Winters wonder...
2001-12-21
Het is vrijdagavond… Ik sta met een blok hout in mijn hand en wil de haard aanmaken. De telefoon gaat en het is T. voorzitter van onze kerkenraad.- Jaargang 45
- nummer 25
Hij vraagt me of ik vanavond iets te doen heb… Ik aarzel, een blok hout in mijn hand, kinderen op bed, betekent een avond met mijn eigen vrouw. De eerste in zeven dagen.
‘Nee, ik heb geen plannen,’ hoor ik mezelf zeggen en ik ben benieuwd wat hij op zijn hart heeft.
Hij heeft vrijkaartjes.
Voor Winter Wonder Rock. Of ik meega…
Winter Wonder Rock.
We stappen er een half uur later midden in.
Oorverdovende snoeiharde muziek.
Springende kerels op het podium, dansende tieners in een donkere veehal.
En als ik eindelijk een zinnetje van de zanger versta hoor ik: ‘Glory to Jesus, our savior’.
Weer eens iets anders dan een mannendag in Loosdrecht, schiet er door mijn hoofd.
Ik kijk rond.
Zie dat de zaal gevuld is met zo’n twee tot drieduizend jonge mensen.
Gemiddelde leeftijd zo’n 18 –20 jaar.
T. en ik steken daar wat oud bij af.
Maar goed, het is vrij donker.
Om in te komen gaan we eerst maar even de bijzaal in en schuimen we wat standjes af. Compassion, Hebbez, Eo Ronduit-club, Agapè, en zoals altijd de Hoop.
Ik spreek links en rechts wat mensen, en daarna lopen we de grote zaal weer in. Ralph van Manen en een puike groep begeleiders zingt met het publiek een aanbiddingsnummer.
Ik besluit maar eens een biertje te gaan halen, en als ik er twee bestel, word ik uitgelachen door de barjongen.
‘We schenken geen alcohol, wil je cola?’
Ik ben verbaasd.
In de tijd dat Dromer nog geen Dromer was bezocht hij Pinkpop, Torhout en andere grote popfestivals.
Drank en voor sommigen drugs hoorde daar net zo bij als mooie meiden, stoere jongens en harde muziek.
Edoch..
De mooie meiden en stoere jongens zijn er. De muziek ook.
Maar de jeugd gaat geheel nuchter uit hun dak.
Zou David zich zo gevoeld hebben, dansend voor de ark?
Er wordt letterlijk gesprongen, handen ten hemel geheven, luidkeels meegezongen terwijl menig snoeihard lied eindigt in een gezongen of gesproken gebed of belijdenis.
T. en ik grinniken; nummer drie uit onze kerkenraad meldt met zijn mobiel dat hij binnen is.
En nog geen vier minuten later duikt onze kerkelijk werker op.
Ik spreek een aantal leerlingen.
Wederzijdse verbazing wordt uitgesproken… ‘jij hier?’ We lachen, zij zien in mij een betrokken docent, ik zie in hen oprecht feestende jonge christenen.
Deze jongelui betaalden 125 gulden voor 2 maal 24 uur top muzikanten in de christelijke scène. De nachten kunnen doorgebracht worden in de aanpalende zaal.
Gelukkig kunnen zij beter tegen een tekort aan slaap dan ik.
De Newsboys komen op.
Op TMF zouden ze beslist niet misstaan.
Wat een uiterlijk, wat een show, wat een herrie.
Ik vind het mooi. Echt mooi.
Tussen de nummers door roept de zanger de jongeren op radicaal te zijn in hun keuze voor Christus.
Dan mogen, de zaal lacht, vier jongeren die zeggen dat ze de tekst kennen, op het podium komen.
Ik zie een meid van onze school. Ze lacht aanstekelijk de zaal in en ze staat samen met de zanger te brullen in de microfoon.
‘In het engels klinkt het: ‘When the big one finds you may this song remind you that they don't serve breakfast in hell ‘
T. en ik zingen inmiddels mee.
En in het kader van meer begrip voor de behoefte van de 15-37 jarigen in je gemeente, raadt dromer de lezer aan: Geef je kerkenraad vrijkaartjes voor ‘Winter Wonder Rock 2002’ (+ oordopjes)