Met 17 door de bocht
2003-04-25
Als ik haar vandaag de klas in zie komen, schrik ik.- Jaargang 47
- nummer 9
Een volgende fase lijkt ze ingegaan te zijn.
Ze verhult het niet meer.
Ik vraag me opeens af of ze het expres of per ongeluk doet. Het is een warme dag en de mode van vandaag is navelgericht.
Met of zonder piercing toon je als 17 jarige je buik aan anderen. Gewoon onder het lopen, het zitten en het staan.
Tanja laat het ook zien.
Alleen is er geen buik te zien, denk ik spijtig.
Niet licht bollend, niet strak, maar slechts een holle ruimte tussen twee uitpuilende heupbotten waar haar broek op lijkt te rusten.
Zou ze het door hebben? Ik weet het niet.
Tijdens ons laatste MSNgesprek via de computer stuurde ze me een gedichtje en het schiet door mijn hoofd.
------------------------------------------------------------------------
Ik haat je lichaam, ik haat je. Het spijt me, ik kan er niets aan doen, maar ik begrijp écht niet hoe ik met jou opgezadeld heb kunnen raken. Ik haat je lichaam, echt, waarom zit ik toch opgesloten in jou? Is er dan geen manier? Om mij te bevrijden van mezelf?
Lichaam, zie je zelf nou. Een groot blok vet, overal puilt het uit je kleren, lomp, verdeeld in lagen vet, vet ,vet.
Zo vies, zo goor. Zo lomp, zo lelijk. Ik haat je lichaam, ik haat je.
Je bent een zwakkeling lichaam, een zwakkeling.
Steeds wanneer ik het dan eindelijk onder controle heb gaat het mis, dan snak je om eten. Snap je het niet lichaam? Je hebt net een uur geleden te eten gehad, het is ook nooit goed he? Of wel?
------------------------------------------------------------------------
Ik realiseer me dat ze steeds meer een scheiding aanbrengt tussen zichzelf en ‘haar lichaam’ en zelfs haar aandoening noemt ze niet meer ‘het a-woord’, maar ze noemt het ‘Annie’.
Ik hoor het haar nog zeggen, vorige week, na de les toen ze even bleef praten en uit probeerde te leggen waarom ze flauw viel onderweg naar stage toe.
'Ik mag van Annie niet eten.'
Ze is 17. Ik ben haar mentor en ik sta in haar dagboek.
Dat wil ik eigenlijk niet eens weten.
Laat staan lezen. Ik ben vrij ouderwets.
Een dagboek is iets privé-achtigs.
Maar moderne meiden hebben moderne dagboeken.
En haar dagboek staat online. En ze stuurde me de link en noemde haarpseudoniem.
‘Tiny-T’.
Wat een naam.
Sinds een week of vijf kan ik het allemaal volgen, want op een anorexia site (gelukkig een positieve) zet ze dagelijks een prik.
De meidennaam voor het plaatsen van wat tekst op het forum of in je dagboek.
Bizar, over mezelf te lezen in een dagboek van een meisje dat niet weet dat ik ook onder een pseudoniem over haar schrijf.
Naast zichzelf uithongeren is ze ook aan het snijden en zoekt ze wanhopig hulp. Maar verzet zich er ook weer tegen... 'Het valt wel mee, ik heb het onder controle…' Ze menstrueert niet meer en is nauwelijks in staat om aan de eisen van elke dag te voldoen.
'Ik wil in controle blijven,' zegt ze steeds, 'niet teveel mensen mogen het weten, en heb
ik echt al hulp nodig?' vraagt ze tegen beter weten in.
Ik heb haar gisteren gemaild. En gezegd dat ik vanaf nu accepteer dat zij de baas is. En dus ‘in control’. 'Ik ben slechts het knechtje,' zei ik.
En als knecht geef ik mijn baas goede adviezen.
Daar heeft een baas recht op.
Want een goede knecht geeft om zijn baas.
Ze loopt naar me toe, kijkt me aan en lacht.
'Knechtje…' zegt ze.. 'zou je met mij eens naar het RIAGG willen gaan?' 'Ja baas,' glimlach ik terug.
'Wanneer?' 'Oh, voorlopig nog niet, maar het is gewoon een fijn idee dat je meegaat.'
Ze loopt weg.
Ik kijk haar na als ze de bocht om gaat.
Dromer.