Pianoperikelen
2003-09-12
Als kind en tiener had ik orgelles.- Jaargang 47
- nummer 18
Eigenlijk wilde ik piano leren spelen, maar er stond nu eenmaal een orgel bij ons thuis. Bovendien waren we goed gereformeerd en mijn ouders hoopten dan ook dat ik ooit een kerkdienst zou gaan begeleiden. Het is er nooit van gekomen. Wat bleef was het verlangen naar een glimmend klavier met zwarte en witte toetsen. En toen ik twee jaar geleden voor het eerst groot genoeg woonde, niet langer in een studentenhok, leek mijn droom binnen handbereik. Er was alleen een klein probleempje. Ik woonde één hoog zonder lift. Gelukkig wist de muziekhandel daar iets op. Ze brachten een shovel mee om de piano op het balkon te tillen. Tenminste, ik dacht dat zo’n ding een shovel heette…
Augustus 2003. We gaan verhuizen.
Voor het zwaarste meubelstuk in huis regel ik geen vrienden met een aanhanger, maar de muziekhandel met een shovel. Bekenden een hernia bezorgen, wil ik liever niet op mijn geweten hebben. De piano zal gaan zoals hij gekomen is: over het balkon.
De shovel kan daar alleen bijkomen door een stenen poort van ruim tweeënhalve meter hoog en dat ging de vorige keer prima. Omstreeks het afgesproken tijdstip zie ik echter een enorm geel bouwvoertuig onze straat inrijden.
Het ding is ruim negen meter lang en veel te hoog. ‘Dat zal toch niet’, denk ik nog even. Maar helaas.
De bestuurder, compleet in blauwe overall, bekijkt de poort vluchtig. Met z’n handen in de zakken zegt hij: ‘Dat gaat ‘em niet worden’. Vervolgens rijdt hij met het hele gevaarte de straat uit. De muziekhandelaar en ik blijven verbouwereerd achter.
Een week later. Na ettelijke telefoontjes blijkt dat er de vorige keer een verrijder is gebruikt en dus geen shovel.
Bovendien is het bewuste voertuig tijdelijk gestationeerd in Duitsland.
Wat nu? De muziekhandelaar weet wederom een oplossing. Deze keer zal de verhuizing plaatsvinden op pure mankracht. En zo gebeurt het. Op maandagmorgen stormen vier sterke kerels mijn oude huis binnen gewapend met kleden, sjorbanden en een stoer voorkomen. Het plan is om de piano via twee ladders langzaam van het balkon af te laten glijden.
Eenmaal op het balkon aangekomen, blijken de mannen wat terug te krabbelen.
Drie meter dertig is best hoog.
Wat te doen als de piano gaat schuiven?
Een paar keer hangt het muziekinstrument een stukje over de balkonrand om daarna snel weer binnenboord getrokken te worden. Na ruim anderhalf uur ploeteren, komt de aap uit de mouw. De kerels durven het niet aan. Met zichtbare tegenzin belt een van hen de grote baas. Deze is niet blij. Wanneer ze voorstellen om een heftruck te bestellen, hoor ik hem mopperen door de telefoon. Na een dikke discussie wordt het gewraakte voertuig, à 220 euro, alsnog besteld.
Dat is overigens meer dan de prijs die ik heb afgesproken voor de hele verhuizing.
Het wachten duurt lang, maar wordt beloond. Binnen vijf minuten (!) na het arriveren van de heftruck staat de piano op de begane grond.
En snel daarna in ons nieuwe huis.
Nu alle pianoperikelen achter de rug zijn, denk ik met weemoed terug aan de tijd dat ik orgel speelde. Wat ging alles toen makkelijk! Met mijn boeken onder de arm fietste ik naar de kerk om daar te oefenen en les te krijgen.
Ik moet toegeven dat kerkorgel spelen wel zijn voordelen heeft, want verhuizen doen ze zelden…