Op weg met God
2000-03-03
Er is over de conferentie in Houten al veel geschreven, wie het Nederlands Dagblad leest heeft de zaak inmiddels van veel kanten kunnen bekijken. Die discussie is waardevol, en naar we mogen hopen, ook opbouwend voor de gemeente. In een open gesprek, bij een open Bijbel, zal de Geest ook vast en zeker de weg wijzen, en de greppels helder laten zien. In dit wat meer persoonlijke verhaal wil ik een bijdrage leveren aan het gesprek. Naast de theoretische beschouwing wil ik even stil staan bij wat er nou eigenlijk gebeurde op die conferentie.- Jaargang 44
- nummer 5
Een ooggetuigeverslag.
Het was een bijzondere gebeurtenis. Een groep predikanten uit de gereformeerde gezindte, aangevuld met een voorganger uit een baptistengemeente. Dat is een heel andere setting dan je in eerste instantie bij het onderwerp zou verwachten. Iedereen was er met een open houding, om van de Anglicaanse broeders te leren. Maar er heerste wel heel nadrukkelijk een sfeer van nuchterheid. Misschien wel typisch Nederlands Gereformeerd: een evangelisch accent, met een gereformeerde basishouding.
Dat staat garant voor openheid en gepaste distantie, voor enthousiasme en nuchterheid, voor overgave en kritische evaluatie.
En zo was het goed er te zijn, in het geloof dat de Geest ook nu nog tot de gelovigen spreekt, en het verlangen om daardoor ook te worden aangeraakt.
We hebben veel geleerd
Over gemeenten die de H.G. op een nieuwe manier aan het werk hebben gezien, omdat de gaven die de Geest in het N.T. duidelijk aan de gemeente gaf, ook in die gemeenten nadrukkelijk een plaats kregen en zo het gemeentelijk leven een geweldige impuls gaven. Omdat op gebed zieken genazen; omdat de Geest kennis gaf waardoor er precies goed kon worden opgetreden in verschillende situaties; doordat mensen leerden te luisteren in gebed, wat gebedspastoraat een geweldige impuls kan geven; omdat door profetie God een weg wees door het leven en mensen aanraakte.
En we hebben veel ervaren
Gewoon in een eenvoudig gebed waarbij je als broeders en zusters samen stil bent voor God. Waarbij de Here dan spreekt. Soms door een woord dat Hij op iemands hart legt, soms door een bijbeltekst die naar boven komt, soms door een beeld dat iemand heel duidelijk krijgt.
Is dat dan altijd van God?
Dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn. Daar is de Bijbel ook heel duidelijk over: "veracht de profetieën niet, maar toetst alles en behoudt het goede" (1 Thess. 5: 20,21). We zijn zondige mensen met beperkte gaven en mogelijkheden, daarom moet je ook toetsen of wat naar voren gebracht wordt van God zou kunnen zijn of niet.
En wie meent iets te zeggen te hebben doet dat ook altijd met gepaste terughoudendheid. Als niet letterlijk Gods Woord wordt nagesproken past het niet om te zeggen: "Zo zegt de Here". We spraken altijd met een voorbehoud: "Zou het kunnen zijn dat". "Ik denk hieraan, kan dat wat voor je betekenen".
En dan moet er getoetst worden.
Om te beginnen natuurlijk aan de Bijbel. Gods Geest openbaart zich niet op een manier die tegen het Woord in gaat. Gods Woord is de bron en toetssteen van ons leven.
Daarnaast hebben we ons gezonde verstand. Want ook al gaat een woord of een beeld niet tegen de Bijbel in, het kan nog steeds in een bepaalde situatie niet helemaal gepast zijn. Daarom is het van belang om alles nuchter te overwegen. Als een woord of beeld niet meteen duidelijk is, er eens met anderen over te praten, en soms het een tijdje te laten liggen.
Rijke ervaring
Het was voor mij persoonlijk een rijke ervaring. Het was goed om van anderen te leren hoe zij het doen, en verschillende nieuwe elementen van het Bijbels onderwijs opnieuw belicht te krijgen. Ik heb in deze dagen ook de warmte van Gods nabijheid gevoeld.
Zijn hand om mijn leven, als een ondersteuning voor het werk en voor het persoonlijk leven. Soms tot tranen geraakt als ik zag hoe God met mijn leven bezig was. Met een concrete bemoediging door een beeld dat voor geen misverstand vatbaar is. Terwijl ik tegelijkertijd met grote vrijmoedigheid een woord van inzicht naast me neer legde, omdat het heel duidelijk niets met mijn situatie te maken had. Wat niet goed is kunnen we terzijde schuiven. Wat wel goed is ervaren als een teken.
Een teken van hoop, een teken van het Koninkrijk van God. Dat Koninkrijk mogen we nu al ervaren.
Maar ik weet goed genoeg dat het allemaal nog niet volkomen is. Ik onderbrak de conferentie voor mijn wekelijkse middag in Kuria. Ook daar mogen we tekens oprichten van het Koninkrijk van God. Maar toch wel met een heel andere kleur. Daar help je mensen om, zo lang het nieuwe Koninkrijk er nog niet volledig is, het lijden en de dood een goede plaats te geven. Want zolang er in deze wereld nog lijden en doodsstrijd is moeten we daar als volgelingen van onze Heer troost en bijstand geven.
Heilzaam
Voor mij was het heilzaam
om in een week die beide kanten van het gelovig leven te zien. De verwondering dat God ingrijpt in ons leven, en de nuchtere wetenschap dat dat niet betekent dat ons leven nu al volkomen vernieuwd is. Dat heeft de Here namelijk niet beloofd.
Maar wat Hij wel belooft, daar mogen we dan ook eerbiedig onze handen naar uitstrekken. En dat besef is op de conferentie enorm gegroeid. Ik ervaar me in deze week bijzonder gezegend.