Moderne moeder in de spagaat
2006-05-12
‘“God zegent de vrouw met kinderen” was onlangs het onderwerp van de preek. Daar zou ze een blijde moeder van worden’, vertelt Marion Breuker-Reijm (33, CGK). ‘Ik vond dat enorm confronterend. Ik zorg momenteel voltijd voor mijn twee kinderen en voel me daar niet helemaal gelukkig onder. Volgens de bijbel moet ik dat wel zijn. Is er bij mij dan iets mis?’- Jaargang 50
- nummer 10
Marion speelt met de gedachte weer buitenshuis te gaan werken. ‘Aan de ene kant vind ik dat egoïstisch van mezelf. Wouter (bijna 3) en Julian (1) zijn nog heel klein en hebben me nodig. Maar ik heb ook talenten gekregen van God. Die mag ik dan toch gebruiken? Kortom, ik ben er nog niet uit.’ Het dilemma waarin ze verkeert, wijt ze aan de moderne maatschappij. ‘Meisjes studeren nu en het is logisch dat ze iets met die studie willen doen. Wij baren echter nog wel steeds de kinderen en zijn de hoofdverzorgsters daarvan. En als we die kinderen achterlaten bij een ander om zelf te gaan werken, voelen we ons schuldig. Zo komen we, moderne moeders, in een spagaat.’
Moederwens
‘Ik heb niet altijd een sterke moederwens gehad, wel had ik het idee dat het leven zo loopt. Pas op mijn 28e begon het echt te kriebelen. Iedereen om me heen kreeg kinderen en ik wilde dat ook wel. Ik was op dat moment alleen en op zoek naar een partner.’ Marion plaatste een advertentie op een christelijke internetsite.
Onder andere ene Eric Reijm (32), werkvoorbereider in de bouw, reageerde. Tijdens hun eerste ontmoeting werden ze meteen verliefd. Daarna ging alles heel snel. Ze kochten een huis, verbouwden het rigoureus en een jaar later waren ze getrouwd. Kinderen waren direct welkom. ‘Ik had vijf jaar gewerkt als bedrijfsmaatschappelijk werkster.
Die baan heb ik in verband met de verhuizing opgezegd. Na mijn trouwen zou ik wel wat nieuws zoeken.
Het liep echter anders. Ik was meteen zwanger, we hadden niet verwacht dat het zo snel zou gaan.
Omdat werk vinden toen niet meer zo eenvoudig was, besloot ik me vooreerst op het kind te richten.’ ‘Ik had een nogal naïef idee over het moederschap. Ik dacht dat het voornamelijk gezellig zou zijn. In plaats van in je eentje ga je met zijn tweetjes naar de supermarkt, iets in die trant. Natuurlijk waarschuwde de omgeving dat mijn hele leven compleet zou veranderen. Maar ik verwachtte dat het wel los zou lopen. En werken kon er gemakkelijk bij toch? De praktijk was natuurlijk totaal anders.’
Zwangerschap
‘Zwanger zijn vond ik heel onwezenlijk. Het hield me geestelijk erg bezig. Wat gebeurt er in mijn lijf? Hoe groeit het kind in mij? Dat was prachtig. Lichamelijk gezien was het vreselijk, ook al roept iedereen altijd dat het zo leuk is. Je lijf bulkt van alle kanten, je hebt veel kwaaltjes en pijn. En daar mag je niet over klagen, want dan denken ze dat je niet blij met het kind. Dat was ik wel degelijk, maar niet met die lichamelijke toestanden.’ ‘De eerste bevalling was erg zwaar en eindigde in het ziekenhuis. Gelukkig kwam Wouter gezond ter wereld. We waren dolgelukkig met hem. Iedereen vroeg hoe ik me voelde als moeder. Maar dat wist ik niet. Ik zei eerlijk dat het besef nog moest groeien. Dat stuitte weer op onbegrip. Moeder worden is echter zo onwezenlijk. Daar moest ik vreselijk aan wennen.’ ‘In het begin was ik bang dat ik de verzorging van zo’n kleintje niet in mijn eentje aankon. Hoe doe je dat toch allemaal? Maar het ging gelukkig prima. En een kleine twee jaar later werd Julian geboren. Dit keer was het een vlotte thuisbevalling.’
Nederig
‘Het moederschap vormt je op veel manieren. Je krijgt er een extra rol bij maar die moederrol wordt wél meteen je hoofdrol. Daarvan leer je nederig zijn. Je moet jezelf namelijk steeds aan de kant zetten voor je kinderen.
Zij gaan voor alles! Werk, hobby’s, vriendinnen, vrije tijd en nachtrust. Dat is op zich wel goed, al is het niet altijd even leuk natuurlijk, haha.’ ‘Door kinderen leer je ook weer met verwondering om je heen kijken. Als Julian voor het eerst op het gras zit en dat heel blij en onderzoekend plukt, denk ik: ‘Ja, gras ís ook mooi!’ Met kinderen ben je sowieso meer in de natuur. Het hoeft allemaal niet meer zo groot en ingewikkeld. Je geniet meer van de eenvoud.’
Taak
‘De voornaamste taak van een moeder is om haar kinderen op te voeden naar zelfstandigheid zodat ze een verantwoordelijk leven kunnen leiden. Ze moet ze steeds meer vrijheid geven zodat ze bewuste keuzes leren maken.
Wij leren Wouter bijvoorbeeld nu al dat zijn lijf alleen van hem is en dat niemand daar zonder zijn toestemming aan mag komen, zelfs wij als ouders niet.’ Zelf heeft Marion weinig moeite met het feit dat de kinderen zelfstandiger worden. ‘Ik breng Wouter met plezier naar de peuterspeelzaal. Ik stond de eerste keer echt niet buiten te grienen.
Het is juist leuk voor hem om met andere kinderen te spelen. Je moet daarin een balans zien te vinden.
Liefdevol zijn en warmte bieden en tegelijkertijd los leren laten.’ ‘Zelf hoop ik mijn kinderen doorzettingsvermogen te leren. Daar bereik je meer mee. Ook wil ik ze vrijer opvoeden dan ik zelf ben opgevoed door ze meer keuzes en verantwoordelijkheden te geven. Ze krijgen al genoeg grenzen. Willen ze bijvoorbeeld niet eten? Dan niet. Ze krijgen heus wel genoeg binnen de rest van de dag. En als Wouter zout op zijn jam wil dan krijgt hij dat. Hij komt er zelf wel achter dat het niet lekker is. Mijn ouders vinden dat zoiets gewoon niet hoort.’
Geloofsopvoeding
Marion en Eric volgen samen een christelijke geloofsopvoedingcursus. ‘Er komen allerlei praktische zaken aan de orde zoals vriendjes en schoolkeuze. Maar ook hoe je thuis de eredienst gestalte kunt geven en wat je met je geloof doet. Hoe geef je bijbelverhalen door? Wij lezen veel in de kijkbijbel, we zingen vaak liedjes en bidden ’s avonds met de kinderen. Voor het slapengaan zeggen we standaard dat Jezus het allermeeste van ze houdt. Dat willen we ze inprenten.’ ‘We hopen de kinderen normen en waarden mee te geven. Niet zozeer het aardig zijn voor anderen, maar door de tien geboden na te leven. Niet liegen en stelen zijn algemene opvoedregels die iedereen onderschrijft.
Maar als christen doe je bijvoorbeeld niet aan echtbreken. Ik ga mijn kinderen vertellen hoe ik dat zie. Ik wil ze tegelijkertijd echter ook de ruimte geven om er anders over te denken.’
Genieten
‘Ik kan enorm van de kinderen genieten. Het opvoedende aspect vind ik heel leuk, zelfs de “nee-fase”. Zo’n kind dat ontdekt dat het een eigen willetje heeft. Het is prachtig om te zien dat ze wat nieuws leren en heel enthousiast zijn als opeens iets lukt.’ ‘De zorgende kant van het moederschap valt me heel erg tegen.’ Ter illustratie komt Julian precies op dat moment melden dat hij een poepluier heeft, de derde van die dag. ‘Dit bedoel ik nou. Je moet er altijd voor hen zijn. Vieze luiers, eten, troosten, je hebt nooit rust.’ Na lang twijfelen heeft Marion toch besloten op zoek te gaan naar werk en niet te wachten tot Julian naar school gaat. ‘Ik ben ook Marion de maatschappelijk werkster en niet alleen moeder. Ik verwacht met een baan beter in mijn vel te zitten en daarom een leukere moeder te zijn. Ik heb al een job coach in de arm genomen. Dus de eerste stappen zijn gezet.’
Reageren?
redactie.opbouw@ngk.nl