Een kerk die niet werft...
1999-02-19
Onlangs vertelde een familielid enthousiast over een mooie film die ze had gezien. Ze besloot: „Die film moet je gaan zien!” Nu ben ik een Hollander, weliswaar niet geboren maar dan toch opgegroeid in een vrij land, en niemand kan mij dwingen op een bepaald moment naar de bioscoop te gaan. Toch vind ik het aardig als iemand me iets aanbeveelt wat ze zelf als ontroerend en waardevol heeft beleefd.- Jaargang 43
- nummer 4
Zo begint dr. H.M. Vroom, de hoofdredacteur van het Centraal Weekblad, een artikel in het nummer van 15 januari.
En met die inleiding is de toon gezet; want hoe geef je iets door wat voor jezelf waardevol is? Vroom vervolgt:
Zo gaan we met elkaar om: een goede school, een interessant boek, een streek waar je goed kunt wandelen, een mooie camping. Mensen delen met elkaar wat ze waardevol vinden.
Dat heet mond-tot-mondreclame, en het geldt als de meest effectieve reclame die er is. Het is ook normaal: het goede dat je meemaakt, beveel je een ander aan. Toch zullen mensen niet vaak een verhaal over hun eigen geloof besluiten met: ’Geloof, daar moet je je eens in verdiepen!’ of: ’Lees dit eens’. Het gaat eerder andersom: ik beleef wel iets aan mijn geloof, maar u moet vooral niet denken dat ik u iets opdring! Wat waar is voor mij, hoeft helemaal niks voor u te zijn! We willen geen zieltjes meer winnen; die tijd zijn we allang voorbij. Dat is hoe velen zich opstellen. ()
We zijn vaak huiverig geworden dat we mensen met geloof overvallen. ’De kerk’ (wie dat ook moge zijn) was soms te stellig en belerend. Vaak wordt gezegd dat onze daden maar voor zichzelf moeten spreken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daarmee nog veel meer moeite heb dan met een kerk die zegt wat ze gelooft, want wie zijn wij om te zeggen dat onze daden zo goed zijn dat anderen daardoor tot geloof komen?
Bovendien: als je de boodschap er niet bij zegt, hoe kan die dan overkomen?
Vergeet ook de niet-gelovige mensen niet die brieven schrijven voor Amnesty International, collecteren voor het Rode Kruis en wat niet meer.
Je terugtrekken op je goede daden biedt geen soelaas. We zullen weer over ons geloof moeten leren spreken.
Een kerk die niet werft, is ten dode opgeschreven. ()
Als je weet dat deze wereld niet een grillige chaos is die door vele toevalligheden tot stand is gekomen, maar gemaakt is met een doel, en als je weet dat God deze wereld heeft gemaakt en naar ieder mens uitziet, van ieder iets verwacht en ieder mens liefheeft – dan kun je toch niet anders dan verlangen dat anderen dat ook geloven? Respect voor de ander vergt dat je elkaar helpt. Je kunt een ander die iets nodig heeft, dat geven. Soms geven we elkaar raad. En soms attenderen we elkaar op iets fijns of belangrijks (’Die film moet je zien’). Hoe kunnen we dan zwijgen over wat we aan ons geloof beleven? Betekent geloof nog wel iets voor iemand die er nooit van getuigt? ()
Een gesprek over geloof is geen gevecht met woorden. Het is er ook niet alleen op gericht om elkaar te begrijpen. Zo’n gesprek is altijd ook wederzijds getuigenis. Het is een gesprek van iemand die iets heeft ontdekt en een roepstem heeft gehoord en de naaste wil laten delen in deze rust en zekerheid.
Er was iemand die een schat in de grond had ontdekt. Hij ging heen en verkocht alles wat hij had om de grond en die schat te kunnen verwerven.
Maar dat deed hij niet om de schat voor zichzelf te houden.
Vijfentwintig jaar geleden zou bovenstaand verhaal onmiddellijk geëtiketteerd zijn: ’Duidelijk Youth for Christ’.
Tien jaar geleden zou hetzelfde zijn gebeurd, alleen met een ander etiketje: ’Typisch EO-vroomheid’. In 1999 staat het in het Centraal Weekblad, en is het geschreven door iemand die midden in de grote Gereformeerde kerken staat.
De postmoderne woestijn (’Ieder voor zich en vooral geen God voor ons allen’) levert soms zomaar een onverwachte oase op. Als die nu maar niet een laatste herinnering is aan de bewoonde wereld die de mens achter zich heeft gelaten, maar integendeel juist een voorbode van het einde van deze woestijn...