Verkleden
2003-12-05
Kleding en oude gordijnen gooi ik tegenwoordig vlugger weg dan toen we nog kleine kinderen hadden.- Jaargang 47
- nummer 24
Vroeger deden oude gordijnen dienst als herdersjassen, riddermantels. Vitrage was goed voor feeën, engelen, Maria`s en bruidjes. Wijde rokken waren capes en gingen ook in de verkleedkist. Die kist was ideaal speelgoed. Daar konden geen barbies en treintjes tegenop. Maar dat is verleden tijd en onze kleindochter is te jong voor verkleedpartijtjes.
Waar ik wel spijt van heb, is dat ik de zwarte hoge hoed (goochelaar, tovenaar en bruidegom) ook bij de vodden heb geknikkerd. Als ik de berichten over de verkoop van het nieuwe Harry Potterboek goed inschat, is er een levendige interesse voor oude, zwarte hoeden.
Deze morgen stond er tot mijn verbijstering op de voorpagina van de krant een foto van een vader, verkleed als geest, met zijn dochter die een toverhoed ophad. Ze hadden het nieuwste deel van Harry Potter gekocht. ‘Des nachts om twaallef ure’.
Het heeft voor een kind natuurlijk ook wel iets: opblijven en tegen twaalven er op uit om een boek te kopen. Dat geeft een soort ‘Oud en Nieuw’ gevoel met in plaats van vuurpijlen en rotjes, een toverstok, padden en monsters. Leuk toch? Maar die vader… om verkleed als geest naar de winkel te stappen.
Je moet toch serieus je portemonnee in je geestenpak doen. Heel serieus, want daar gaat het de boekwinkels om. En neem ze het eens kwalijk. Maar dat zou mij tot bezinning brengen.
Zou het bij die man heimwee naar zijn kindertijd zijn? Heeft hij iets gemist in zijn jeugdjaren? Of blijft verkleden, om in stijl te blijven, iets magisch? Een andere identiteit?
Ik houd het maar op het laatste: even iemand anders worden.
Maar waarom niet verkleed als Sinterklaas.
Het is er de tijd voor, scholen zijn er blij mee en je blijft werken aan een traditie.
Iemand uit onze kennissenkring speelt ieder jaar voor Goedheiligman en hij betrapt er zichzelf op dat hij verandert met mijter en staf. Statiger. Hij krijgt een krakerige stem en een mild vermanende toon.
Ook Sinterklaas brengt iets van magie mee, Hoewel… het wordt minder. De vrees voor Sint en Piet is aan het tanen.
Mijn buurjongetje zei, toen een gulle Zwarte Piet hem een handvol schuimpjes gaf, ernstig: ‘Die gele lust ik niet.
Kan ik niet wisselen?’ Waar ouders eerbiedig ‘Dag Sinterklaasje, ’roepen, groet hun zoontje nonchalant: ‘Doei Sint, doei Piet.’ Een moeder die tegen haar dochter zei dat Sint geen dure cadeaus kon kopen, kreeg als antwoord: ‘Pikt hij ze dan niet in de winkel?’ Een stuk magie weg!
Helemaal niet erg. Te serieus moet je folklore niet nemen.
Toch ben ik er zeker van dat Sinterklaas het langer vol zal houden dan Harry Potter.
Ik zal overigens dit boek weer met plezier lezen. Want Harry hoort thuis in de sprookjeswereld waar de ‘goeden’ uiteindelijk beloond worden.
Vrouw Holle met een moderne jas.
Niet meer en niet minder.