Reacties op de euthanasiewet
2001-01-05
Protestant komt van protesteren. Zes Duitse vorsten protesteerden tegen de rijksban van Maarten Luther. Sindsdien heeft het protestantisme zich vaak strijdbaar opgesteld. In de zestiende eeuw streed men tegen misstanden in de kerk. In het Nederland van de vorige eeuw streed men voor gelijkberechtiging van christelijk onderwijs. Die strijdbare traditie is er één waarop we trots mogen zijn. Een christen die strijdt tegen onrecht en opstaat om zijn stem te laten horen, is diep bij-bels bezig. Jezus zegt zelfs dat wij het zout der aarde zijn, de smaakmakers dus. In de wereld om ons heen hebben wij een pittige inbreng. Nou ja, pittig. Als het goed is dan. De werkelijkheid van alledag staat zover af van dit ideaalbeeld. Op de Molukken worden christenen vermoord, broers en zussen in de Heer. Protesteren doen we nauwelijks. Onder ‘Paars’ moeten de armen alleen maar inleveren. Protesteren doen we nauwelijks. Vorige week is in Nederland de euthanasiewetgeving verruimd.- Jaargang 45
- nummer 1
Voortaan is het wettelijk toegestaan om een ander mens te doden. Onder strikte voorwaarden weliswaar, maar nu deze belangrijke grens is overschreden zijn volgende stappen maar klein.
Protesteren doen we nauwelijks. De kerken spreken hun afkeuring uit, wij schudden ons hoofd en dat is het dan wel. Wat is er mis met ons? Waarom gaan we niet massaal de straat op? Waarom bestormen we de Tweede Kamer niet? Misschien wordt het tijd dat wij ons weer eens bezinnen op die mooie naam van ons: protestanten. Dat we samen met andere christenen de taak van smaakmakers serieus nemen. ‘Maak ons een leger, o Heer, roep al uw kinderen bij elkaar. Maak ons een leger, o Heer, dat uw Rijk bekend maakt, dat uw Woord bewaart en uw heerlijkheid openbaart’. (Evangelische Liedbundel 502).
Dit artikel kwamen wij tegen in ‘Gezamenlijk Kerkblad’- voor de gereformeerde en s.o.w. kerken in Drenthe, Overijssel en Flevoland. Het is van de hand van de bekende schrijfster Titia Lindeboom. Wij vragen graag aandacht voor haar opmerkelijke en uitdagende benadering van de nieuwe euthanasiewet. Het is wel waar, dat soms een bepaalde vorm van matheid ons parten speelt, zodat we niet echt meer in geweer komen als het gaat om een onchristelijk beleid van de huidige paarse regering. Terecht is opgemerkt, dat dit beleid zelfs antichristelijke trekken begint te vertonen. Gelukkig rijst er verzet van alle kanten in binnen- en buitenland. Laten wij bidden, dat straks de Eerste Kamer deze fatale wetgeving tegenhoudt!
Ook ds. P. Boomsma schenkt in hetzelfde nummer van genoemd kerkblad van zaterdag 9 december 2000 aandacht aan deze materie in zijn rubriek: ‘Even bomen’. Hij schrijft: ’Zouden de ontwikkelingen in ons land op het terrein van euthanasie te maken kunnen hebben met het verkillen van onze liefde voor God en voor elkaar? Natuurlijk spelen ook zaken een rol als technische ontwikkelingen en onze ideeën over wat mooi en gaaf is. En we rekken levens tot in het oneindige, zodat de dood zich soms bizar slopend aandient. Daar valt genoeg zinnigs over te zeggen. Maar ‘hulp bij zelfdoding’ is toch iets totaal anders? Waarom niet meer aandacht voor pijnbestrijding wanneer mensen daar bang voor zijn? Waarom niet meer verzet tegen de ego-cultuur en tegen de sprookjeswereld van mooi en nuttig moeten zijn? Hij die we verwachten, Jezus, stak zijn handen uit naar mensen die niet meer meetelden. Lepralijders, hebzuchtige tolenaars en mensen die de regels fors hadden overtreden. Zo'n aanraking van Jezus veranderde hun hele bestaan. Wat betekent het dan dat wij nu zijn werk mogen doen?’.
En dan tot slot: wij vonden in hetzelfde nummer van genoemd gewaardeerd kerkblad een paar zinnen van ds. Bram Krol in zijn rubriek ‘Groeibesognes’, die ons bijzonder aanspraken, nl. deze:- ‘Het beste cadeau van de kerk aan ons land is: het Evangelie luid en duidelijk laten horen in alle hoeken en gaten van de samenleving. We hebben meer evangelisatie en een sterkere presentie van de kerk nodig. Dat is heilzaam voor de wereld en zalig voor de ziel!’