar werd deze zoon door de bliksem getroffen. In één slag dood. Deze jongen was één dag jonger dan mijn oudste zoon.
Dat zijn voor mij de grote vragen van het leven. Als ik rechtlijnig denk en zeg: 'God heeft die kennis van jou bewaard’, dan volgt daaruit dat Hij die zoon niet bewaard heeft. Is dat zo? Van zo'n God houden is wel een opgave. Deze mensen hebben zich in hun nood vastgeklampt aan God, dat wel, maar dat ging niet vanzelf.
Tegen een muur
Grote daden van God in ons eigen leven en daar zouden we ons niet voor moeten schamen om deze door te vertellen aan onze kinderen en geloofsgenoten? Dat is niet zo moeilijk als die daden aanwijsbaar zijn; 't wordt een ander verhaal als je daar niets van ziet.
Ik vertelde je onlangs iets van een vriendenechtpaar. Al 20 jaren lang is er zorg in dat gezin. Zij en anderen met hen bidden er om, maar 't gaat één stap vooruit, twee stappen achteruit.
Om moedeloos van te worden.
Ik hoorde een predikant ooit zeggen dat hij bij een sterfbed had gestaan en dat die bewuste persoon had gezegd nooit iets van God ervaren te hebben, hoewel hij er dagelijks om gebeden had. Alsof je tegen een muur praat.
Jij legt in je schrijven zozeer de nadruk op 'God geeft, we krijgen van God, God bewaart, laten we daar dan ook voor uitkomen, niet alleen in ons gebed , maar ook tegenover derden, zodat Hij realiteit wordt en de eer krijgt die Hem toekomt'. En ik ben het helemaal met je eens. Maar voor veel mensen is het leven vaak zo anders.
Je hele leven achtervolgd worden door tegenslag van welke aard dan ook en van God niets merken, hoewel je Hem er wel bij betrekt.
God en het alledaagse
Zelf heb ik te maken gehad met verwijten als ik God bedankte voor bewaring, voor gezondheid, voor repetities, kortom als ik Hem betrok bij ons alledaagse leven. Ik moraliseerde en ik moest de God uit de Bijbel, de God van Abraham, Izaak en Jacob laten. Hij had niets van doen met de mensen van nu. En ik moest min of meer stiekem aan geloofsoverdracht doen, hetgeen maar ten dele gelukt is omdat het dagelijkse leven in die periode niet spoorde met Gods bedoeling.
Ik ken ook mensen (trouwe kerkgangers) die nooit samen bidden, zelfs aan tafel bidt ieder voor zich. Deze mensen missen zoveel. Ik denk, nee, weet zeker, dat er heel wat verkeerde beslissingen voorkomen hadden kunnen worden als echtparen samen hadden kunnen bidden. Wat ik hiermee wil zeggen: dat er naar mijn idee van geloofsopvoeding binnen het gezin weinig terecht zal komen indien ouders ten opzichte van elkaar al remmingen hebben op dit gebied.
Ik ken iemand die zijn draai maar niet vindt. 't Vlot niet op zijn werk; tot nog toe was er geen meisje in zijn leven, hoewel dit zijn hunkering is. Vorig jaar zei hij: 'Ik heb het bidden opgegeven, laat God nu eerst maar eens wat voor mij doen'. Zo begrijpelijk.
Ik schaam me wel eens voor God, dat Hij zich zo weinig laat zien in levens van mensen. Zo velen die daarnaar snakken. En uit ervaring weet ik wat het teweegbrengt als je even een glimp van God te zien krijgt. Ik kan er dan weer maanden tegen.
Veranderd klimaat
Je hebt er goed aan gedaan Piet om ‘ons spreken’ het daglicht te laten zien. Je hebt ons aan het denken gezet (mij althans). En ik zal mijn 'raar doen' zeker onder de loupe nemen.
Want in mijn hart ben ik er van overtuigd, dat, als we zouden gaan leren om binnen het eigen gezin God bij ons gesprek te betrekken alsof Hij een huisgenoot is, er veel zou veranderen.
Maar … en dat wil ik toch ook nog even kwijt: Toch geloof ik ook dat in deze jaren God al een veel persoonlijker God is geworden voor veel mensen dan dat dit voorkwam in de jaren van mijn jeugd. Mede door die persoonlijke band zijn er veel evangelische gemeenten ontstaan omdat er andere uitingsvormen kwamen, die niet in de traditionele kerk thuishoorden.