..aan prostituees vertellen dat God er ook voor hen is..
2003-05-09
Het kerkgebouw ‘De Open Hof’ ligt aan de rand van de stad in het groen, zoals dat een ‘Hof’ betaamt.- Jaargang 47
- nummer 10
Dat ‘Open’ moet u even figuurlijk zien, want er staat een stevige ijzeren omheining om het kerkterrein. Het hek is een erfenisje van de vorige eigenaar en slopen doe je niet één twee drie. Zeker niet als een hek remmend werkt op inbraak; zo’n gebouw tussen struiken en bomen is tenslotte gevoelig voor dat soort narigheid.
Het is het gebouw waar de Federatieve gemeente van de Nederlands Gereformeerden en Christelijke Gereformeerden te Alkmaar samenkomt.
Margreet Maljers, Alkmaar
Die gemeente verschilt niet veel van andere gemeenten in het land. We hebben twee bloedgroepen, maar er zijn meer plaatsen in het land waar Nederlands en Christelijke Gereformeerden samengaan.
We hebben een kerk, een kerkenraad, kosters, vier organisten( alle vier goed…een zeldzame luxe) een commissie van beheer, een zendingscommissie… Een predikant hebben we even niet maar we hopen vurig dat dit binnenkort verandert.
Er wordt in de gemeente hard gewerkt. Ook al niets bijzonders want dat doen andere kerken ook. Toch… helemáál standaard is het nu ook weer niet bij ons.
De zuster die zorgt voor de preekvoorziening, is gastvrouw in ‘De Steiger.
Onze organist is gastheer in ‘De Steiger’.
De andere organist ook. Een lid van de beroepingscommissie is voorzitter van het bestuur van ‘De Steiger,’ De zuster die de oudere jeugdvereniging runt, zorgt, evenals de pastorale medewerksters, voor het onderhoud van de Steiger.
De zuster die professionele bloemstukken in de kerk maakt, kookt voor de gasten van de Steiger.
Een ander is actief bij een bijbeluur dat na de maaltijd wordt gehouden. De broeder… de zuster… Enzovoort… enzovoort…
Wat is dus die ‘STEIGER’?
Op de kleine folder staat: AANLOOPHUIS DE STEIGER Een huis om even binnen te lopen Als je zin hebt in een kop koffie of thee Als je even tegen iemand aan wilt praten Als je even gewoon gezellig wilt zitten Als je geen zin hebt om alleen te eten.
Er valt meer over te vertellen.
Aanloophuis de Steiger vindt u midden in het hart van de oude binnenstad van Alkmaar.
Het staat aan een gracht en iedere toerist die Alkmaar aandoet en een rondvaart maakt, kan het huis zien. Alleen is er nog geen gids die in drie talen roept: ‘En…. dames en heren… hier ziet u het huis dat kleine orthodoxe kerken in Alkmaar beheren om vanuit hun geloof iets te betekenen voor de inwoners van deze fraaie stad.’
De Achterdam, de rosse buurt van Alkmaar die aan de overkant van de Steiger begint, wordt wél genoemd. Wat besmuikt… maar toch.
Toeristen zouden het helemaal raar vinden als de gids daarbij omriep dat er vrouwen vanuit die Steiger de Achterdam opgaan om de prostituees te vertellen dat God er ook voor hen is.
Aan vrouwen die beroepsmatig op de ramen tikken vertellen dat ze alleen maar bij God op de deur hoeven te kloppen om binnen te mogen komen.
Om achterover te vallen!
Banken in rondvaartboten zijn laag, dus wat dat betreft, kan de gids zijn gang gaan!
Veel prostituees vinden de boodschap dat God hen roept verbazingwekkend. God? Op deze plaats?
‘Nee, lees niet uit de bijbel op deze plaats. Dat kan niet, dat is oneerbiedig,’ zei een Kroatisch meisje.
Merkwaardig genoeg zijn vrouwen in de rosse buurt snel bereid om aan te nemen dat er een God bestaat.
Een vrouw als Eva, die zegt dat ze niet gelooft in het bestaan van God, is vrij zeldzaam.
Maar als je vraagt aan Eva of je voor haar moet bidden, zegt ze: ‘Nee… Wacht… doe toch maar wel!’
Het Achterdamteam bestaat evenals de overige tachtig medewerkers van de Steiger uit leden van verschillende kerken.
Naast leden uit onze kerken staan er mensen uit de Vrijgemaakt Gereformeerde kerk, de Pinkstergemeente, de Baptisten, Hervormde en S.O.W in het bestand. Als iéts in staat is kerkmuren te slechten, is het wel dit werk.
Nu moet u niet denken dat er, als je ergens een pandje opent met dit doel, onmiddellijk horden gasten de stoep bestormen.
Jeanette de Waard, de pastorale medewerkster die het werk op de Steiger coördineert zei afgelopen zaterdag, toen ik het Aanloophuis bezocht: dit is werk met een lange adem. In de startperiode hebben de medewerkers de middag regelmatig duimendraaiend en met een breiwerk of een spelletje doorgebracht.
Dat heeft wel een jaar geduurd.
Daarna liep het opeens als een trein. Op de woensdag tijdens de open maaltijden, komen soms bijna te veel gasten.
Dan is het zwoegen om alles op tijd op tafel te krijgen.
Op een groot schoolbord dat in het Aanloophuis aan een 19
muur hing, stond het menu voor Koninginnedag: Zaanse Mosterdsoep, Sperziebonen Kipfilet, Aardappels, Salade, Fruitsalade met Slagroom.
‘Niet gek, je zou zo aanschuiven,’ zei ik tegen Manou, één van de twee gastvrouwen van die zaterdagmiddag.
Manou is een jaar of vijfentwintig, Dat is het aardige van dit vrijwilligerswerk; het is niet alleen een zaak van dertigers en veertigers en senioren, maar ook van jongeren.
En ze doen het werk met flair.
Geroutineerd ging Manou, samen met Joke, rond met koffie en later met frisdrank en zoutjes. Ondertussen maakten ze her en der een praatje
Als je nog clichébeelden over de gasten in je hoofd hebt, word je daar op zo’n middag goed vanaf geholpen. Ze verschillen allemaal van elkaar.
Een man, keurig in het pak, zat naast iemand met een rode zakdoek om zijn hoofd die door kon gaan voor een boekanier uit een speelfilm.
Aan een van de tafels zat een jongen te filosoferen.
Pientere, aardige uitstraling.
Verslaafd, hoorde ik nadat iedereen weg was. Om treurig van te worden.
Wat later raakte ik in gesprek met Marius. Hij zit in de WAO, heeft vroeger gevaren en is later bij de Hoogovens gaan werken. Hoe het er op kwam weet ik niet eens meer, maar we kwamen op geloof en de Here God.
‘God’ zei hij peinzend. ‘Mijn moeder geloofde niet. Ik ook niet zo, dacht ik. Maar na het overlijden van mijn vader ben ik er anders over gaan denken… Hoewel, als ik terug kijk… helemaal ongelovig ben ik nooit geweest. Ik voer hé… en als je dan op zee de sterren zag en die eindeloze golven dacht ik: ik vaar over de eeuwigheid.
Ja, natuurlijk is er een God.’
‘Ga je wel eens naar een kerk?’ vroeg ik.
‘Nee. Ik heb een ontzettende hekel aan dingen die moeten.
Als ik lid van zo’n kerk zou zijn, dan moét je natuurlijk. Niks voor mij.
Maar hier is het ook goed. Die Jeanet daar, die kan goed luisteren en eerlijk is ze ook, want ze zegt: een oplossing heb ik ook niet, Marius, maar praat maar. Weet je dat dat helpt?’ Ja dat wist ik.
Manou kondigde aan dat het tijd werd om op te stappen.
‘Jullie weten dat we altijd afsluiten met een stukje uit de bijbel. Wie daar niet bij wil zijn, kan nu alvast vertrekken.’ Ze arrangeerde twee kringen, pakte de bijbel en las een stukje uit Hosea. Over wachten ging het.
Een van de gasten haakte er op in. ‘Wachten… Soms moet je zo lang op iets wachten, dat je niet eens meer blij bent als je het krijgt.’ Het was de jongen die eerder aan het filosoferen was geweest.
Hij vertrok een kwartier later met een bijbel. ‘Een die ik in m’n zak mee kan nemen alsjeblieft.’
Gelukkig is de kerkdrempel niet voor alle gasten van de Steiger zo hoog. Anderhalf jaar geleden deed een van de gasten belijdenis.Vooraf werd hij gedoopt. Een feestelijke dag voor iedereen.
Een paar gasten bezoeken regelmatig onze kerk en tijdens een speciale dienst kwamen ze met plezier eens uit leggen wat de Steiger voor hen betekent.
Tineke hield een geblokte handdoek omhoog. ‘Kijk… zo gaat het in het leven. Je wordt in een hokje gestopt. Niet dan?
Maar in de Steiger word je gezien.’ Marlies: die gastvrijheid, die spreekt me aan.
Het was grappig om te zien dat de medewerkers met een soort vertedering naar de gasten keken. Iets van ‘kijk die van ons nu eens.’ Uiteindelijk is dat ook zo. Ze zijn van ons, want naasten worden je gegeven. En een naaste bén je.
Dat leren we onder andere in de Open Hof.
En daarin verschilt de Open Hof dus weer niet van andere gemeenten, want dat is van alle tijden en van alle kerken.