Een waardevolle dag in Ede
2002-10-18
In fel contrast met het druilerige en regenachtige weer van deze dag, staken de oranje hesjes van de broeders af die behulpzaam waren bij het vinden van een goede parkeerplek bij scholengemeenschap ”Het Streek”.- Jaargang 46
- nummer 20
Hier konden we ons inschrijven , koffie met koek nuttigen en ook hier speelden zich de eerste ontmoetingen en de begroetingen van deze dag af.
Rond tien uur liepen we naar de Bethelkerk, waar eveneens sprake was van een contrast: prachtige bloemstukken waarin de zonnebloemen prominent aanwezig waren, sprongen in het oog van de honderden vrouwen die ook deze dag weer waren samengestroomd om elkaar te ontmoeten.
Naar mijn idee zijn er echter ook heel wat vrouwen thuisgebleven. Door het weer misschien? Hoe het ook zij: de kerk was minder vol dan waarop de organisatoren hadden gehoopt en gerekend.
Nadat het geroezemoes verstomd was, zongen we eensgezind het mooie lied: ‘Samen in de naam van Jezus’ Ellie Huisman verwelkomde ons en leidde het thema in. Dit nam enige tijd in beslag vanwege problemen met de geluidsinstallatie. Gelukkig kon hier wat aan gedaan worden zodat ieder ook kon horen wat er gezegd werd.
Ellie bepaalde ons bij het speciaal voor deze dag ontworpen logo van twee driehoeken die in elkaar verweven waren, de ene verticaal, de punt naar boven gericht en de andere horizontaal met de punt opzij. Beide driehoeken waren open bij de punt zodat de beide lijnen naar de punt toe op elkaar afkwamen, als symbool voor het openstaan voor de ontmoeting met de ander.
Naar boven toe: open staan voor het contact met God, naar opzij toe: open staan voor het contact met elkaar.
Ook het hoofdbloemstuk had de vorm van een driehoek: twee bloemstukken bogen naar elkaar toe: mooi dat het thema op deze manier terugkwam!
Na nog een keer gezongen te hebben, het bekende lied 473: ‘Neem mijn leven, laat het Heer toegewijd zijn aan Uw eer’, ging de Bijbel open bij de geschiedenis uit Johannes 15 over de wijnstok en de ranken. Christus is de wijnstok, wie aan Hem verbonden blijft zal veel vrucht dragen. Na de bijbellezing was het woord aan Joke Verweerd.
Het programma liep de hele dag zonder tussenaankondigingen van het ene onderdeel in het andere over. Dit heb ik persoonlijk als een nadeel ervaren: juist het aan elkaar praten van de verschillende onderdelen kan voor een stuk sfeer en betrokkenheid zorgen.
Maar dit even terzijde..
Joke Verweerd, als schrijfster bij velen van de aanwezigen bekend, begon haar betoog met het vertellen van een verhaal : ‘Le Pavillon’ (= de Koepel) . Joke heeft een prachtige stem en kan zeer meeslepend vertellen, je kon dan ook een speld horen vallen.
Zonder al teveel op de inhoud van haar verhaal in te gaan (want het is de bedoeling dat daarvan in de volgende Opbouw een samenvatting zal worden opgenomen) zal ik er hier toch al vast iets over vertellen.
De hoofdpersoon is een jonge vrouw die worstelt met haar vroegtijdig afgebroken zwangerschap. Zij gaat samen met haar man op vakantie en komt dan verschillende mensen tegen die bij haar iets teweegbrengen: de één afkeer, de ander verdriet, weer een ander herkenning. Ook worstelt deze vrouw met geloofsvragen en ervaart ze de aanwezigheid van God ternauwernood meer. Op een gegeven moment beseft ze evenwel dat God heel dichtbij komt: zij ziet de donkere sterrenhemel en merkt op dat deze een koepel vormt die tot aan het gras reikt.
En zij beseft: de Hemel, God, is te ver om naar te reiken maar wel aanwezig.
Vanaf het donkere blauw tot aan het gras. Ook erkent ze: Niet mijn gevoel is de maatstaf voor het wel of niet aanwezig zijn van God, maar Hij is en blijft er, ook op momenten dat ik dat totaal niet ervaar.
Ontmoeten
Aan de hand van dit verhaal hield Joke ons verschillende aspecten voor die verband houden met het onderscheid tussen een oppervlakkige begroeting en het echt ontmoeten van een ander.
Bij een begroeting speelt interactie een rol: je opstelling, je uitstraling, dat heeft er allemaal mee te maken.
Als je laat zien dat je zelf een kwetsbaar mens bent, dan kan een ander zich openen en toont die zich in zijn of haar eigen broosheid en dan ervaar je: samen klein zijn is mooier dan de schijn ophouden. Dat laatste zijn we vaak geneigd te doen: we stralen vaak iets uit van: wie doet mij wat, ik kan de hele wereld aan. Maar pas als je eerlijk durft te zijn over jezelf, je eigen beperkingen ziet, kun je er ook voor die ander zijn. Als we beseffen en leven vanuit het geloof dat God ons heeft uitgekozen, dat Zijn oog op ons is, dan kunnen en mogen wij ook heengaan.
God ziet ons, Hij heeft ons uitgekozen om vrucht te dragen voor de mensen en de wereld om ons heen.
Een verhaal en een toepassing met een rijke inhoud, met zeer herkenbare voorbeelden en situatieschetsen.
De muzikale bijdrage van Erica en Kees van Wingerden zang en Henk-Jan Velvis piano, bepaalde ons nog meer bij onze persoonlijke relatie met God. Staan wij open om Hem te ontmoeten en willen we ons toewijden aan Hem?, dat was hun indringende boodschap.
Hierna volgde een persoonlijke toelichting op het doel van de collecte: de oprichting in de zomer van 2003 van een vrouwenhuis voor Christenvrouwen die om verschillende redenen geen dak meer boven hun hoofd hebben of anderszins hulp behoeven, uitgaande van de Stichting Tot Heil des Volk.
De bedoeling van dit huis is dat vrouwen na een eerste opvangfase behandeld worden en vervolgens leren hun gezin weer zelfstandig te runnen. De collecte bracht bijna vijfhonderd euro op!
Met het samen zingen van het Onze Vader sloten we de morgenbijeenkomst af en was er volop ruimte om te eten, de diverse stands te bezoeken, oude bekenden te zien of nieuwe contacten op te doen.
Eén stand maakte erg veel indruk op me, namelijk die van Evangelie en Moslims.
Een christenvrouw , ex- moslim , hield me staande en zei: Hier moet je komen, je mag niet zomaar doorlopen, er leven nog te veel mensen in het donker van de Islam en de Christenen hebben het Licht, jullie moeten dat laten zien! Het liet me niet los en ik geef het hier maar door…… Na drama door Dirk- Jaap de Bie, die na een parafrase van psalm 139 de ontmoeting van de Samaritaanse vrouw, verbeeldde ( ik had zelf een beetje moeite met de rol van vrouw die overduidelijk door een man werd neergezet), zette Joke zich aan het beantwoorden van een viertal vragen., waardoor het thema nogmaals op ons af kwam. Stellen we ons echt open voor God en elkaar en durven we onze maskers af te zetten in ontmoetingen met anderen?
Vervolgens vertelde Joke over haar wording tot schrijfster en welke prominente rol haar schoonmoeder daarbij gespeeld heeft. Komend uit een oud-gereformeerd milieu waarin wel veel warmte was en opgevoed met een beeld van God als strenge rechter, heeft Joke langzaamaan God leren kennen als liefdevol en ruimtebiedend, Iemand bij wie je je veilig mag weten en Wiens oog op je is. Iemand die er plezier aan beleeft heeft als Zijn kinderen iets gaan doen met de gaven die hij/zij heeft. Zo heeft Joke haar eigen sensitiviteit en aanleg om gedichten en rijmpjes te maken om leren zetten in het schrijven van boeken waarmee ze andere Christenen kan dienen. Haar boeken gaan over de innerlijke beweegredenen van mensen en roepen veel herkenning op.
De dag werd afgesloten met het bedanken van een ieder die zijn/haar steentje had bijgedragen aan deze dag, waarna we tot slot elkaar toezongen: Jezus leeft in eeuwigheid , Zijn sjalom wordt werkelijkheid, want alle dingen maakt Hij nieuw, hij is de Heer van ons leven.
Al met al een waardevolle dag waarin met name de persoonlijke en inspirerende wijze waarop Joke Verweerd haar lezing hield en vertelde over haar eigen relatie met God, veel stof tot nadenken gaf.
Wie thuis is gebleven heeft iets zeer waardevols gemist.