Help, ik word geholpen!
1999-03-05
Alle ouders kennen dit verschijnsel; je bent net lekker aan het werk, nog even die lastige klus doen, of toch maar verantwoord koken ook al heb je er geen tijd voor. Dan komt er een kind aan dat vol bewondering je geploeter in ogenschouw neemt en zegt: „Ik wil helpen.” Als je zegt: „Je helpt me nu het meest door gewoon lief te gaan spelen”, krijg je een niet begrijpende blik. Als je zegt: „Wil je helpen? Dek dan maar even de tafel”, worden ze boos. Eigenlijk willen ze niet helpen, eigenlijk willen ze gewoon iets spannends doen. Schilderen met echte (niet uit te wassen) verf of snijden met dat hele scherpe mes. Ik weet nog hoe dat ging toen ik vroeger klein was.- Jaargang 43
- nummer 5
„Mama, mag ik de bovenste plank van de kast opruimen?” Op die plank stonden, vond ik, onze familieschatten. Een gegraveerd glaasje, een leren doosje waar lucifers in konden, sigaren die naar Oom Henk roken en nog veel meer.
Ik snapte nooit waarom mijn moeder niet blij was met mijn hulp. Voorzichtig haalde ik alles uit te kast, zette het op tafel. Het glaasje poetste ik op met het tafelkleed en het leren doosje voorzag ik van nieuwe lucifers. Enige tijd daarna ging ik alles weer voorzichtig terugzetten.
Alleen hield ik dan allemaal minder interessante dingen over, dingen waarvan ik niet wist wat ik er mee moest. Die liet ik maar op tafel staan. Ik ging lezen...
Toch bedenk je bijna altijd weer een passend klusje voor die kinderen die zo graag willen helpen, maar eigenlijk voor je voeten lopen. Zoals ik al zei, eigenlijk willen ze niet helpen, eigenlijk willen ze hun eigen behoefte vervullen.
Ik kan nog een generatie verder gaan. De relatie tussen ons en onze Hemelse Vader. Hoe vaak wil ik Hem echt helpen.
Dan wil ik dingen doen die er groots en spannend uitzien. Dan zegt Hij: „Wees nu gewoon maar even gehoorzaam.” Of: „Wil je Mij helpen? Zorg dan eerst maar voor je man en kinderen, en voor jezelf.” En als ik dan niet luister is het God Die voor de voeten wordt gelopen.