Vier vijf mei
2002-05-31
Twee weken voor 4 mei worden we door het plaatselijke 4-5 mei comité gevraagd een bijdrage te leveren aan het festival.- Jaargang 46
- nummer 11
‘Ja hoor, geen probleem. we maken er iets leuks van,’ is onze reactie.
De bedoeling is dat 27 leerlingen op een grote piramide van ca. vier meter hoogte drie zijden uitbeelden in een tabloid-vivant.
Eén zijde tweede wereldoorlog, één zijde zinloos geweld, en één zijde ‘na 11 september of zo iets’
We zijn er klaar voor.
Denken we We vragen leerlingen mee te doen, maar…..
4 mei valt midden in de vakantie van de leerlingen.
En 4 mei valt op een zaterdag.
Van alle klassen willen er slechts drie leerlingen meedoen.
Het lukt niet.
Hoe krijgen we nog 24 leerlingen te pakken???
Die van 14.00 uur tot 20.45 uur beschikbaar zijn???.
We verzinnen een snood plan… De volgende ochtend heb ik dagopening en vraag aan mijn leerlingen of ze mee willen doen met een moreel dilemma… Vrijwillig.
Als je niet wilt, mag je even het lokaal uit en gaan kletsen op het plein.. als je wel blijft zul je het merken…. dan kom je jezelf tegen… Take it or leave it..
Alle leerlingen blijven zitten.. verwachtingsvol.
‘Oké,’ zeg ik,.. ‘na afloop ben je ofwel boos op me, of je zegt.. leuk gedaan.
Je mag nog echt weg….’ Niemand vertrekt.
Vervolgens gebruik ik 24 minuten om 24 leerlingen te strikken.
En in mijn gespannen strik vang ik alle vogeltjes…
Allereerst vraag ik of ze op willen schrijven wat het leukste is dat ze midden in de vakantie zou kunnen overkomen?
Echt het allerleukste..
Pennen bewegen.
Dan vraag ik waar ze toevallig zaterdag zijn en daarna of ze datgene wat daar staat opzij zouden zetten voor dat ‘allerleukste.’
Twee leerlingen niet. De rest zegt : ‘Jaaaa, dat leukste gaat voor…’
Vervolgens verandert mijn toon.
Ik vertel dat ik een roddel gehoord heb over mijn leerlingen.
Dat ze ….. alleen nog maar zouden denken aan zichzelf, hun directe welvaart, hun directe vrienden en familie en dat de rest van de wereld kan stikken..
ik laat zelfs een nummer van Offspring horen. Luidkeels wordt gezongen waarom jeugd zich not responsible voelt.
Dan kijk ik de klas rond.
Sommigen zeggen: ‘Nee, dit geldt niet voor mij… ik doe wel meer dan…’ Ik kijk de hele klas rond en laat iedere leerling zich uitspreken..
Slaat deze roddel ook op jou, of doe jij meer dan je eigen … Allen spreken uiteindelijk zich uit en ik zet verheugd hun naam op een papier… Ja, jij bent dus echt iemand die ergens voor staat..
Dan zegt Carolien: ‘Maar je kunt zo weinig doen…’ (Bingo, denk ik en ik ga ze voeren..) ‘Zou je willen staan? zou je vier- à vijfduizend mensen willen tonen dat je ergens voor staat? Gewoon, omdat het nodig is in deze wereld?’
‘Ja,’ zegt er een, ‘ja’, zegt bijna iedereen.
Dan draai ik het bord om, en toon in detail alle actie die op 4 mei gewenst is en ik roep: ‘Ja ja ja! Het kan. Gelukkig, jij kunt op 4 mei een geluid laten horen. Tijdens dodenherdenking.
We doen het. Yes, yes.
En jullie kunnen allemaal (op die twee na) want jullie konden allemaal ook ‘dat hele leuke doen’ dat op je papiertje staat, dus.. we doen het….
Ze voelen zich gepakt.
Want één voor één worden ze daarna gevraagd door mij…: ‘Vertel,.. wat doe je, sta jij 4 mei ergens voor of trek je je terug?’ Er wordt gelachen..
Viervijfde van de klas stemt lachend, beetje knorrend toe.
Een enkele leerling met rood hoofd zegt… ‘mijn baas geeft me hier geen vrij voor..’