Ontmoetingsdag van dochters van Eva
2003-10-10
Ieder jaar weer bekruipt me op de Vrouwencontactdag het gevoel al iets van Gods grote toekomst mee te mogen maken. Een bomvolle kerk met bijna vijfhonderd vrouwen, verenigd in die Ene Vadernaam en komend uit allerlei kerken van binnen en buiten ons kerkverband. En als je dan, zoals ik, in de bevoorrechte positie bent om veel vrouwen te kennen uit plaatsen waar je gewoond hebt, dan herken je veel gezichten van zusters met wie je langer of korter bent opgetrokken en dat geeft een enorm vertrouwd gevoel. Bij de opening werd gezegd dat er zich ook EVA- lezeressen gemeld hadden. Deze zusters werden eveneens van harte welkom geheten, want wij zijn toch allen Eva’s dochters?- Jaargang 47
- nummer 20
Door de betrokken en doorleefde wijze van leiding geven aan deze dag door mevrouw Ineke Bergsma, een geboren onderwijzeres, ontstond er een wij-gevoel wat andere jaren mijns inziens wel eens ontbroken heeft.
Voordat de hoofdspreker van vandaag, Adrian Verbree, het woord nam uitte mevrouw Bergsma de wens dat wij allen mochten worden als een kastanje die uit zijn bolster tevoorschijn komt als wij onszelf hebben leren zien in Gods licht. Hierbij toonde zij ook twee prachtige kastanjes, de een wat verder uit zijn bolster dan de ander. Na de opening, veel samenzang ondersteund en begeleid door het orgel, twee fluitisten en een hoboïst ( alles uit eigen gelederen) zoals mevrouw Bergsma treffend aanduidde, volgden de bijbellezing en het gebed.
Spiegel
Adrian bepaalde ons bij het beeld van een spiegel. Wat zie je als Christen in de spiegel, en hoe leer je jezelf kennen als je kijkt naar Gods spiegel, de Bijbel? Wij zien in deze spiegel vaak iets anders dan we graag zouden willen zien, maar nooit iets anders dan God ons wil laten zien.
Als je gelooft en tot je laat doordringen dat je, in tegenstelling tot het toevallige gevolg van de evolutie, een uniek bedacht en bedoeld schepsel bent, geeft dat voor het hier en nu levensmoed en ruggengraat.
Je mag er zijn, want God heeft je gewild, ongeacht wat mensen van je vinden of zeggen en ongeacht hoe je je voelt. Ook al ligt er soms een grauwsluier over de spiegel heen van depressie, ziekte of eenzaamheid, het gaat er niet om hoe je je voelt maar om wie je bent.
Eigen ziekte
Adrian zelf heeft rust ervaren bij dit besef in de jaren van zijn eigen ziekte zodat hij er zich niet voor schaamde om te vertellen hoe hij eraan toe was.
Wie goed in de spiegel kijkt leert volgens Adrian eerbied , leert dat hij maar een mens is. God wil dichtbij ons zijn, onze Vader, maar Hij is ook de Grote God die wij niet kunnen narekenen.
Jezus noemde volgens Verbree het leerling zijn een kwestie van kruisdragen, dat wil zeggen dat volgen van Jezus ook lijden om zijn Naam met zich kan meebrengen.
Je moet bepaalde zaken van jezelf, zondige gewoonten of nare trekjes ‘kruisigen’, er afstand van doen.
Vervolgens rekende Verbree af met de gedachte van veel Christenen dat God een soort Sinterklaas is: ‘Here ik ben niet blij, waarom gaat u deze weg met mij?’ zeggen ze dan als het gaat om een makkelijk te verhelpen ongemak. Waarom zouden wij geen ziektes hebben en niet- Christenen wel? God is er niet om Christenen te vrijwaren van de gevolgen van de zondeval. Met grote ernst en zeer indringend ging ds Adrian Verbree op deze vraagstelling in. Tenslotte stelde hij dat, als je beseft hoe klein je bent en hoe groot God is en wie je door hem mag zijn, er hier al geluk voor je is en dat een geweldig toekomstperspectief wacht.
Openheid
Na de toespraak van Verbree was er gelegenheid om vragen te stellen.
Mooi en ontroerend vond ik de openheid waarmee een aantal vrouwen iets deelden van hun Gods-ervaringen in hun leven. Indrukwekkend! In der pauze kon iedereen genieten van een goed verzorgde lunch en de ontmoeting met elkaar. Achter mij zaten zes zussen die met elkaar dit dagje uit hadden afgesproken. Zij kwamen uit drie verschillende kerkgenootschappen en meldden dat zij ook nog 6 broers hebben!
Na het eten was er gelegenheid om deel te nemen aan vijf workshops: er kon geschilderd worden onder leiding van Kees van Driel, mensen konden zingen, een wandeling door Kampen maken, luisteren naar Wouter Rozema over het omgaan met vrijwilligers (‘vrouwen zijn onze beste mannen’) of naar André Maliepaard over het omgaan met jongeren.
Uit de reacties van diverse vrouwen was op te maken dat alle workshops heel geslaagd zijn geweest. Na een warme (en lange) bedank-ceremonie kwam er tegen 16.00 uur een einde aan deze ware ontmoetingsdag. Velen maakten van de gelegenheid gebruik om nog even wat na te praten onder het genot van een kopje koffie of thee. Ai, ziet hoe goed hoe lieflijk is’t dat dochters van hetzelfde huis als zusters te samen wonen. Kom volgend jaar en doe als wij, ga mee naar de Vrouwencontactdag 2004!