Het vertrek van een voortrekker
2001-11-23
Medio jaren ’70: de progressieve droomwereld op kosten van de aardgasbel.- Jaargang 45
- nummer 23
Na HBO en dienstplicht besluit ik te gaan studeren. Mijn persoonlijk leven is nog niet compleet. Komend uit een ernstig ‘gewoon’ Gereformeerde familie kom ik tijdelijk in vrijzinnig vaarwater.
Maar ik besluit ook lid te worden van de Vereniging van Christelijke Studenten te Amsterdam. Die brengt mij in contact met de wondere wereld van de buitenverbandstelling. Het is me volkomen vreemd. Op een avond tobben wij of de vereniging nog wel het voertuig van buitenverbandse studenten kan zijn, nu er zoveel vreemde eenden in de bijt komen. Ook zegt men ons dat buitenverbandse jongeren het goddeloze Amsterdam mijden. Als het gesprek halverwege de avond stilvalt komt ‘toevallig’ Cor Plooy binnen. Hij oppert om lokale kerkenraden en Opbouw te schrijven om buitenverbandse kamerbewoners en studenten in Amsterdam op te geven. Schijnbaar achteloos wijst hij de weg. Binnen korte tijd hebben we twee keer zoveel namen als de hele VCSA aan leden telt.
Op een dag sla ik Trouw op en lees over een actie voor Turkse vluchtelingen.
Ene Cor Plooy, student econometrie, heeft zo zijn eigen vrijetijdsbeste ding. In z’n eentje zet hij dit onderwerp met succes op de agenda van de Tweede Kamer.
De man uit die wondere buitenverbandse wereld brengt naastenliefde op zijn eigen manier in de praktijk.
Alleen deze formidabele actie al maken hem tot een echte voortrekker in Nederlands Gereformeerde kring.
Cor gaat naar Afrika. In Kenya ontmoet ik hem op het project.
Met dezelfde innemende gedrevenheid en een lichte glimlach legt hij mij zijn bevindingen uit over het nomadische leven van de Masai.
Na terugkomst gaat Cor in zaken. Hij onderneemt samen met allochtonen. Geen grote verhalen en plannen.
Verbeter de wereld en begin bij je zelf.
Hoe is het toch mogelijk dat deze man z’n tijd vooruit blijft? Het kan niet anders of het is omdat hij beseft dat hij op aarde ook maar een passant is.
Nu heeft hij zijn aardse tent verlaten.
Veel te vroeg voor ons begrip en wij leven mee met zijn arme gezin, dat hem zal moeten missen. Hun lieve man en vader, slechts 47 jaar. Wij kunnen slechts getuigen dat hij zijn Heer en Heiland getrouw heeft gediend. Hij liet zien dat je christendom heel aards kunt belijden en beleven en dan onverwachte resultaten kunt bereiken. Als een eenpersoons Gideon’s bende.
Maar dit is niet het einde. Het smalle pad omhoog uit de Gereformeerde beeldspraak van mijn jeugd bestaat echt. Hij is reeds aan de overzijde.
Like an imitation of a good thing past
These days of darkness surely will not last
Jesus was here and he’s coming again
To lead us to his Festival of Friends