Ds. O. Mooiweer en Opbouw
2003-04-25
Drs. O. Mooiweer heb ik niet persoonlijk gekend. Een enkele keer was er sprake van een indirecte ontmoeting, bijvoorbeeld tijdens een conferentie, bij het luisteren naar een preek, op een landelijke vergadering of tijdens een jaarvergadering van de persvereniging die het blad ‘Opbouw’ uitgeeft.- Jaargang 47
- nummer 9
Toch waren die korte momenten voldoende om hem niet te vergeten.
Ds. Mooiweer was een markant persoon met een eigen stijl van optreden.
Ook voor de leden van de redactie van ‘Opbouw’ was het contact met ds.
Mooiweer vaak indirect. Maar ook al kende je hem niet persoonlijk, al snel had je wel een beeld van hem. Hij wás er gewoon. Gedurende een lange reeks van jaren verzorgde hij – deels samen met anderen - ‘Persschouw’.
De artikelen die hij voor deze rubriek schreef kenmerkten zich door een bepaald stramien. Mooiweer begon met een citaat. Dan volgde een zin als ‘bovenstaand knipten wij uit….’ In gedachten zag je hem dan bezig, misschien zelfs schaar en lijm, lezend tussen een grote stapel tijdschriften achter een massief bureau met een grote typmachine. Na de weergave van het citaat volgde dan een commentaar op het gelezene. Daarna wist hij er danmeestal vanuit zijn rijke ervaring als voorganger en als pastor - nog het een en ander toe te voegen.
We zouden ds. Mooiweer tekort doen als we hem voor ‘Opbouw’ alleen als schrijver voor ‘Persschouw’ zouden gedenken.
Hij heeft – zowel binnen als buiten de kring van ons blad - veel van wat hem bezighield aan het papier toevertrouwd.
Tientallen jaren lang, gewoon op een typmachine.
En zeker ook (en misschien zelfs juist) toen zijn fysieke krachten minder werden. De registers van de jaargangen van Opbouw vormen de getuige van zijn werkzaamheid om door te kunnen geven waar hij anderen in wilde laten delen. Daarin liet hij ook de emotionele kant van zijn leven zien, datgene wat hem persoonlijk raakte.
Het blad ‘Opbouw’ is in de afgelopen jaren sterk veranderd. De opbouw van het gereformeerde leven bleef, maar kwam geleidelijk aan in een ander jasje terecht. De redactie moest zichzelf en anderen beperkingen opleggen, strengere criteria hanteren. Dat leidde een aantal malen tot rimpelingen in het contact. Uiteindelijk wisten we elkaar weer te vinden. Zo heeft ds. Mooiweer tot bijna aan het eind van zijn leven zijn gaven in dienst kunnen stellen voor dit blad. Daar zijn we hem en vooral onze hemelse Vader dankbaar voor. Moge Hij de familie troosten in het geloof van Pasen: de dood heeft niet het laatste woord!