Honds
2003-10-24
Eigenlijk heb ik niet zoveel met honden. Maar soms bezwijk ik; zoals voor het artikeltje dat de vrijgemaakte dominee P.J.C. Colijn schreef in De Reformatie van 6 september. Boeiend genoeg had het een plaats gekregen in de rubriek 'Meditatief', waar als regel een min of meer ‘gewone’ schriftoverdenking te vinden is. Nu kun je het onderstaande ook wel zo noemen, maar dan toch weer net een beetje anders. Leest u mee: - Jaargang 47
- nummer 21
Daar zat ze dan. Mooi rechtop. Bijna had ze de overkant van de weg gehaald.
Ze kon zó hard rennen. Maar deze keer was ze niet snel genoeg geweest.
Een onwaarschijnlijk rode plas bloed vormde een steeds groter wordende kring om haar heen. Eén moment zag ik niets anders dan haar trouwe bruine ogen. Toen zag ik ook de rest. Mijn lieve vrouw in radeloze tranen. De zware bus een paar meter verderop waar de chauffeur handenwringend uitstapte. De buren die meteen kwamen aangerend. Haar glimmende zwarte haren overal op de weg.
Het kostte me moeite om te bedenken wat ik moest doen. 112 bellen?
Nee, dat is niet voor honden. De dierenambulance dan. Wonderlijk hoe mijn vingers feilloos de telefoontoetsen vonden, hoe verward ze ook door mijn brein werden aangestuurd.
Waarom zijn die 06-nummers ook zo lang, dacht ik woedend. Binnen de kortste keren arriveerde de ambulance.
Ze tilden onze hond op de brancard.
Eén achterpootje bungelde los aan het lichaam. Het andere achterpootje was verbrijzeld bot en bloed.
Onbegrijpelijk rustig keek ze ons aan.
Het leek allemaal een boze droom, toen we de ambulance achterna reden. Ik had besloten deze maandagochtend rustig aan te doen. Het was een mooie, maar inspannende zondag geweest. Drie keer had ik gepreekt over 'Noem mij maar Mara'. Die intens bittere woorden van Naomi. De preek ging over gebroken dromen. Naomi's verwachting van het leven was stukgelopen op de realiteit. Zo kan het ons ook vergaan. Als onze - op zich redelijke - idealen van een gelukkig leven met diegenen die we liefhebben sneuvelen, dan doet dat intens pijn. Die pijn waar ik gisteren over gesproken had voelde ik nu. En ik overdacht de boodschap. Als onze dromen aan gruzelementen vallen dan kan de Heer dat gebruiken om het verlangen in ons wakker te roepen naar betere dromen: God kennen en dicht bij Hem leven. Welnu, de droom van genieten van onze 2-jarige flat-coated retriever was aan flarden. En ik zocht de nabijheid van de Heer.
Ze heeft een spuitje gehad. Asha (haar naam betekent 'leven') dood. 'O God,' dacht ik toen we voor het laatst haar koppie streelden,'“wat er vandaag gebeurt stelt natuurlijk helemaal niets voor vergeleken bij wat ik de afgelopen vier jaar in het pastoraat heb gezien en gehoord. En ik zie heus wel het verschil tussen een mens en een hond. Maar waarom hebt U zo weinig gezegd over honden in de bijbel?
Zo ongeveer elke tekst waar honden in voorkomen, is negatief. Met als klap op de vuurpijl Openbaring 22:15 “buiten zijn de honden en de tovenaars.” Al weet ik best dat met die honden mensen worden bedoeld. Maar ondertussen.'
Het mooie evangelie waar we elkaar mee mogen troosten, een evangelie over een opstanding uit de dood en een eeuwig leven - wat moet je ermee als je mooie lieve hond doodgaat?
Het evangelie spreekt zich (gelukkig!) duidelijk uit over de toekomst van de mens. Maar niets over huisdieren. Ik vond troost in de woorden van Paulus. 'Want de schepping is aan de vruchteloosheid onderworpen.' En: 'Want wij weten, dat tot nu toe de ganse schepping in al haar delen zucht en in barensnood is.' Zo is het.
Al belooft God niet dat je later je huisdieren weer terug zult zien, Hij belooft in elk geval een nieuwe schepping. Zonder pijn voor dieren.
Zonder kapotgereden achterpootjes.
En zonder rekeningen zoals ik die vandaag thuisgestuurd kreeg. 'Euthanasie hond: Euro 18,49.'
Nawoord
Misschien bent u geen dierenvriend en vindt u het allemaal erg overdreven.
Eigenlijk was ik niet van plan om mijn persoonlijke ervaring in dit blad op te schrijven. Toch heb ik de stoute schoenen aangetrokken. Daarbij geholpen door de vele mensen die belden of even langskwamen en dit verdriet belangrijk genoeg vonden om te delen.
Voor veel mensen is verdriet over een dooie hond (2 Samuël 9:8) blijkbaar herkenbaar. Daarom toch dit stukje.