Fleur
2003-08-29
Ik kijk naar haar door de zoeker van mijn fototoestel, maak een foto en laat het toestel zakken.- Jaargang 47
- nummer 17
Ze merkt er niets van en zaagt gewoon verder.
Zoals ze gisteren van me leerde ‘laat ze de zaag het werk doen.’
Fleur.
20 jaar jong, 155 centimeter lang en 47 kilo zwaar… Ze woont op een kamer zo’n 100 meter bij ons vandaan en in deze zomervakantie loopt ze ‘bij huis’.
Of, anders gezegd, bij òns huis.
Het was even wennen, maar het voelt oké.
Voor ons, maar ook voor haar zoals ze me gisteravond nog smsde.
'Je vrouw is een lief en gastvrij mens,' schrijft ze.
Ik weet het en waardeer mijn wederhelft enorm.
Onze buurvrouwen vroegen zich al af waarom Dromer met een 20-jarige schoonheid in een hempie de schuur staat te verbouwen.
En aangezien Fleur ook nog eens een leerling van me is, sprak een collega van me zijn verbazing uit toen hij het hoorde.
'Fleur? Eerst al als oppas bij jullie thuis en nu ook nog klussen?' 'Ja,' lacht ik, 'en ze zaagt heel recht.' Ik vertel maar niet dat ze ook nog mee is geweest naar de Betuwe om de caravan te halen. Een ritje van 2 uur heen en 2 uur terug.
Fleur is een leerling en ik heb uitgebreid met mijn vrouw besproken of we een leerling laten oppassen.
Inkijken in ons gezin en internetten op mijn pc.
Ook haar vrijwillige vakantiewerk bespraken we.
'Laat de buurvrouwen maar kletsen,' lachte ze. 'Die zijn gewoon jaloers dat zij niet met jou mogen zagen.' Ja, mijn vrouw is mijn schat.
Het gaat goed. Fleur is een zuivere meid.
Fleur is lief voor de kids en scheidt 'werk en privé' beter dan ik.
Maar bovenal… Fleur wil God leren kennen.
We spreken er veel over. Erg veel. En erg persoonlijk. Ik legde haar uit dat het geloof geen zaak is van een normen en waarden pakketje naast school, werk en uitgaan, maar dat het gaat om een keuze die je hele leven beïnvloedt. Je gaat namelijk een relatie aan met een levende God.
Ze luistert gretig en vertelt open.
Tijdens depri buien ervaart ze iets wat haar neerdrukt, haar aanpraat waardeloos te zijn.
En mijn verhaal over de geestelijke wereld en strijd in de hemelse gewesten pikt ze helder op.
Stelt vragen over mijn bekering, mijn vertrouwen op Iemand die je niet ziet.
We delen veel. Ik luister naar haar muziek en naar haar zorgen. Ze is grappig en gevoelig.
Ze hikt aan tegen de verering van een God en het afhankelijk zijn van iemand anders...
Fleur wil onafhankelijk zijn. Ook van een God.
'Hmm, dus ook niet van je medicijnen, vrienden, familie en het veilige dak boven je hoofd?' Ze glimlacht.
Ik hum.
Na een volgend gesprek over vertrouwen in God bid ik die middag of God Zich aan haar wil openbaren… haar wat meer van Zichzelf wil laten zien.
En of hij met haar meegaat naar therapie, die middag.
'Ze ziet er namelijk nogal tegenop Heer, en als U zich niet aan haar gaat openbaren, hoe kan ik dan naar U doorverwijzen…?' Ik sms haar de strekking van mijn gebed.
Twee uur later springt mijn hart op.
Ze komt halsoverkop onze tuin in, rechtstreeks vanaf therapie en zegt hijgend: 'Zorgt God ook al voor je als je nog niet in hem gelooft? Je hele smsje kwam uit… Brrrr,' Ze hijgt: 'Straks word ik ook nog zo…'
De volgende avond chat ze met me vanaf haar eigen pc thuis.
Ze spreekt de dag door, is open en blij.
Dan vraagt ze me: 'Dromer, je bent toch niet alleen maar in mij geïnteresseerd omdat je God aan me wilt verkopen hè.?' Ik denk even na.
'Nee,' zeg ik, 'daar ben je te waardevol voor, Fleur...maar God houdt wel van je!' Ze lacht.
'Je blijft het proberen hè?' 'Ja,' glimlach ik. 'Dat wel.'