Darfoer, het vergeten gebied in Soedan
2006-04-28
Christenen zitten in de kerk. Maar ook in tal van andere organisaties. Wat is hun rol? Kortom: hoe zijn ze het ‘zout van de aarde’?- Jaargang 50
- nummer 9
Soms vraag ik me af waarom ik ervoor kies me te behelpen boven zo`n gat in de grond met een zaklantaarn op m’n hoofd’, verzucht Corina Weggers (29). Ze werkt voor de internationale noodhulporganisatie Medair in El Geneina, in de beruchte Soedanese regio Darfoer. ‘Maar ik weet dat ik hier ben om het goede te doen en dat vol te houden. Ook al betekent dat afzien en soms een gevoel van moedeloosheid overwinnen.’
Darfoer stond vorig jaar flink in de belangstelling. ‘Genocide’, kopten sommige kranten zelfs. Tallozen sloegen op de vlucht voor berovingen, verkrachtingen, moorden en platgebrande dorpen. Zij vonden onderdak in opvangkampen. De oorzaken van het conflict gaan ver terug in de tijd. Eeuwenoude ruzies tussen rondtrekkende nomaden versus akkerbouwers over het spaarzaam aanwezige water en de rassenconflicten tussen de Arabische Noorderlingen en de donkere Afrikaanse Zuiderlingen.
Kenia
Corina deed voor Medair al eerder Afrikaanse ervaring op in Kenia. Daar was ze vluchtcoördinator voor Zuid-
Soedan en werkte ze samen met de MAF. ‘Kenia is vrij westers en bijna iedereen spreekt Engels. Toch was er genoeg “Afrikaans” om van te genieten.’ Kenia en Zuid-Soedan zijn christelijk. ‘Het was mooi om te zien hoe het geloof geïntegreerd was in het dagelijkse leven. Zo draait in de supermarkt rustig een cd met christelijke liederen.
In Nederland kan zoiets niet. Ook zag ik hoe de noodgedwongen afhankelijkheid van God en het besef van eigen onmacht gelukkig kunnen maken. Mensen bidden om praktische dingen als genezing, een baan of een kind.
Als westerling proberen wij dat meestal zelf te regelen.’ ‘Blanken staan op een voetstuk en het duurde een jaar voordat ze me als hun gelijke accepteerden. Gelukkig verkleinde het geloof de afstand tussen de nationale en internationale staf verkleinde. Al vonden Kenianen dat roken of een wijntje écht niet kan. Maar ’s zondags uit de kerk naar een restaurantgaan, was weer geen enkel probleem.’
Verschil
Na Kenia begon Corina als logistiek manager in Noord-Soedan. Een groot verschil met het Zuiden. ‘Het is overwegend islamitisch en heeft een Arabische uitstraling. De levensstandaard is hier ook hoger. In plaats van hutjes zijn hier veel stenen huizen. Ik voel me meer aangetrokken tot de echte Afrikaanse cultuur met z’n gezelligheid en bonte kleuren. Maar voor mijn werk maakt het natuurlijk niets uit waar ik zit. Ieder oorlogsslachtoffer heeft recht op hulp.’ ‘De start was moeilijk. Het is vermoeiend iedere keer weer zoveel energie te steken in een nieuw land met een andere taal, een nieuwe baan en een hoop nieuwe gezichten. Bovendien spreken weinig Soedanezen Engels.
Ook voel ik me meer afgesloten van het thuisfront omdat de internetmogelijkheden hier slechter zijn dan in Kenia.’ Ook is Corina’s vrijheid beperkt door de slechte veiligheidssituatie. ‘Na half acht ’s avonds moet iedereen binnen zijn. Op straat zijn veel soldaten en dagelijks klinken er geweerschoten. Soms worden dorpjes in de buurt platgebrand. Dan proberen mensen in een vluchtelingenkamp onder erbarmelijke omstandigheden te overleven. De verkrachtingen en het onrecht gaan gewoon door. Of de wereld er vanaf weet of niet. Er worden heel wat gebeden opgezonden. Vooral naar Allah dan, bittere kreten om rechtvaardigheid.’ Corina kampt vaak met gevoelens van moedeloosheid. ‘Darfoer is vergeten. Zelfs als hulpverleningsorganisatie moeten we soms met lede ogen al het onrecht aanzien zonder écht iets te kunnen doen. Omdat de wegen onveilig zijn, brengen we nu hulpgoederen per helikopter naar de omliggende dorpen. Maar de kracht van onze programma’s is juist de training en de begeleiding van de lokale bevolking. En dat lukt nu niet meer altijd.’
Christen zijn
‘Het is een uitdaging om christen te zijn in een Arabische omgeving. Er is contact met collega’s van andere christelijke organisaties, maar eigenlijk vormt mijn team hier mijn kerk. Vooral wanneer we opgesloten zitten, bidden we veel samen en houden we stille tijd. Al is het moeilijk om je op Gods Woord te concentreren, daarin zie ik de kwade macht van de duivel. Je voelt echt wat Paulus schrijft over de strijd die plaats vindt in de onzichtbare wereld. Het is heel bemoedigend dat er een kleine jonge kerk is die langzaam groeit.’ ‘We moeten heel voorzichtig zijn met onze islamitische collega’s als het geloof ter sprake komt. Het zijn geweldige mensen, strikte moslims, betrouwbaar en gemotiveerd. Maar het is erg dat ze denken zo hard te moeten werken om in de hemel te kunnen komen terwijl Jezus Zijn genade voor niets aanbiedt.’ ‘Als christenen worden we gedoogd maar we mogen niet het evangelie verspreiden. Dat is moeilijk als je bedenkt dat we zoveel meer te bieden hebben dan het opzetten van een goede gezondheidszorg en schoon drinkwater.’
Training
Medair ondersteunt in West-Darfoer meer dan twintig klinieken. De artsen en verpleegkundigen staan niet zelf aan het bed. Ze geven trainingen aan lokale medewerkers en houden toezicht op het verloop van projecten.
‘Maar als er plotseling een ziekte uitbreekt, komt het team zelf in actie. In ons pakhuis staan kant en klare pakketten om besmettelijke ziekten zoals gele koorts en meningitis te bestrijden. Binnen een paar uur zijn ze weg.
In een vluchtelingenkamp waar mensen zo dicht op elkaar leven, moeten besmettelijke ziekten snel bestreden worden.’ Het waterteam werkt in dezelfde dorpen waar de klinieken zijn. Alles wordt tegelijk aangepakt. ‘Een ziekenhuis bouwen terwijl mensen ongezond water drinken, is natuurlijk dweilen met de kraan open. De programma’s gaan daarom hand in hand met hygiëne- en gezondheidsvoorlichting. In nieuwe vluchtelingenkampen zijn het uitdelen van basisbenodigdheden, het aanleggen van een watersysteem en het bouwen van latrines het belangrijkste.’
Aanrader
Corina kijkt terug op een mooie tijd. ‘Ik ben echt blij dat ik de kans heb gekregen om dit werk te doen. Het verrijkt mijn leven enorm. Het is moeilijk, maar dat kan ook niet anders. Het zou niet gepast zijn om in Darfoer veel lol te hebben terwijl de mensen om je heen zo lijden. Iedereen die graag ontwikkelingswerk wil doen, raad ik aan om de website van Medair eens te bekijken. Schrijf je in voor de ROC (tiendaagse kennismaking), dan ontdek je zelf wel of het wat voor je is.’ Eind maart keerde Corina terug naar Nederland. Ik moest helemaal opnieuw beginnen.
Familie en vrienden blijven wel, maar kennissen raak je meestal kwijt. Ik wil graag de waardevolle dingen die ik in andere landen heb geleerd vasthouden. Bijvoorbeeld gastvrijheid bieden. Net zoals ik die van zoveel mensen ter wereld heb ontvangen.’ Medair (1988) is een internationale hulpverleningsorganisatie die geïnspireerd door christelijke waarden humanitaire hulp verleent. Medair probeert vooral in vergeten situaties het leed van slachtoffers van oorlogen of rampen te verlichten door het geven van praktische noodhulp en het opzetten van rehabilitatieprojecten. De specialisatie is water en medische hulp. Het hoofdkantoor is in Zwitserland, daarnaast zijn er kantoren in Duitsland, Frankrijk, Engeland en Nederland. Medair heeft 120 voltijd veldwerkers en 1.600 lokale medewerkers. Corina Weggers: ‘Iedereen heeft dezelfde drijfveer. Evangelisatie vormt geen doel op zich, maar het geloof is de inspiratiebron van waaruit we het praktische werk doen.’ Meer informatie: www.medair.org.
| Corina Weggers Geboren: 27 mei 1976 Woont nu in Rotterdam en is belijdend lid CGK 1998 – diploma Maatschappelijk Werk en Dienstverlening 1998 – Stichting Ontmoeting 1999 – Vrijwilligster in Jemima, een tehuis voor Palestijnse (verstandelijk) gehandicapte kinderen in Beit Jala (bij Bethlehem): ‘Ik leerde minder zwart-wit denken’ 2000 – Schoolmaatschappelijk werkster SPD 2001 – Zorgkundige coach Stichting Filadelfia 2003 – ROC, tiendaagse levensechte kennismaking met stichting Medair 2003 – Logistieke baan als vluchtcoördinator in Kenia via Medair 2005 – maart 2006 Logistieke baan in El Geneina in het Soedanese Darfoer Medair (1988) is een internationale hulpverleningsorganisatie die geïnspireerd door christelijke waarden humanitaire hulp verleent. Medair probeert vooral in vergeten situaties het leed van slachtoffers van oorlogen of rampen te verlichten door het geven van praktische noodhulp en het opzetten van rehabilitatieprojecten. De specialisatie is water en medische hulp. Het hoofdkantoor is in Zwitserland, daarnaast zijn er kantoren in Duitsland, Frankrijk, Engeland en Nederland. Medair heeft 120 voltijd veldwerkers en 1.600 lokale medewerkers. Corina Weggers: ‘Iedereen heeft dezelfde drijfveer. Evangelisatie vormt geen doel op zich, maar het geloof is de inspiratiebron van waaruit we het praktische werk doen.’ Meer informatie: www.medair.org. |