Hallelujah, for ever
2006-04-14
Het klinkt uit een mooi oud kerkje, dat boven op een hoge terp staat. Een kerkje met een begraafplaats die daar vlak naast ligt onder mooie, oude bomen. De zon schijnt er doorheen en de wind ruist hoorbaar door die eeuwenoude plek. Het uitzicht vanaf de terp biedt een oud-Hollands tafereel dat we van de oude meesters kennen. Weilanden, rivier en beekjes, een enkel paard dat loopt te grazen, hier en daar nog wat sneeuw op struiken en bossen. Herkent u het beeld? En dan die muziekklanken... Hallelujah. Ik neurie het zachtjes mee. Händel. Ook dié oude meesters konden er wat van. Gaven van God. Je loopt langs de graven en mediteert over de lichamen die onder de grafstenen liggen en daar hun rustplaats hebben gekregen. Tot de wederkomst van Christus. Dan zullen die graven geopend worden.- Jaargang 50
- nummer 8
De één zal aangenomen worden, de andere verworpen… Toch een enge concrete gedachte als je daar rustig loopt en de betekenis tot je door laat dringen.
Ik loop naar het kerkje. Bij het betreden van het oude godshuis overdenk ik de woorden van Prediker: ‘Het is beter dat je naar een huis vol rouw gaat dan naar een huis vol feestrumoer, want in een huis vol rouw eindigt iedereen. Dat neme ieder mens zijn leven lang ter harte’, zegt Prediker (hoofdstuk 7:2). Is het echt waar wat hij beweert? Hebt u zich er ook wel eens over verbaasd dat zoveel oudere mensen bij rouwdiensten aanwezig zijn? Terwijl ze er toch eigenlijk niets te zoeken hadden? Ze zijn immers geen familie of verwanten van de overledene? Wat zoeken ze bij een begrafenis, in een huis van rouw?
‘Heer ik kom tot U, hoor naar mijn gebed… U leeft, en U verhoort mijn bede tot U’. Ik zing dat uit de grond van mijn hart. De geliefde van mijn vriendin wordt begraven. Gebeden zijn verhoord. Hij hoefde niet langer te lijden. We zingen vervolgens: ‘Here Jezus, om uw woord zijn wij hier bijeengekomen’. Inderdaad om het woord dat troost en uitzicht biedt in dagen van rouw. ‘Groot is uw trouw, o Heer, aan mij betoond’. In de dagen van ziekte en pijn. Een belijdenis van een kind van God. ‘Geef vrede, Heer, geef vrede. En laat ons niet alleen’.
Pasen: Opstanding, nieuw leven. ‘Zing voor de eeuwige dag, zing voor zijn komst’. Onder het orgelspel van dit lied verlaten we het oude kerkje. Ik kijk naar de wolken aan de hemel. Komt Hij al gauw? Zullen de graven spoedig open gaan? Hoelang nog, Heer, moeten we wachten?
Ik geloof dat ik begrijp wat Prediker bedoelt. In het huis van rouw heb je immers oog voor de dingen waar het in het leven uiteindelijk écht om gaat. Om de werkelijke, oneindige en vreugdevolle toekomst.
Hallelujah, for ever and ever.