Een schatgraver in Gods Woord
2002-01-25
Op 87-jarige leeftijd is overleden ds. Willem Gerard Visser die van 1954 tot zijn emeritaat in 1979 predikant was van de gemeente van Utrecht.- Jaargang 46
- nummer 2
Na zijn emeritaat heeft hij nog tien jaar lang bijbelkringen geleid en bijbelcursussen gegeven zodat de kerk van Utrecht 35 jaar lang bij hem in de leer is geweest.
Hij heeft in Utrecht meer dan één generatie gevormd met zijn preken en met zijn bijbelonderwijs. Daarin lag de unieke kracht van deze bescheiden, in de omgang wat verlegen en afstandelijke man. Trouwens niet alleen Utrecht heeft mogen profiteren van zijn kennis. Op de bijbelschool in Zeist heeft hij van 1972 tot 1986 Oude Testament en Hebreeuws gedoceerd.
Hij was het type van een echte schriftgeleerde.
Een schatgraver in Gods woord. Diep delven, opgetogen zijn over wat je aan schatten aanboort en de gemeente laten delen in de gevonden rijkdom. Ik heb nooit in mijn leven iemand ontmoet met zo’n bijbelkennis en zo’n schriftinzicht als dominee Visser.
Die vertrouwdheid met de bijbel kwam niet alleen voort uit zijn dorst naar kennis. Dat speelde zeker een rol, want hij was een man met een zeer brede belangstelling. Zijn kinderen memoreerden dat hun vader in z’n gymnasiumjaren negens en tienen haalde voor vakken als wiskunde, natuurkunde en scheikunde. Later bleek dat hij over de meest uiteenlopende onderwerpen met verstand kon spreken.
Twee drijfveren
Zijn diepe inzicht in de bijbel kwam niet alleen voort uit z’n dorst naar kennis, maar ook uit twee ander drijfveren.
De eerste drijfveer moet geweest zijn overtuiging dat als je onze God werkelijk vinden wilt en zijn zoon Jezus wilt leren kennen, je dit alleen maar kunt doen door helemaal in de huid van de bijbel te kruipen; in de huid van de schrijvers van de boeken van Mozes, in de huid van de profeten, in de huid van de evangelieschrijvers en in de huid van Paulus. Niet vanuit onze buitenkant moeten we de Schrift benaderen, niet vanuit onze situatie, maar vanuit de Schrift zelf. En dat Schriftonderzoek en dat Bijbelonderwijs verrichtte Visser dan op een niet-dogmatische wijze. Het dogma niet al aan het begin van het bijbellezen maar pas aan het eind. Deze manier van bijbellezen en bijbeluitleg maakte Visser zo’n verrassende en ontdekkende prediker.
Dat gold nog het meest ten aanzien van het Oude Testament en voor die delen van het Nieuwe Testament waarin het Oude Testament sterk doorklonk.
Er is nog een andere drijfveer geweest in de omgang van Visser met de Bijbel.
Dat is de Schrift als toevluchtsoord, als plaats om rust te vinden, vooral in turbulente tijden. En dat de tijden turbulent waren voor een predikant in de Gereformeerde Kerken in "de eeuw van mijn vader" is evident.
Spanningen
Visser studeerde theologie in Kampen van 1935 tot 1940. De spanningen in gereformeerd Nederland waren toen al voelbaar. Tegen de tijd dat hij klaar was met zijn studie brak de oorlog uit.
Na eerst hulpprediker geweest te zijn in Ouddorp en Voorburg, werd hij in 1944 predikant in Brunssum-Treebeek.
Precies ten tijde dat de Vrijmaking de gereformeerde wereld spleet. Visser koos met overtuiging – als een echte leerling van K. Schilder - de kant van de Vrijmaking. Van 1946 tot 1954 was hij predikant in Scheveningen. In 1954 wordt hij dan beroepen in Utrecht als opvolger van de fameuze H.J. Schilder.
Hij aanvaardde het beroep ondanks het feit dat hij wist dat er in Utrecht grote verdeeldheid heerste wie wel de opvolger van H.J. Schilder moest worden. Hij zocht van meet aan zijn kracht en zijn rust in bijbelprediking, in exegese, in bijbeluitleg. Hij zocht z’n kracht niet in allerlei programmatische activiteiten die de vrijmaking moesten bevestigen. Deze concentratie op de Bijbel hield hem overeind, ook toen in 1967 voor de tweede maal in zijn leven een kerkelijk conflict wordt uitgevochten. Dit keer deed hem dat wel héél veel pijn. Maar door zijn diepe relatie met de Bijbel wist hij zich beschermd en verheven boven verdenkingen, boven verdachtmakingen, boven onheuse en banale kritiek. De Schriften als toevluchtsoord in barre tijden. Nadat het conflict was uitgewoed, braken er toch weer goede tijden aan. De gemeente in Utrecht bleef hem in meerderheid trouw en hij de gemeente.
En hij is weer gaan preken en onderwijzen dat het een lieve lust was.
Zo gedenken wij deze bijzondere leermeester met grote dankbaarheid.