De tijd van je leven op Mission ’99
1999-03-05
Weet jij hoe de hemel eruit ziet?- Jaargang 43
- nummer 5
Ik weet het niet precies, maar volgens mij heb ik wel een voorproefje gekregen op Mission ’99!
Mission ’99 was een vijfdaags zendingscongres dat zich rond de jaarwisseling afspeelde in Zuid-Laren. Zo’n 7000 jongeren uit heel Europa kwamen bij elkaar om iets te ontdekken van Jezus’ zendingsopdracht.
Op Mission word je aangemoedigd om op zoek te gaan naar de praktische invulling van die zendingsopdracht voor je eigen leven. Je wordt gemotiveerd en toegerust om het evangelie in de praktijk van alle dag uit te dragen, ver weg of dicht bij huis. Deze toerusting wordt gegeven door middel van workshops, samenkomsten, bijbelstudies in kleine groepjes en presentaties van ongeveer 150 zendingsorganisaties. En verder is Mission: veel zingen, veel bidden en vooral véél mensen ontmoeten.
Voeding
Het programma op het congres heb ik maar ten dele meegemaakt, omdat ik als medewerker ben geweest. De organisatie had mij in het restaurant ingedeeld.
Het is geen makkelijk karwei om alle deelnemers drie keer per dag van eten te voorzien. Maar de voedselvoorziening in het restaurant verliep uitstekend en erg efficiënt. Twee keer per dag werd er warm gegeten. Dit waren kant-en-klare maaltijden in plastic verpakking.
In grote tonnen met heet water werden deze opgewarmd. Zowel het klaarmaken als het uitdelen van de maaltijden ging hierdoor erg snel. Nadat de deelnemers hun maaltijd hadden gekregen, wezen wij hen de plaats.
Tafel voor tafel lieten we ze aanschuiven en ook vroegen we ze steeds om naast elkaar te gaan zitten. Wat ik op dit congres wel geleerd heb is dat uit welke cultuur je ook komt, je gaat niet zomaar naast een onbekende zitten, maar laat het liefst twee stoelen tussenin.
De kwaliteit van de maaltijden was redelijk goed. Maar niet iedereen was het hiermee eens. Twee Portugezen bijvoorbeeld kwamen op een middag wel naar het restaurant maar hadden demonstratief hun zelf gekochte muesli en calcium-plus-melk mee genomen.
Het werken in het restaurant-team was erg leuk. Ongeveer de helft van het team was buitenlander en veelal ook bijbelschool-student. Een jongen met wie ik veel optrok was Patrick uit Kenia.
Hij is werkzaam in meerdere gemeenten in Kenia en gaat nu zes maanden naar een bijbelschool in Duitsland. Zijn verhalen over zijn armoede, maar ook zijn blijmoedige geloof zal ik niet snel vergeten. Ook met Ruth uit België ben ik veel omgegaan. We zijn een beetje als een broer en zus geworden.
Getuigenis
’s Avonds was er altijd een grote bijeenkomst.
Op deze avonden was er veel tijd ingeruimd voor een lezing over een specifiek onderwerp. Eén avond gaf een Zwitsers meisje haar getuigenis hoe zij tot geloof gekomen was. Zij is gehandicapt, zij mist beide armen en heeft een been dat korter is dan het andere. In alles is zij afhankelijk van anderen: met eten, kleden, douchen enz. En nu stond zij blijmoedig over haar nieuwe geloof in God te vertellen.
Een les voor mij. Ik, die zo snel moeilijk kan doen als het even tegenzit en zo makkelijk kan klagen. Met haar vergeleken heb ik het eigenlijk zo goed. Maar vooral besefte ik dat mijn geluk niet in eerste instantie ligt in aangename levensomstandigheden, maar in het feit dat ik God ken en Zijn genade.
Jaarwisseling
Het hoogtepunt van Mission vond ik de oudejaarsavondbijeenkomst. Het eerste gedeelte van de avond verliep als een normale bijeenkomst. Het tweede gedeelte bestond uit gebed en zang. In kleine groepjes werd er voor allerlei onderwerpen gebeden, dit afgewisseld met het zingen van liederen. Het bidden met mensen die je niet kent en dan ook nog eens in een vreemde taal kan misschien ’eng’ over komen. Mijn ervaring op Mission is echter niet zo. De meeste mensen die op Mission komen, vinden bidden met elkaar volstrekt normaal en dat maakt al snel dat je gewoon mee doet. En ook door de taalbarrière ben je na een paar dagen wel heen. Na de klok van twaalf brak er een vrolijke chaos los. Iedereen liep kriskras door elkaar om (on)bekenden een gelukkig nieuwjaar te wensen. Daarna werd er geklapt, gedanst en gezongen op praiseliederen.
Over Mission valt nog veel meer te vertellen: een hoop positiefs en ook wel kritische kanttekeningen. Ik ben er zelf in ieder geval nog steeds vol van. Voor mij was het voor een week een stukje van de hemel. Zou je dat hemelse ook eens willen proeven, als deelnemer of medewerker? Dat kan, over drie jaar is er weer een Mission.
Denk er maar eens rustig over na.