Nooit meer
2003-07-11
Er zullen wel weer heel wat ouders zijn die de komende tijd zoon of dochter moeten helpen een studentenkamer in te richten. Hier kunnen wij inkomen want ook wij zijn regelmatig de klos. Reken er maar op dat dit nog niet het einde is. Want na de studentenkamer komt immers de flat en na de flat het huis en voor je het weet zit je een wieg te bekleden.- Jaargang 47
- nummer 14
Deze winter smaakten wij het genoegen weer bij een verhuizing te mogen assisteren. Nu zijn wij niet meer zulke sjouwers. Hooguit hanteer ik sopdoek of verfkwast, en Koos wil nog wel helpen een kast in elkaar te zetten, of een plankje bevestigen. En op een pan macaroni of een stevige soep kunnen ze altijd rekenen. Maar wat te doen als op de zolder van het huis van de schoonouders prachtige gordijnen blijken te liggen, die met een enkele ingreep geweldig zouden passen in de nieuwe flat! En of mama misschien die kleine ingreep zou willen verrichten (big smile). En mama kon natuurlijk weer geen 'nee' zeggen.
Iemand had dat domme mens moeten tegenhouden.
Schoonpa levert de gordijnen af.
Vertelt er bij dat zijn vrouw het geweldig vindt dat ze een bestemming hebben want het was toch wel heel jammer dat deze dure gordijnen in hun nieuwe huis nergens pasten.
Eerste slapeloze nacht. Want zet de schaar maar eens in zulke dure gordijnen!
De afmetingen: twee stuks van drie aanelkaargenaaide banen van vier meter lengte!!! Plus twee wat kleiner. Op zich een geweldige klus om ze op maat te maken en die lappen vervolgens gestreken te krijgen.
Dat doe je niet op je strijkplankje, dat moest op de kamervloer gebeuren.
Had ik het daar maar bij gelaten. Had ik me maar niet gestoord aan de rooklucht en mijn vuile vingers toen ik de haken er uithaalde. Had ik er maar wat geld tegenaangegooid en ze naar de stomerij gebracht, dan waren ze gelijk gestreken. Maar ik moest ze zo nodig in de wasmachine stoppen. Ja, niet allemaal hoor. Die uit de kamer niet, want die waren nog steeds te groot voor de wasmachine. Gelukkig maar, want in de kamer hangen ze prachtig. En in de slaapkamers later ook. Niemand die van het drama iets ziet. Het geheim: kleurpotloden. Daar kun je witte strepen heel mooi mee camoufleren. Maar vraag me niet hoeveel me dat heeft gekost, eerst aan paniek daarna aan tijd. Ik droomde van gordijnen en hangende pootjes en teleurgestelde schoondochters en verontwaardigde families.
Gelukkig niets van dat al. Tevredenheid en dank was mijn deel, mijn opluchting enorm. Als ik er nu kom waag ik een oogje aan mijn werk. Ik ben de enige die 'het' ziet en dan tellen een paar slapeloze nachten niet meer. Maar als ooit nog eens een kind van ons ergens naar toe gaat verhuizen: deze moeder naait geen gordijnen meer. Nee, echt niet. Nou.... een kleintje dan.