Betrapt
2003-09-26
‘Ik weet wie dromer is.’ Ze kijkt me aan. Haar olijke ogen stralen, ze kijkt meer uitgelaten dan doortrapt.- Jaargang 47
- nummer 19
Bijna vrolijk.
‘Waar heb je het over?,’ reageer ik verbaasd.
En duidelijk niet erg zeker van mijn zaak.
‘Ha ha, doe maar niet zo raar hoor, ik ben ook Nederlands Gereformeerd en lees dat blaadje ook.’
Ik kijk van haar weg. Voel mijn maag.
Deze situatie, dit moment ik heb al 58 Dromers lang gevreesd. En hier is het dan.
Ik onderzoek koortsachtig of ik ooit over haar geschreven heb.
De avond begon zo mooi.
Als gebedscoach uitgenodigd door Tamar, die terugkomt uit Belo Horizonte op de welkom avond van de Go-teams van ‘Jeugd met een Opdracht’.
Haar Braziliaanse shirt staat haar relaxed.
Het is warme zomeravond in een meer dan gevulde kerkzaal op Heidebeek.
Ik geniet van alles. De jonge mensen die terugkwamen uit de zendingsvelden vertellen en getuigen veel..
De trotse lijven, de aangeraakte harten.
En tussen al die jonge mensen zit Tieneke. Net terug uit Polen en ze kijkt me lachend aan.
Wat me nog het meest raakt is dat ik geen gepaste reactie weet.
Al 3 jaar schrijf ik deze column en ben bang voor dit moment.
Een leerling uit mijn eigen klas die me ontmaskerd.
Heb het talloze malen doorgenomen en nu kan ik slechts brommen: ‘Als je je mond maar houdt’
Mijn reactie is onbevredigend.
Ik baal van mezelf. Mijn gedrag, mijn houding, mijn opmerking.
Thuis besluit ik te stoppen met deze column.
Ik was toch al naar van het idee dat ik zoveel privé zaken van leerlingen openbaar maak. Dingen in vertrouwen verteld, in ernst ontvangen en daarna weggegeven aan andermans ogen.
Mijn vrouw weet raad.
‘Bespreek het met die meid,’ is haar simpele antwoord.
Op school wacht ik haar op.
Als ik haar zie in het lokaal moet ik glimlachen. Ze is een stralend gaaf mens, mooie ogen en een blik vol vrede van God.
Haar getuigenissen in de klas herinner ik me, haar echtheid in Hem valt op.
Ik roep haar.
Tieneke vertelt me dat ze het al maanden dacht.
Dromer is het eerste wat ze leest in Opbouw.
Ze vertelt me dat het herkenbare verhaaltjes zijn.
En dat ze het bij de laatste verhaaltje opeens zeker wist dat ik het was.
‘Hoezo,’ vraag ik zacht.
‘De klas die gesplitst werd, kwam bij ons erin.’
Ik glimlach en haal voorzichtig alle laatste dromers en leerlingen voor mijn geest. Tieneke weet dus alles.
Ze kijkt me aan.
En schud vol ongeloof haar hoofd als ik vertel dat ik nu stop met de column.
‘Meen je dat? Waarom?’
Ik leg haar uit dat nu ik ontmaskerd ben, betrapt ben leerlingen na kunnen rekenen over wie het verhaaltje gaat.
‘En mijn verhaaltjes uit het verleden zijn op. Dus ik moet wel actueel schrijven.’
Ze kijkt me aan.
‘Maar..,’zegt ze dan, ‘Denk je dat ik dit allemaal doorvertel of zo?’ Haar boosheid wordt overdekt door haar teleurstelling.
Opeens zie ik een jonge meid, die als zuster in het geloof wijsheid uitstraalt en vertrouwen geeft.
Maar als ik beloof niets te zeggen… dan kan Dromer toch gewoon verder gaan..?’ Haar ogen twinkelen als ze zegt: ‘Hihi, dan weet ik dingen die ik altijd al eens wilde weten.. dat is beloning genoeg voor mijn zwijgen. Je mag er op rekenen.’ Dat doe ik.
Voor Tieneke
Dromer.