Er is een derde weg
2009-10-09
We hebben drie kinderen, die ons niets verwijten, maar wel andere keuzes maken. De oudste twee deden nergens meer aan, de jongste twijfelt hard. Het ligt niet aan onze opvoeding zeggen ze, wanneer we het er soms over hebben. Maar wij weten beter. Dat zij bij ‘God’ niets voelen, heeft alles met ons gevoelsleven te maken.- Jaargang 53
- nummer 20
Het is makkelijk de oorzaak te zoeken in onze traditie. Onze ouders, die trouw hun kerkelijke werk deden. Maar zelden iets van vreugde uitstraalden. Niet dat we dat misten, het was gewoon zo. Gereformeerd geloof was misschien niet blij, maar wel standvastig. Ons voorbeeld was eerder Job dan de in zijn onderbroek dansende David.
En dat hebben we ongeveer zo overgedragen op onze kinderen. We bespraken onze aanpak jaren achtereen met andere ouders in een opvoedgroep (ik bleek – niet verrassend - een ‘intuïtieve’ opvoeder), hoorden wat anderen meemaakten en hoe zij met hun kinderen omgingen. Er leek geen garantie voor succes. Maar we dachten er in elkaar geval meer en vaker over na dan onze ouders. Op dat plusje zouden onze kinderen kunnen voortborduren.
Maar dat pakte dus anders uit. Net als in andere gezinnen leek het generatielange verbond met de God van Israël ten einde te lopen. Hij was dezelfde gebleven, beleden we. Dus waren wij veranderd. We gooiden de afgelopen jaren heel wat badwater weg, maar het was ons niet opgevallen dat er ergens ook een baby bij zat. Dat moest echter wel, want waarom voelden onze kinderen dan niets meer?
Tot ons tweede kind ons verraste. Via zijn opleiding kwam hij als stagiair in aanraking met het jongerenwerk van Youth for Christ en wat later kwam daar zelfs een vaste baan uit voort. Hij begon over ‘belijdenis doen’. Vroeg zich af of daar een stoomcursus voor bestond, want hij besefte de nodige kennis te missen. Die belijdenisvraag verstomde even door de drukte rond verhuizing, nieuwe baan en samenwonen.
Wij wachten even af met welke vragen hij zal komen. Misschien komt hij niet eens bij ons, maar vindt hij in zijn nieuwe omgeving christelijke vrienden en goede voorbeelden. Zodat ons de rol resteert van liefdevolle gelovige ouders, waar hij en onze andere kinderen altijd terecht kunnen.
Wij dachten in onze teleurstelling, dat voor onze kinderen twee wegen openstonden. Maar het zijn er drie. En op die derde weg zullen ze nieuwe woorden, nieuwe vormen en een nieuwe relatie met God vinden. Hij verandert niet. Hij laat zich vinden.
Johan van der Spoel is een pseudoniem.