Niet vergeten!
1998-04-03
Er zullen weinig ouderen zijn, die nooit meer terugdenken aan de tijd van de Vrijmaking (al weer meer dan 50 jaren geleden) en de tijd van de kerkelijke breuk in de zestiger jaren (ook al weer ongeveer 30 jaren geleden). Jongeren luisteren met verbazing, als je er over praat. Ging het zó toe onder gelovige mensen? Als ik het met 'synodaal·gere· formeerde' vrienden heb over de Vrijmaking weten ze er geen raad mee. Ze voelen zich schuldig, maar kunnen er ook niets meer aan veranderen. En als ik eens 'vrijgemaakte' mensen spreek, dan gaat het vaak precies zo. Maar intussen blijven de breuken bestaan en aangedaan onrecht wordt niet hersteld.- Jaargang 42
- nummer 7
Aan deze dingen moest ik weer eens denken, toen ik een maand geleden hoorde, dat in 's-Hertogenbosch was overleden Aaldert van Dalen, oud 77 jaar. Hij was aljaren ernstig ziek, maar stier] toch nog onverwacht.
Aaldert was 30 jaar geleden lid van de gereformeerde kerk (vrijgemaakt) in Den Bosch. Hij leefde mee wat er in de kerk gaande was, niet alleen plaatselijk, maar ook landelijk. Via het kerkverband voelde hij zich betrokken bij o.a. de gang van zaken van het buiten-verbandstellen van kerken en alles wat er op volgde. Zijn vader schreef in 1946 een brochure over 'Schriftuurlijke beginselen van kerkrecht' en bij die beginselen wilde hij blijven. Van het kerkrechtelijk gescharrel wilde hij niets weten. Hij had daar een scherp oordeel over. Hij wilde een vriend en metgezel zijn en blijven van allen, die Gods naam ootmoedig vrezen (Ps. 119:32. oude berijming).
En toen op een voorlichtingsvergadering in Den Bosch duidelijk werd gezegd, dat iedereen die bezwaard was over de gang van zaken maar moest gaan, ging hij. Hij werd met zijn gezin lid van de christelijk gereformeerde kerk en heeft daar fynejaren meegemaakt. Maar vergeten kon hij moeilijk, niet alleen wat hem zelf was aangedaan, maar vooral ook wat er landelijk anderen werd aangedaan.
Op de rouwkaart staan de woorden "Ik vertrouw op U, HERE. Gij zijt mijn God, mijn tijden zijn in Uw hand." (Psalm 31:15, 16) In de dienst, voorafgaande aan de begrafenis, sprak Ds. W. Steenbergen hierover. Ik citeer: "Mijn tijden, in uw handen. En zo heeft Aaldert van Dalen het willen leren en beleven. Hij heeft deze woorden nagezegd, als een uiting van zijn gehoorzaamheid en van zijn vertrouwen. Gehoorzaamheid: het zijn en blijven mijn tijden, ik blijf er verantwoordelijk voor, hoe ik ze uitstippel en er invulling aan probeer te geven.
Onze tijden in Gods hand. Dat waren ze ook dertig jaar geleden. Gelukkig. De mensen, die toen 'voorop' liepen zijn nu ouderen. De één na de ander sterft. We mogen ze niet vergeten. God doet het ook niet!